Nacional

FRAGA, candidato fracasado en Madrid e ministro de Franco en Galiza

2012-01-17T15:19:00.001-08:00

Gustavo Luca [xornalista]

A Fraga botouno, como xefe da oposición en Madrid, o seu propio partido. Esgotáranselle todos os recursos: o insulto aos nacionalistas, contar chistes nas Cortes, aceptar entrevistas en programas de humor, renovar por idade o que el chamaba "o governo na sombra". O voto non chegaba. "É o mellor pero non lle votan porque asusta", dicía o seu equipo.

Fraga sabía a verdade: "non me negan o voto a min, néganllo a Franco". Outros candidatos marcaban distancias coa Ditadura mentres el buscaba un "franquismo sociolóxico", algo parecido a un peronismo sen Perón. Adoitaba repetir que acabarían levando a Franco aos altares.

Unha canonización que talvez o alcanzase a el mesmo como ao can de San Roque: fora voluntario na masacre de Vitoria, onde daba ordes á tropa desde o Goberno Civil, mentres mantiña o engano de que se atopaba en Bonn; defensor da tortura e asasinato de Grimau, das malleiras aos folguistas de Langreo e do corte de pelo ao cero ás súas mulleres; falsificador dun perfil de suicida para o estudante Enrique Ruano, arroxado pola escaleira polos gardas; ordenante dunha malleira de madrugada, case mortal, para José Antonio Novais, polo delito de ser correspondente de Le Monde, ameazado polo poderoso ministro en vociferantes roldas de prensa; dinamitador do diario "Madrid" e responsabel de asedio e multas insoportabeis para 550 publicacións.

Cando alguén lembraba estas medallas, o seu gabinete protestaba: "É certo que o seu carácter traizooulle moitas veces, mais é honrado". Habería que recordar con que xeneroso desprendemento saldaron o Sahara nos Acordos de Madrid. Non unha industria do INI cedida a un banco, non un daqueles fabulosos contratos do BOE franquista, senón un país enteiro. Fraga presidía a mesa de liquidación.

O Estado non lle cabía na cabeza, como aínda repiten os seus, senón nun ficheiro do CESID ao que tiña acceso directo. Fraga creou un goberno paralelo conectado aos servizos de información. Estaba mellor informado que a contorna de confianza de Franco. Aínda asi, o Ditador utilizouno e logo entregoullo ás feras do Opus Dei.

Despois de Franco mantivo a súa rede de información, mais iso non lle conseguía votos. Até o día en que a Romay Beccaría se lle ocorreu procurarlle un "destinito" en Galiza. Antes, cando xa estaba queimado como candidato á Moncloa, ofrecéronlle a Alcaldía de Madrid mais el disolveu o consello con voces e lanzamento de cinceiros.

Ao goberno do seu partido, díxolle: "Vou a Galiza cunha condición: esixo maioria absoluta". Unha maioria que el mesmo consideraba inalcanzabel para a Moncloa lle parecia doada en Galiza. O seu plan consistía en preparar unha saca de 850 votos de emigrantes en Venezuela que aplicados ao exiliado censo de Ourense prometían os 4-5 escanos de seguridade sobre enquisas. De feito, Fernando González Laxe, candidato do PSOE, teríao superado en votos de non darse a trampa de Ourense. Cuevas garantiu a Fraga unha campaña sen teito de gasto a cambio da subvención de plantacións de eucalipto e o bloqueo indefinido do Plan Forestal anunciado polo PSOE. Unha pavorosa campaña de incendios cargaba de pólvora a campaña do ministro contra os seus adversarios e estendía enormemente a especie ignífuga cobizada pola CEOE.

O voto anómalo dos emigrantes de Venezuela por Ourense en 1989 apareceu colgado na páxina do PP até que alguén do propio partido comprendeu que era, máis que un trofeo eleitoral atribuído ao Xefe, o recoñecimento dunha fraude electoral.

Os fondos do FEDER facilitaron a Fraga sucesivas campañas millonarias con informativos e portadas comprados, transporte masivo de votantes de idade e novas sacas de voto emigrante. Un acta de deputado autonómico da esquerda custaba cen veces máis votos que un escano do PP. Fraga non citou nunca en Galiza a palabra democracia. É que cabía esperar outro discurso dun ministro de Franco e de Arias Navarro que adoitaba presumir da súa biografía de fascista?. A modernización proposta a Galiza foi, de feito unha grande privatización con comisións para o partido. O clientelismo da Restauración foi reconstruído con prensa dunha soa tendencia, contratas millonarias, deserción do parlamento autonómico. A recuperación do idioma propio de Galicia, obxectivo central do Estatuto de Autonomía, foise convertendo nunha caza de bruxas dos profesores galego-falantes.

Hoxe Galiza ten o indice de paro e emigración xuvenil máis alto da UE. A povoación é a máis envellecida do mundo. O nivel de asistencia sanitaria pública e as pensións, son as máis baixas de todo o Estado. Os medios de comunicación privados e os do Governo Autonómico están ao servizo do Partido Popular. Nun ano fecharon todos os medios escritos de información diaria en Galego: tres xornais e tres sitios electrónicos.

[17 de Xaneiro de 2012]

Sobre o xeneral Lister e o seu legado.[I]: [Entrevista co seu fillo]

2012-01-15T09:08:00.000-08:00

Na foto: O entrevistado, Enrique Lister (fillo), que foi no seu tempo responsábel ideolóxico do PCOE, fundado polo seu pai, e actualmente é catedrático da Universidade de Poitiers-Francia.

Resumo dumha interesante entrevista realizada a Enrique Lister (fillo). 9 de Maio de 2007. "A Nosa Terra". Número 1.265.

[Premer nas fotos para aumentar o seu tamaño]

"O LEGADO DE LISTER ONDE TEN QUE ESTAR É EN GALIZA". É unha parte pequena da súa importante historia. Estou disposto a traballar coa Xunta para tentar xuntar todo o seu legado, que aínda está bastante disperso e non totalmente catalogado. O que posuímos eu e os meus irmáns está á disposición dos galegos. Hai que ver se se restaura a súa casa, ou onde é mellor instalalo. Hai que ter en conta que o internacionalismo de Líster, o ser xenreral de catro exércitos en catro países, non lle priva de ser profundamente galeguista"

Director do Departamento de Estudos Eslavos da Universidade francesa de Poitiers, historiador e filólogo, Enrique Lister ten múltiplas facetas, todas elas interesantes para ser entrevistado. Pero, nesta ocasión reproducimos un anaco de conversa da que falamos do seu pai, o xeneral Líster, e das vivencias ao seu carón, logo de participar nunha homenaxe que lle ofreceron na súa terra natal.

Que supuxo para vostede o ser fillo de Henrique Líster?

Ser fillo de alguén cunha personalidade tan forte e tan marcada non influíu negativamente, moi ao contrario. As relacións de fillo a pai nunca foron conflitivas porque Líster nunca tentou impornos nada na nosa educación. Para el non existía iso de que hai que facer, tes que facer... El predicaba co exemplo e mostrábanos o xeito de comportarnos, coherente e exemplar en todas as circunstancias.

--O escritor Segi Pamiés, fillo de López Raimundo, e o fillo de Santiago Carrillo, tamén dirixentes do PCE, teñen falado e escrito sobre o trauma que padeceron ao ter que mudar non só de país senón de apelido, non sabendo moi ben quen eran.

O meu caso é aínda máis complicado. Nacín en Moscova no 1941, dous días despois comezou a guerra. No 1944 o meu pai pasou a ser xeneral do exército polaco. Unha lei dicía que todos os membros do exército polaco e as súas familias eran, automaticamente, cidadáns polacos. Desde o 1946, en que chegamos a París, até o 1950 eu fun apátrida. Botáronos de Francia e fómonos vivir a Hungría. Logo a Checoslovaquia. Isto supuxo aprender unha nova lingua, afrontar unha nova realidade. O meu pai axudounos moito porque sempre nos inculcou que o primeiro que había que facer era aprender a lingua do país, os seus costumes, respectar as tradicións... Tiven a nacionalidade checoslovaca, volvín á URSS realizar os meus estudos. Logo tiven a nacionalidade cubana. Despois a española e, agora teño a nacionalidade francesa. Até o 1977 levei o nome de Enrique López pero eu sempre souben quen era e quen era meu pai, ao contrario doutras testemuñas. Eu creo que hai moito conto. Para min a vida que levei non foi un problema, ao contrario.

Cantas línguas fala hoxe?...

Ben seis linguas. Outras moitas, como o galego, compréndoas, léoas...

A GALIZA DO XENERAL LISTER

Cando soubo vostede que existía Galiza?

Antes de saber que existía España souben que existía Galiza. Estaba presente nas conversas co meu pai. Pasaba moitas noites falándonos de Galiza e mostrándonos, por exemplo, o libro Galicia Mártir, de Castelao, e traducíndonos o que alí poñía. Tamén nos falaba constantemente da súa aldea, da sua xuventude, das súas aventuras, da cultura... Pero sempre era Galiza, non era España.

Pero Castelao non era comunista.

Eu pensei toda a vida que Castelao era membro do partido porque meu pai falaba del con tanta devoción, con tanto amor, que non podía nin imaxinar que non fose do Partido. Falaba del o mesmo que falaba dos membros máis queridos do PCE.

O partido estaba omnipresente nas súas vidas. Cando Líster racha co PCE, como o viviron?

A ruptura, coma todas, foi un proceso. As contradicións non xorden no PCE no sesenta e oito como afirman moitos. Estou capacitado para dicir, por que a partires dos 16 anos o meu pai falaba estes asuntos comigo, que viñan moi de atrás. A ruptura non foi pola chegada dos tanques rusos a Checoslovaquia. Se non fose iso tería sido outtra circunstancia. As diferenzas máis claras comezaran dez anos atrás. Tamén hai que ter en conta que no estranxeiro foron moitos os membros do PCE que seguiron a meu pai, o que posibilitaba manter relacións e lle daban mesmo soldez á súa postura.

Pero Líster estaba sobre todo enfadado con Carrillo.

Si, pero este enfado viña xa de cando rematou a guerra. A gran discusión entre Carrillo e Líster xurdiu pola loita guerrilleira. Non é que Líster fose un extremista que quixese manter a metralleta entre os dentes desde finais da guerra até a Transición. El afirmaba que cando un partido se pronuncia pola loita armada está na obriga de enfocar todas as forzas, humanas e materiais, no proxecto. Se se fai, como defendía Carrillo, para presionar os socialistas e a opinión pública mundial é un acto criminal, pois enviábase á morte a moitos militantes nunha estratexia que non tiña ningunha perspectiva de futuro. Líster defendía que non se podían manter as dúas posturas á vez. Que a loita armada non se podía manter como complemento doutras políticas.

LISTER E CARRILLO

Segundo denunciaban guerrilleiros como O Piloto, o PCE deixou abandonados moitos militantes.

Existía o mito de que era o PCE quen dirixía e controlaba toda a guerrilla. Era mentira. Había outros moitos grupos como os socialistas ou os anarquistas e, outros, que non lles quedou máis remedio que botarse ao monte. O repregamento dos guerrilleiros a Francia decretada por Carrillo sen tomar antes as medidas axeitadas foi un acto totalmente criminal. A xente non podía volver á cidade porque estaban queimadas, quedar no monte tampouco por que non tiñan axuda... Aínda por encima, o partido consideraba indisciplinados os que se vían na obriga de seguir loitando para sobrevivir.

Por que o PCE tomou esa decisión?

Carrillo inventou a andrómena de que foi unha orde de Stalin. Iso é unha aberración. A razón é moi simple: Stalin nunca daba ordes dese tipo, era demasiado fino, demasiado intelixente. Que nunha conversa podía suxerir que había que procurar fórmulas... combinar... Puido ser. Pero Stalin era un ex seminarista ortodoxo e por onde pasa un seminarista ortodoxo, un xesuíta non ten nada que facer. Stalin nunca daba unha orde directamente, nunha pillaba os dedos. Carrillo inventou o de que Stalin dera a orde para que a dirección do partido acatase a súa proposta.

Existía xa un pacto do PCE...

Existía, e vai ti saber cal era verdadeiramente ese pacto.

A Nosa Terra, en 1946, xa falaba dun pacto para a restauración borbónica no fillo de Don Juan, arremetendo contra o PCE, entre outros, por ese pacto.

Ese foi o problema. Como o foi a ilegalización do PCE en Francia, episodio fundamental ao que Carrillo, Dolores Ibarruri e Fernando Claudín lle dedican nas súas memorias só unhas liñas, cando foi algo fundamental para a súa política. A ilegalización do PCE en Francia non foi unha peripecia ao abeiro da guerra de Corea e da posibilidade dunha III Guerra Mundial. A OTAN crease en 1949. Portugal propón que sexa admitida España. Pero non o é... Pero os aliados non poden ir á construcióndunha forza política en Europa sen incluír a Península Ibérica, con Canarias, o Sáhara... Os americanos procuran un truco, España non entra na OTAN per nós asinamos un tratado bilateral. Pero en España, segundo a propaganda estase a desenvolver unha loita guerrilleira potentísima. Os fascistas, para manterse, tamén magnifican esta loita. Nesa atmosfera dun movemento armado en moitos puntos do país, dirixido polos comunistas desde Francia... había que combater ese movemento por parte da OTAN, Pero para liquidalo era preciso liquidar a base loxística, que estaba en Francia e que era o PCE. Instalar as bases armadas nun país infesto pola guerrilla comunista era unha loucura... Por iso liegalizaron o PCE en Francia e lles fixeron ver que estaba baixo control. Por iso desapareceu a loita guerrilleira. Os servizos secretos estadounidenses seguramente tiñan información de dentro do partido. A ilegalización podía tamén ser a desculpa interna para acabar coa loita guerrilleira. Demasiadas coincidencias...

Despois veu a política do PCE de reconciliación nacional...

E Líster nunca estivo contra a reconciliación dos españois senón en contra de como o deseñou Carrillo. Foi unha claudicación por parte do PCE de continuar cunha política de transformación social en España. Por outra parte, a Líster e a Carrillo separounos a interpretación que cada un realizou da revolución cubana. Líster viuna con esperanza, non así Carrillo. Polo demais, existiu unha interpretación abusiva por uns e outros polos lazos que unían a Líster co Che Guevara. Existía amizade verdadeira e admiración mutua. Carrillo acusaba a Líster de apoiar o Che, cando Líster o admiraba pero non estaba de acordo coa súa teoría da focalización. Aínda así, acusaban a Líster de esquerdista e de partidario da loita armada...

Veu logo a Transición...

E Líster analizou que aquela política impulsada por Carrillo significaba a desaparición do PCE. Moitos non o crían, pero a realidade non mente.

Hai posibilidade de que o legado de Henrique Líster veña para Galiza?

O legado de Líster onde ten que estar é en Galiza. É unha parte pequena da súa importante historia. Estou disposto a traballar coa Xunta para tentar xuntar todo o seu legado, que aínda está bastante disperso e non totalmente catalogado. O que posuímos eu e os meus irmáns está á disposición dos galegos. Hai que ver se se restaura a súa casa, ou onde é mellor instalalo. Hai que ter en conta que o internacionalismo de Líster, o ser xenreral de catro exércitos en catro países, non lle priva de ser profundamente galeguista. Comentaba, por exemplo, así aparecen nas memorias, como o seu enfado con Ernest Hemingway ven porque lle di que non é español. Cando o escritor pensa que ten a grande exclusiva, Líster dille que é galego e o xornalista enfadase todo.

--Da Entrevista realizada a Enrique Lister (filho), na actualidade catedrático na Universidade de Poitiers. 9 de Maio de 2007. "A Nosa Terra". Número 1.265

Foto 1 [ Enrique Lister-fillo]. Foto2 [foto do arquivo do abc dun acto de homenaxe ao batallón galego do V Reximento, presidido polo xeneral Lister no frente de Madrid: A LIBERACIÓN NACIONAL DE GALIZA ESTÁ NO TRUNFO DAS NOSAS ARMAS"]. Foto 3 [O xeneral Lister]. Foto 4 [Os camaradas Lister e Luís Soto na manifestación do Día da Patria Galega de Galiza Ceive-OLN en Compostela-1979]. Foto 5 [O xeneral Lister e o camarada Manuel Barros, un dos fundadores do noso partido, o PCPG]

RESEÑA DO ACTO: "A CAÍDA DA URSS, 20 ANOS DESPOIS"

2011-12-27T08:47:00.000-08:00

Na foto: Eduardo Rico e Xurxo Rodriguez

Celebrouse en Compostela oacto: "A CAÍDA DA URSS, 20 ANOS DESPOIS", no que interviron o xornalista XURXO RODRÍGUEZ, como presentador e moderador do acto, e EDUARDO RICO, profesor de HistoriaContemporánea da USC.

Como dixemos no anuncio publicado anteriormente, un acto que concitaba especial interese, tanto pola importancia do tema, como polas dúaspersoas que o conduciron, moi prezadas para nós, polo seu compromiso antifascista militante de décadas,e polo seu relevante papel no impulso do PCPG desde a súa criación.

Mais de 30 persoas démonos cita no local da GaleríaSargadelos, das que podemos salientar os dous cónsules e persoal da República de Cuba enGaliza representado por Alejandro Fuentes e Dick Hernández, nun acto que tivo o contributo organizativo do colectivocompostelá "Erich Hónnecker" e que contou tamén cunha presenciasignificativa de compañeiras/os de diferentes colectivos internacionalistas,sindicalistas e comunistas galegos; do activismo da solidariedade con Cuba econ Palestina, entre os que se atopaba Alejandro Ruetter, brigadista na última flota internacional de apoio a Gaza e un dos protagonistas da acción de ocupaciónda embaixada española en Atenas, neste mesmo ano.

Despois da magnífica e pormenorizada exposición do ponente e do conductor do acto, que incidironfundamentalmente acerca das causas internas (burocratismo, erros de conducción, exclerose e estancamento,e outras insuficiencias ideolóxicas) alén doutras de carácter externo (rearme ecarreira armamentista impulsada polo imperialismo) abriuse un coloquio no queparticipou unha boa parte das persoas que representaban estes colectivos, queen liñas xerais centraron as súas argumentacións en expor (en algúns casosdesde posicións encontradas e diverxentes) a súa posición acerca das chaveshistóricas da orixe ou causas da caida do que foi durante máis de 70 anos a máisgrande experiencia revolucionaria da historia da edificación do socialismo e da loita domovimento obreiro. Ver video:

MANIFESTACIÓN EN VIGO A PROL DA FOLGA XERAL

2010-05-25T15:10:00.000-07:00

O PCPG APOIA O MANIFESTO UNITARIO POLA FOLGA XERAL

MANIFESTACIÓN: XOVES DÍA 27 DE MAIO ÁS 20 HORAS
NO CRUCE DE VÍA NORTE CON URZAIZ-VIGO

A suba do IVE, conxelación das pensións, rebaixa salarial aos empregados e empregadas públicas (moitos deles non son nin mileuristas), eliminación dos cheques-bebe, precarización das axudas de dependencia, ampliación da idade de xubilación e eliminación de supostos para a xubilación parcial, aumento dos anos de cotización, reforma laboral que incide na precariedade a piques de saír...e a día de hoxe non houbo unha contestación suficiente da clase obreira ante as medidas económicas e sociais que están aplicando os gobernos, e xa vai sendo hora pois a listaxe de agravios segue a medrar: política fiscal regresiva, privatización da sanidade e da educación, fondos públicos para os bancos, subvencións ás grandes empresas ao tempo que lles aproban EREs mentres fan horas extra, aumento progresivo da temporalidade que afecta sobre todo a mocidade e ás mulleres...

Dende que no ano 2008 comezou a falarse abertamente de crise económica, as organizacións asinantes vimos anunciando que estamos ante a crise dun sistema que non da para máis. Todas as medidas tomadas pola maioría dos gobernos mundiais foron ditadas polos executores reais do capitalismo (Fondo Monetario Internacional, Banco Mundial, Organización Mundial do Comercio, Unión Europea...) coa única finalidade de salvagardar os intereses económicas das clases poderosas. Unha inxente cantidade de cartos públicos foron investidos en darlle osíxeno aos especuladores que causaron este desastre, e xa van moitos na historia contemporánea, do sistema capitalista. A clase traballadora foi de novo sinalada como debedora, noutro capítulo de socialización das perdas e privatización das ganancias.

Temos que dar unha contestación contundente para demostrar que non imos someternos ás decisións arbitrarias do capital. As solucións a esta crise pasan porque as consecuencias as paguen os culpábeis. Os que asinamos este manifesto demandamos unha FOLGA XERAL como primeiro paso para recuperar a nosa dignidade e como primeiro paso para deixar ben claro que a clase traballadora non cederá nas súas pretensións: 35 horas semanais, xubilación aos 60 anos, eliminación das horas extra e reparto do traballo, banca pública, sanidade pública, ensino público, sistema impositivo que grave as rendas máis altas...

Facemos un chamamento público á mobilización social de cara a unha FOLGA XERAL cunha manifestación o vindeiro 27 de maio, en Vigo, ás 20 horas no cruce de Vía Norte con Urzaiz, unha folga que hoxe é máis necesaria que nunca, unha folga que non será un fin en si mesma, senón unha ferramenta para recuperar a iniciativa nas decisións que lle competen aos traballadores e traballadoras.

MANIFESTACIÓN POLA FOLGA XERAL
XOVES DÍA 27 DE MAIO ÁS 20 HORAS
NO CRUCE DE VÍA NORTE CON URZAIZ-VIGO

Convocan: CGT, CUT, Esquerda Unida, Esquerda Anticapitalista, PCPG, Redesescarlata, FPG, Adiante, Forza Republicana [Voltar ao inicio desta nova]

POR VOLTA DE 30.000 TRABALLADORES GALEGOS MANIFESTÁMONOS NESTE 1º DE MAIO

2010-05-11T14:59:00.000-07:00

O PCPG participou nas mobilizacións e accións máis importantes desenvolvidas en Galiza.

Pola “Folga Xeral” e “contra as políticas de pacto social” fóron as palabras de orde que máis se berraron nas mobilizacións do 1º de maio, Dia do Internacionalismo Proletario, que decorreron nas cidades e vilas máis importantes de Galiza contra as políticas gubernamentais, en defensa dos nosos direitos sociais e laborais ameazados pola ofensiva neoliberal do capitalismo en crise; en defensa do emprego e dos salarios e das pensións de retiro.

Os discursos dos dirixentes sindicais das centrais sindicais: CIG (que mobilizou a maior parte dos manifestantes galegos/as), da CGT, CUT, CNT e COG tamén insistiron na denuncia do papel colaboracionista de CCOO e UGT con estas políticas tan agresivas contra os nosos intereses como clase traballadora.

Os militantes do PCPG presentes nas mobilizacións distribuimos volantinas do partido cunha declaración na que apelamos a loitar polo noso futuro, a afortalar as nosas organizacións de clase, a unir as loitas e a impulsar a construción dun verdadeiro partido revolucionario dos traballadores galegos, un auténtico Partido Comunista no camiño da nosa definitiva emancipación como clase e como povo.

Neste "Dia do Internacionalismo Proletario", nós, comunistas galegos, rendemoslle homenaxe á loita doutros povos que loitan en condicións difíciles, por sair adiante na súa loita contra o capital e o imperialismo facendo especial referencia ao povo cubano que defende heroicamente a súa Revolución "enfrontando o bloqueo criminal dos EE.UU e sendo facho de liberación universal, do que son tamén paradigma cinco heroes fillos de Cuba Socialista, que loitan desde dentro dos cárceres do monstruo pola seguridade e soberanía do seu povo." [Voltar ao inicio desta nova]

MÁIS DE 2000 GALEGOS E GALEGAS SAIMOS Á RÚA EN DEFENSA DE CUBA SOCIALISTA

2010-04-19T09:21:00.000-07:00

Como ben din moitas informacións, as frases berro en alto de : “Cuba Socialista, Galiza tamén!”, Obama, atende: Cuba non se vende!, Europa, aprende: Cuba non se vende!, "Televisión, manipulación!" e "Raul, seguro, ao ianque dálle duro!" fóron as palabras de orde que mellor sintetizaron o sentir das e dos miles de manifestantes que este domingo dia 18 de Abril, marcharon polas rúas de Santiago de Compostela, capital de Galiza.

A manifestación, convocada pola Asociación de Amizade Galego-Cubana"FranciscoVillamil" foi precedida dun grande traballo previo no que participamos moitas ducias de militantes internacionalistas galegos e galegas mobilizados/das contra o bloqueo e, agora especialmente, contra a "farsa informativa" que tratan de impoñer os medios de manipulación da burguesia e do imperialismo.

Ao dicir tamén de moitos medios de comunicación, esta manifestación foi unha grande, multitudinaria e colorida marcha de bandeiras comunistas, galegas e cubanas encabezadas pola faixa principal, unitaria, co lema de:

"Defender a Revolución Cubana é defender os dereitos humanos”.

Inmediatamente despois, e precedendo á faixa de Solidariedade cos Cinco Herois Cubanos presos en EE.UU, ia a xigantesca bandeira cubana portada e acompañada por militantes do Partido Comunista do Povo Galego (P.C.P.G) e por outros/as amigos e camaradas galegos e galegas.

Salientamos, como recolle tamén o portal informativo “Diário Liberdade”: ....”Chegando à praça da Galiza, espectacular despregamento de umha faixa do alto de um edifício, agradecendo a Cuba os 50 anos de sonhos e esperanças.... “Aplausos, cantos revolucionários, música rítmica de charanga durante todo o percurso com ambiente festivo e reivindicativo”.

Aínda que a presenza policial visible foi por esta vez inusualmente escasa, si houvo apupos, requerimentos e presións nos prolegómenos por parte das autoridades gubernativas para iniciar con estricta puntualidade a marcha, o que non se deu noutras mobilizacións celebradas nos últimos tempos en Compostela, seica co pretexto de facilitar certo evento deportivo.

A marcha concluiu na praza do Toural, onde os compañeiros/as Checho, Valentin e Ana deron lectura ao manifesto unitario (xa publicado anteriormente neste site) e mencionaron, unha a unha, a todas as máis de 40 organizacións que apoiaron esta movilización.

Co canto do Hino Nacional Galego e berros de apoio a Cuba Socialista, mais outros anticapitalistas e relativos á liberación nacional e Socialismo para a nosa Terra rematou a maior marcha de Solidariedade con Cuba que se recorda en Compostela desde a histórica visita de Fidel a Galiza no ano 1992.

Con Cuba, coa Revolución. Sempre!.
(Información tirada doutros medios+datos propios) [Voltar ao inicio desta nova]

Vicinhas/os de Compostela defendem o Consulado cubano frente a um grupo de "gusanos" provocadores

2010-04-09T16:08:00.000-07:00

De Diário da Liberdade [DL] - Vizinhos e vizinhas de Compostela concentrárom-se às portas do Consulado da República de Cuba na capital galega em resposta à chegada de um grupo de provocadores contra-revolucionários que se aproximárom de maneira organizada e ameaçadora à sede diplomática.

Os provocadores, de nacionalidade cubana, actuárom coordenadamente obedecendo as instruçons de um elemento, coreando palavras de ordem pró-capitalistas e contra o socialismo. Assistentes à concentraçom em defesa de Cuba informárom o Diário Liberdade da inusitada hierarquia que demonstrou a actuaçom dos gusanos, que obedeciam as ordens de um dirigente.

A ausência de protecçom policial para o consulado e a possibilidade de que os contra-revolucionários pudessem chegar a protagonizar qualquer tipo de agressom no local levou um grupo de compostelanos e compostelanas a concentrar-se respondendo a umha convocatória espontánea em defesa de Cuba.

Os insultos e mesmo agressons físicas dos provocadores, que aumentárom quando começou a ouvir-se música de Carlos Puebla proveniente do interior do Consulado, encontrou em frente a calma das pessoas que, de maneira firme, impedírom qualquer aproximaçom à sede diplomática. Umha hora mais tarde a polícia espanhola decidiu agir, identificando todas as pessoas presentes e pedindo aos contra-revolucionários que abandonassem já o lugar.

Alguns meios informam de que o grupo de cubanos contra-revolucionários acabava de chegar a Compostela após percorrer uns quilómetros de Caminho de Santiago "em apoio às Damas de Branco", o que confirmaria o carácter organizado da iniciativa, dentro do clima fomentado polos media capitalistas contra a Revoluçom Cubana durante as últimas semanas. Contodo, o aspecto dos provocadores nom correspondia com o de quem, segundo os media do sistema, caminhou 170 quilómetros de Caminho de Santiago.

A campanha anticubana será respondida, no caso da Galiza, com umha manifestaçom no dia 18 de Abril em Compostela, contra a farsa informativa que sofre o povo cubano, convocada pola Associaçom de Amizade Galego-Cubana Francisco Vilhamil com o apoio de numerosos colectivos sociais. [Voltar ao inicio desta nova]

PAREMOS A FARSA MEDIÁTICA CONTRA CUBA!!.

2010-04-08T16:16:00.000-07:00

DEFENDER A REVOLUCIÓN CUBANA É DEFENDER OS DEREITOS HUMANOS!! (Manifesto unitario)

MANIFESTACIÓN NACIONAL DE SOLIDARIEDADE COA REVOLUCIÓN CUBANA.
ALAMEDA DE COMPOSTELA - 18 DE ABRIL ÁS 12:30HS.

Convoca: Asociación de Amizade Galego-Cubana "Francisco Villamil"

"Unha campaña mediática de condena a Cuba estase desenvolvendo tras a morte en folga de fame do preso Orlando Zapata. Con todo, as voces que se alzan contra Cuba abstéñense de denunciar os innumerables casos de gravísimas violacións dos dereitos humanos cometidas polos estados europeos, tanto historicamente como na actualidade.

O 16 de outubro de 1961, a policía francesa matou centenares de manifestantes alxerianos en París e a prensa foi obrigada a non informar do masacre. En 1981, dez presos irlandeses morreron en folga de fame en prisións británicas, baixo o goberno de Margaret Thacher. Anos despois, en 1999, a ex-primeira ministra rendíalle unha homenaxe a Augusto Pinochet, procesado por xenocidio e acusado da detención de 300.000 persoas e da morte ou desaparición doutras 5.000. En datas recentes, a policía británica deu morte no metro de Londres a Jean Charles Menezes, un inmigrante brasileiro sen ningunha relación con feitos delitivos.

Os masacres da pobación civil e a práctica de torturas por parte das tropas europeas e norteamericanas en Afganistán e Irak son feitos cotiáns. O proprio Parlamento Europeo confirmou, ademais, o traslado clandestino de presos baixo custodia da CIA por diversos aeroportos da UE e a existencia de cárceres secretos en territorio de soberanía europea, como a illa británica de Diego García.

Se a morte dunha persoa en folga de fame, lamentada publicamente polo Goberno Cubano, que fixo todo o posible por evitala, implica a condena de Cuba, ¿cantas condenas merecen as atrocidades cometidas polos estados europeos?

Esas voces que condenan a Cuba permanecen indiferentes ante a longa sucesión de actos de barbarie cometidos polos EE UU, un país que lanzou bombas atómicas, que mantivo a segregación racial ata os anos 60 e que levou a cabo de máis de medio centenar de guerras fóra das súas fronteiras. A CIA estivo, ademais, detrás de golpes de estado e do asasinato de líderes políticos estranxeiros, como constatou, en 1975, unha investigación do propio Senado norteamericano, dirixida por Frank Church, que confirmou que a Axencia participara en 8 intentos de magnicidio de F. Castro.

A crueldade do sistema xudicial estadounidense foi demostrada nun estudo realizado por unha Universidade de Florida, que concluíu que 5 de cada 100 norteamericanos executados desde 1976 eran inocentes. EE UU practica a tortura e así o denunciou o ex-presidente J. Carter. Segundo a xeneral Janis Karpinski, na prisión de Abub Ghraíb, en Irak, o Exército americano tiña encarcerados a nenos de 8 anos. Pero EE UU non só comete atrocidades, senón que ofrece refuxio e impunidade a indivíduos como Luis Posada Carriles e Orlando Bosh, planificadores do atentado contra un avión cubano en 1976 que ocasionou 73 mortos.

Ningún informe de Amnistía Internacional atribúe a Cuba casos de tortura física, de asasinatos por razóns políticas ou de existencia de desaparecidos, feitos tan comúns en moitos países. Nos 50 anos de Revolución, ningún xornal publicou ningunha noticia de manifestacións reprimidas a golpes pola forza pública ou de levantamentos populares.

Cuba foi o primeiro territorio latinoamericano declarado libre de analfabetismo e conta cuns indicadores educativos comparables a un país desenvolto. Ten a taxa de mortalidade infantil máis baixa do Continente, despois de Canadá, e unha das esperanzas de vida máis altas de Latinoamérica (78 anos).

Dispón dun sistema de protección da infancia que fai posible que non existan nenos abandonados, traballo infantil ou asasinatos de nenos da rúa, algo habitual en países como Brasil ou Colombia. Segundo UNICEF, desde 2006, Cuba é o único país de Latinoamérica libre de desnutrición infantil severa.

A pesar das grandes carencias materiais da poboación, causadas fundamentalmente polo bloqueo norteamericano, o seu dispositivo de protección da poboación en caso de catástrofes naturais fixo posible que no paso dos furacáns Ike e Gustav em 2008 só houbese 8 vítimas mortais, fronte ás máis de 1.200 do furacán Katrina en EE UU.

12.000 mozos latinoamericanos estudan Medicina en Cuba e, a través da denominada Operación Milagre, máis dun millón de pacientes de 28 países foron operados gratuitamente da súa cegueira por oftalmólogos cubanos.

De conformidade co artigo 21 da Declaración Universal dos Dereitos Humanos, que establece que “toda persoa ten dereito a participar no goberno do seu país e a acceder ás funcións públicas deste”, a Lei Electoral Cubana establece, no artigo 5, que todo cubano maior de 16 anos ten dereito a participar nas eleccións, e no artigo 81, que todos os electores teñen dereito a propoñer candidatos.

Toda esta campaña difamatoria ten como finalidade impedir que se restableza a normalidade nas relacións diplomáticas entre Cuba e a Unión Europea, normalidade alterada en 2003 cando a a UE impuxo sancións diplomáticas á Illa.

Por todo iso, defender hoxe a Cuba é defender o dereito dos pobos a decidir libremente o seu sistema económico e social sen inxerencias e é defender todos os dereitos para todas as persoas."

[Voltar ao inicio desta nova]

SOS CONTRA A CONSTRUCCIÓN DO ILEGAL PORTO DE MASSÓ EN CANGAS. SOLIDARIEDADE!!

2009-07-23T06:43:00.000-07:00

Polo seu interese reproducimos o seguinte estracto dunha información publicada na páxina web da Rede Galiza Non se Vende despois da violenta e brutal represión da Garda Civil contra o povo de Cangas e, especialmente contra 16 activistas pertencentes a diversos colectivos e á rede Galiza Non Se Vende, cando se atopaban nas inmediacións das obras que se están a desenvolver na antiga fábrica de Massó. Algúns/as deles/as foron golpeados polas forzas da Garda Civil e posteriormente trasladados a dependencias policiais de Cangas e Pontevedra.

Desde o PCPG queremos expresar tamén con todas as nosas forzas o repudio por este acto de barbarie realizado polas forzas policiais, ao servizo de intereses económicos mafiosos, e contra os seus colaboradores mediáticos e políticos, así como o incondicional apoio e solidariedade con todas/os compañeiros/as os que sofriron esta vandálica represión por defenderen valerosamente a nosa Terra e o noso Mar

(...) Galiza Non Se Vende

Hai escasos días o Premio Nobel da Paz Adolfo Pérez Esquivel apoiaba en Cangas a loita dos nosos compañeiros e denunciaba o papel do gran capital en conflitos como o que está a acontecer en Cangas “porque moitas veces priviléxiase ao capital financeiro sobre a vida do pobo”. En opinión do Premio Nóbel “Estamos nun pequeno planeta, a nosa única casa”, dixo para argumentar a defensa do medio ambiente mundial. “Aquí non hai fronteiras para apoiar as causas xustas”, engadiu. Anunciou a posible creación dun tribunal penal internacional para xulgar os delitos ambientais e requiriu o respecto aos dereitos dos pobos ” facendo unha mención expresa aos mariñeiros da ría de Vigo.

Con esta xa son varias as veces que a Delegación do Goberno opta por reprimir un dereito básico como é o dos ecoloxistas a opoñerse a unhas obras que implican un grave atentado medioambiental e lesionan aos intereses económicos de milleiros de persoas que viven do marisqueo. Hai un mes máis de mil persoas manifestáronse en contra deste proxecto polas rúas de Cangas, unha demanda que o goberno non só desatende senón que manda reprimir brutalmente.

COMUNICADO DE GNSV

Galiza Non Se Vende. 20 de xulho 2009. Cangas

BRUTAL INTERVENCIÓN DA GARDA CIVIL EN CANGAS - MASSÓ

DEZASEIS PERSOAS DETIDAS

Hoxe en Cangas, unha vez máis, a intención de reiniciar as obras en Massó tinguiuse de violencia e represión, pero desta vez rebasou tódolos límites. Dende primeira hora da mañá, numerosas veciñas e veciños de Cangas, e membros de colectivos sociaise e ecoloxistas, que facían garda no Salgueirón, como cada mañá, para impedir as obras ilegais do porto deportivo de Massó, foron agredidos violentamente e detidos pola Garda Civil.
A rede Galiza Non Se Vende amosa a súa indignación por este novo acto autoritario, que criminaliza toda protesta lexítima en defensa dos valores da ría, e denuncia que, unha vez máis, a Garda Civil está a protexer intereses privados, protexendo unha obra ilegal con enorme impacto sociambiental, en vez de protexer e tutelar o interés xeral e colectivo e o respecto á legalidade vixente.

A DESTRUCION DA RIQUEZA COMUN

Na zona mariña de Massó que pretende estragarse coa construción do porto deportivo, faenan arredor de 500 persoas. Dela tense sacado máis dunha tonelada de ameixa nun só día. Pero tamén polbo, camarón, navalla, ostra, centola, ourizos… Os seus fondos de maërl son especialmente ricos en biodiversidade, dos máis ricos da ría, e constitúen unha zona de alevinaxe de moitas especies.

A ILEGALIDADE COMO MEDIO, A REPRESION COMO SISTEMA

As ilegalidades e irregularidades que rodean este proxecto son de enormes magnitudes. Baste dicir, por mor da brevedade, que a empresa construtora chegou a inscribir no Rexistro da Propiedade de Cangas como pleno dominio un espazo de dominio publico maritimo terrestre.

Esta mañá varios camións e escavadoras, sen ningunha licenza para tal actividade, pretendían acceder pola zona da Torre (inmediacións do edificio principal da antiga factoría de Massó) ao punto de vertedura de entullos fronte á fábrica para poder seguir executando as obras. Unhas 15 persoas que tentaban de forma pacífica (nunha sentada) impedir o acceso dos camións que non contaban con licencias foron desaloxadas violentamente e agredidas pola Garda Civil, e varios resultaron feridos. Unha ambulancia recollía a un membro do Foro Social de Cangas tras recibir unha forte agresión nunha perna recentemente operada.

Despois da carga da Garda Civil, nun clima de tensión e nerviosismo, leváronse a cabo numerosas detencións (16 persoas) baixo cargos ficticios, para evitar que seguiran as protestas e entorpecementos das obras, que ata agora foran paralizadas.

Entre os detidos están numerosos activistas de colectivos integrantes da rede Galiza Non Se Vende: Tiago, do Foro Social, detido e esposado por estacionar o vehículo diante das obras; Sangabriel, do Foro Social de Cangas, agredido cun porrazo na cara; Edi, de Bouzas Móvete, agredido e esposado; Sabela, de Verdegaia, agredida e lesionada nunha perna; Pichi, de Luita Verde; Pasatem, de Caleidoskopio; Pipas, de Fuga em Rede; Iria, da Ría Non se Vende; todos eles inmobilizados de forma violenta e detidos sobre as doce do mediodía. Da mesma forma, detiveron a Marichu Álvarez, do grupo municipal ACE do Concello de Cangas. A moitos dos detidos os trasladaron esposados ate os furgóns como se de criminais se tratase. A indignación veciñal por estas detencións supuso a unánime repulsa e a enérxica protesta dos alí presentes (20-30 persoas), grupo que aumentaba en número pola chegada de novos veciños que secundaban a protesta e apoiaban aos compañeiros e compañeiras detidas.

Sobre a 13 horas, a maquinaria pesada seguía intentando acceder á zona a pesar das protestas. O concelleiro de Urbanismo de Cangas, Mariano Abalo, que chegou ao lugar cando tivo coñecemento dos feitos, ordeou a paralización de toda maniobra da maquinaria pesada.

Malia a represión que os colectivos, veciñas e veciños en defensa da ría e do territorio están a sufrir por parte das forzas e corpos de seguridade ao servicio de proxectos privados, a defensa de Massó –convertida xa en símbolo da loita polo respecto á terra– seguirá viva e non permanecerá impasible ante calquera agresión.

Esta tarde, a rede Galiza Non Se Vende convoca a unha concentración en Cangas en apoio aos detidos, privados de liberdade por defender os valores da ría e o interese público; e por tentar impedir a execución dun proxecto ilegal, destrutor de postos de traballo e devastador do medio.

UNHA INOPERANCIA XUDICIAL SELECTIVA

Desde hai catro anos a Confrarìa de Pescadores “San José” de Cangas ten interposto un contencioso no Tribunal Superior de Xustiza de Galicia contra estas obras, que vulneran a concesiòn estatal que esta confrarìa ten para faenar nesas augas. Ese Tribunal denegou a paralizaciòn cautelar das obras, denegaciòn que foi recorrida polo pòsito cangués hai xa tres anos ante o Tribunal Supremo. Ambolosdous contenciosos durmen nalgunha estanterìa de tan altos tribunais. En cambio, os xulgados son ràpidos à hora de practicar dilixencias contra os membros dos movementos sociais opositores ao proxecto.

SUBDELEGADO DO GOBERNO… ¿OU GOBERNADOR CIVIL?

DESTITUCIÓN

A Rede Galiza Non se Vende denuncia a utilizaciòn da Garda Civil como forza represora e policía privada ao servizo de intereses particulares, contrarios ao ben común, que destrúen a riqueza do noso mar e a nosa terra. Polo tanto, e ESIXE A INMEDIATA DESTITUCIÒN DO ACTUAL SUBDELEGADO DO GOBERNO EN PONTEVEDRA, DELFÌN ALVAREZ, por estes e por outros feitos xa anteriormente denunciados, intolerables nun estado pretendidamente democrático, que nos transportan a tempos pasados e o fan merecedor do antigo nome de “Gobernador Civil y Jefe Provincial del Movimiento”

¡NON AO PORTO DEPORTIVO DE MASSÓ!

A rede Galiza Non Se Vende esixe, asemade, a inmediata paralización das obras e a retirada deste proxecto ilegal, fruto da especulación urbanística, que destrúe o medio natural; as actividades sustentables e os postos de traballo a elas asociadas; o patrimonio cultural e a identidade mesma de Cangas e de Galicia.

¡LIBERDADE INMEDIATA PARA OS DETIDOS!

Os 16 detidos mantiveron a dignidade diante de quen carece dela, e negáronse a declarar perante a Garda Civil. Sobre as 20.45 horas foron liberados 10 deles, baixo a obriga de acudiren a declarar cando lles sexa requirido. Os outros 6 foron trasladados a Pontevedra, obrigados a pasar alí a noite antes de seren trasladados mañá ao xulgado. Resulta moi revelador do proceder do subdelegado Álvarez o feito de que os 6 sexan cangueses, a metade deles do Foro Social de Cangas. Entre eles está Ricardo, o recentemente operado da perna onde hoxe sufriu unha brutal patada, e que foi atendido nunha ambulancia. Fixéronlle unhas placas e déronlle un calmante. E levárono.

Resulta moi alarmante o rumor de que algúns deles van ser acusados de… ¡ATENTADO!.

De isto confirmarse, significaría que o estado tenta empregar técnicas policiais e xudiciais de loita antiterrorista para desactivar os movementos sociais. Significaría, que en lugar de evoluír cara a sustentabilidade e a democracia participativa, o estado involuciona cara a unha neodictadura ao servizo do capitalismo neoliberal. Evolución que os cidadáns deste estado pretendidamente democrático non podemos, nin debemos, nin imos tolerar, porque, alén da natureza, a cultura e a xustiza social, a nosa mesma liberdade está en perigo.

Polo tanto, e mentras preparamos as denuncias pertinentes, ESIXIMOS A INMEDIATA LIBERDADE DE TIAGO, SANGABRIEL, RICARDO, MARICHU, SÉ E IRIS.

CANGAS NON SE VENDE

A RÍA NON SE VENDE

GALIZA NON SE VENDE

[Voltar ao inicio desta nova]

O CONFICTO DE CARAMELO ENTRA NUNHA FASE DECISIVA

2009-07-14T06:48:00.001-07:00

[de Galiza Livre]. A luita obreira do têxtil crunhês entra numha fase chave. Na série de reunions iniciadas há uns dias, decidirá-se se em que termos se assume o projecto de reconversom de plantilha oferecido pola empresa, e matizado polas forças sindicais. A CIG está-se a demonstrar como a central mais recelosa à hora de assumir um recurte que nom garanta um futuro minimamente digno para as trabalhadoras do têxtil.

Como é habitual nestes dias, marcados ainda pola pegada da greve do metal viguês, os meios empresariais e a mesma empresa culpam a CIG de “posiçons imobilistas” que danariam o conjunto da classe trabalhadora. Numha curiosa inversom da realidade, apresentam como o mais desejável para a sociedade galega que os trabalhadores assumam o recorte de direitos para “poderem trabalhar”. Culminaria assi o processo de recorte iniciado há duas décadas, promovido polo PSOE e continuado polo PP. E sem embargo, a imprensa ignora que as trabalhadores refrendárom um plano de baixas voluntárias. O desacordo está no número de mensalidades com que a empresa compensaria as baixas. Portanto, neste conflito a classe obreira nom está numha posiçom de ofensiva equivalente ao metal viguês.

Em contra dos obreiros e obreiras joga também a nova Junta. Se a anterior se caracterizava pola ambigüidade calculada, este executivo está abertamente em favor do empresariado. O conselheiro de Indústria e Economia, Javier Guerra, está directamente envolvido na indústria têxtil.

Adiamento.

As trabalhadoras venhem de adiar a greve convocada para hoje, apresentando umha nova contraproposta negociadora. O volume das indemnizaçons volve a ser o aspecto mais polémico. Lembremos que ambas as partes levam dous meses de negociaçom para alcançar um acordo sobre este ponto.
CIG reconhece falta de unanimidade.

Contra as acusaçons de dureza e imobilismo realizadas contra a CIG, Dores Martínez, secretária comarcal no têxtil corunhês, reconheceu o esforço na elaboraçom da contraproposta: “foi assumida por CIG, CCOO e comité de empresa”. Porém, a sindicalista reconheceu também que muitas trabalhadoras nom estavam de acordo na cessom, e queriam um outro acordo. No que houvo unanimidade foi na decisom de adiar a greve.

Se a empresa nom assumir esta contraproposta, todas as fontes apontam que se reiniciariam as mobilizaçons.

[Voltar ao inicio desta nova]

O CONFICTO DE CARAMELO ENTRA NUNHA FASE DECISIVA

2009-07-14T06:48:00.000-07:00

Adiamento.

Se a empresa nom assumir esta contraproposta, todas as fontes apontam que se reiniciariam as mobilizaçons.

COMEZA A "SEMANA EN BRANCO": TRACTORADA POLA SUPERVIVIVENCIA DO SECTOR LEITEIRO GALEGO

2009-07-13T13:06:00.001-07:00

O sector leiteiro, na Galiza e en Europa, REIVINDICA:

1) Reducir a produción: é necesario suprimir o aumento da cota do 1% deste ano e pór en dúbida o aumento programado para os próximos anos. Logo é necesario ir máis aló e reducir suficientemente a cota europea.

2) Establecer un debate sobre as modalidades desta redución de produción. Os pequenos produtores non deben sufrir as consecuencias da redución de produción.

3) Manter un control público da produción. Os produtores deben mobilizarse para instar á UE a que anule a decisión de 2003 de eliminación das cotas en 2015.

4) Garantir unha renda suficiente a todos os produtores e produtoras de leite só é posible a través dun control, unha mellor distribución da cota e un prezo mínimo e remunerador de compra por parte das industrias lácteas.

5) Suprimir as restitucións á exportación, a forma máis visible de dumping cara aos terceiros países. Tamén hai que pór en dúbida a obrigación de importar produtos lácteos e o acordo agrícola da OMC de 1994. É necesario intercambiar o deber de parar o dumping polo dereito de poder protexerse das importacións a baixo prezo.

6) Desalentar a produción leiteira intensiva dependente da soia, favorecer a produción leiteira a base de forraxes locais e pastos permanentes (clima, biodiversidade) e valorizar os métodos de produción máis autóctonos.

7) Ante a perspectiva de 2013, é necesario desenvolver unha nova política leiteira nunha PAC onde o marco da OMC substitúase polo da soberanía alimentaria, algo indispensable para facer fronte aos retos da crise sistémica actual.

8) Engadimos a demanda de apoio financeiro inmediato aos pequenos e medianos produtores para enfrontar as perdidas económicas actuais. Están no centro da vida rural de moitas rexións. [Voltar ao inicio desta nova]

PROLETARIADO GALEGO EN PÉ E "ATÉ A VITORIA, SEMPRE!"

2009-07-02T08:53:00.000-07:00

[PCPG:2-07-09] Rematou a marcha de dous dias á capital do noso país dos traballadores/as do metal.

Na vixésima xornada de folga para este sector, a mobilización contou coa solidariedade do noso povo e mostrou unha moi alta moral de loita dos que foron a Compostela. Por milleiros, os do Metal ateigaron a capital de Galiza para deixar alto e claro que non se renden, con berros e palabras de orde de firmeza e dignidade, que expresaban a determinación de vencer.

Así marcharon e así entraron os nosos obreiros do metal. Agora foi en Compostela e mañá estarán onde sexa preciso como exemplar vangarda que son da nosa lendaria clase operaria galega. Ao dicir das crónicas, ficaron eshaustos polo esforzo maratoniano mais amosándonse ante a nación como “imbatíbeis” e "traspasando fronteiras, para que ninguen poida tentar invisibilizar esta loita exemplar".

Como se pode ver no video [marxe dereita da nosa páxina de inicio] berraron alto e prometeron lume (repetido) contra o capital e o enemigo de clase e os seus "mercenarios".

Tamén vocearon a prol da FOLGA XERAL GALEGA con palabras de orde de orgullo de clase e afirmación nacional: "galegos somos, galegos seremos e por españois nunca pasaremos" e mostraron diante e moi alto, en todo o percorrido, o glorioso estandarte revolucionario guevarista: "Até a vitoria, sempre!!".

Pois iso, sexamos responsábeis e apliquémonos o conto. Non son horas de renuncia senón de combate. Se cadra e fose posíbel teremos que axir con unidade, porén con máis firmeza que nunca, que non é pedindo desculpas polos efectos da mobilización (os violentos están da outra beira, na outra banda da barricada). Tampouco non é mirando ou perseguindo o obxectivo da "paz social".

Isto é: Unidos e orgullosos a prol dos nosos direitos e con todas as nosas forzas e intelixencia contra o poderoso inimigo, contra os seus medios e os seus lacaios mediaticos, sindicais e represivos.

Só deste xeito se poden resistir os brutais ataques dos inimigos de clase e parar os bombardeos e "cañonazos contra o corazón do noso proletariado" mencionados por un orador que, amparados na traizón e colaboracionismo amarelo, sen dúbida se intensificarán nas próximas horas.

O momento é decisivo e entendemos que só dese xeito está garantida a vitoria. A deles (os do metal) e a de todos nós.

Avante!

[Voltar ao inicio desta nova]

[Galeria de imaxes]-C.U.T

CONVOCATORIA POR HONDURAS

2009-06-30T16:13:00.001-07:00

Sen luz, sen comunicación,
co terror dos tanques na rúa e sen liberdades
- Paremos o golpismo e a barbarie. FORA O EXERCITO DAS RÚAS

- Pola integridade d@s sindicalistas e asociacións populares ameazadas.
- Polo retorno á legalidade e o dereito do pobo hondureño ao exercicio democrático

- RACHEMOS O SILENCIO CÓMPLICE das institucións e dos medios
- Esixamos á UE, ao goberno español e a Xunta que NON RECOÑEZAN AO MONICREQUE DO GOLPISMO.

- Pola ruptura de relacións diplomáticas en tanto non se restitúa a actual lexitimidade democrática representada polo presidente Zelaya.

[Máis información dos sucesos e a resposta popular en Honduras]

ENTRE VIOLENCIA POLICIAL E INTOXICACIÓN MEDIÁTICA

2009-06-27T12:57:00.000-07:00

Reproducimos a seguir esta crónica e interesante valorización publicada no portal Galiza Livre.

Hoje som já 18 os dias de mobilizaçons que levam os trabalhadores dos asteleiros. 18 dias sem salário. O clima é de máxima tensom e já se escuitam voces pedindo greve geral. A polícia espanhola tomou a cidade com centos de anti-distúrbios que rodeiam em todo momento as manifestaçons e cargam contra os operários para evitar piquetes, cortes de tráfico ou qualquer outra acçom popular.
No dia de onte forom mais de 40.000 os trabalhadores chamados ao paro, já que também participarom os assalariados de empresas com convénio próprio, como os de Citroën. O convénio que se discute desde há mais de tres meses afecta directamente a 27.000 operários.

Cada novo dia de protestas começa com concentraçons de trabalhadores a primeira hora nas portas dos asteleiros. Ao estar convocado todo o sector também houbo grupos de trabalhadores no resto de fábricas. No caso de Citroën som arredor das 4:00hh da madrugada quando se reunem na entrada. Lá estava, também, a polícia. Este foi a primeira “intervençom” das Forças e Corpos de Segurança do Estado.
Quatro horas depois, arredor das 8:00hh, esta vez no asteleiro de Metalships, em Teis, de novo a polícia, às ordes da Delegaçom do Governo espanhol na Galiza. Comezou presionando com identificaçons e registros de carros, finalmente volverom sacar as porras. As fontes policiais argumentam que “o único que se fixo foi restabelecer a normalidade”.
Arredor das duas da tarde, de novo em Citroën, volveu haber carga e disparos com pelotas de goma, um dos quais bateu numha vizinha da zona que passava por diante. Os trabalhadores defenderom-se emborcando contentores e guindando pedras.
Nas últimas semanas houbo já vários feridos a maus dos anti-distúrbios que mantenhem umha actitude de ataque e agressom em todo momento.

A patronal

“Estamos com a água ao pescoço”, Estas som declaraçons dos empresarios de Hijos de J. Barreras, Metalships, Vulcano, Freire, M.Cíes, Cardama, Armada e Factoria Naval Marín, os oito asteleiros, na roda de imprensa realizada antonte desde as instalaçons do Club Fianciero de Vigo.
As empresas acumulam penalizaçons por 1.000 milhons de euros a causa dos atrasos nas entregas, e segundo eles, podem ir à creba um tras do outro. O presidente de Barreras, José Francisco González Viñas, chegou a dizer "A margem de maniobra para superar esta situaçom é de horas. É necessário começar a trabalhar as 24 horas seguidas para salvar os contratos, senom viviremos unha creba em cadeia de todos os asteleiros". E remarcou “fomos avisando do estrangulamento financeiro que sufriam as nossas empresas”, chegando a lamentar “vimo-nos desarroupados desde o ponto de vista produtivo e nom puidemos cumprir coas nossas obrigas que som sagradas em este negócio”.
Na sítuaçom de afogo económico dos seus empregados nom repararom.
A respeito de estas declaraçons, Antolim Alcántara, representante da CIG, aclarou que a culpa da situaçom é dos empresários, e questionou se "prefiren ver caer o sector antes que chegar a um acordo?".

UGT e CCOO

Os sindicatos amarelos nom apoiarom a convocatória de paro para todo o sector. UGT limitou-se aos trabalhadores afectados polo convénio. Comisiones Obreras chegou a desmarcar-se da greve totalmente. O seu representante Ramom Sarmiento, declarou estar avaliando a proposta da Junta, que considera “bastante positiva” a pesar de que nom chega aos mínimos esigidos polos trabalhadores. Porém, onte tivo que rectificar depois de ter umha assembleia com os trabalhadores na que se decidiu seguir nas mobilizaçons.

Intoxicaçom mediática

O tratamento que esta a receber o conflito, apupado polo Governo e pola patronal procura a divisom social acusando de “vándalos” e “agitadores” aos trabalhadores que reclamam os seus direitos na rua. Ao mesmo tempo, justifícam-se as posturas policiais e políticas de ataque, num intento de que na luita nom saiam ganhando os operários, polo precedente que sentariam num momento de tensom social como o actual. Agora, umha vez que UGT e CCOO se submeterom à vontade da patronal os medios mais espanholistas aproveitam para intoxicar sobre o papel da CIG.
Alguns meios como o diario “El Correo Gallego” nom agocham a sua connivência com a ultra-direita. Ligam a resposta contundente na rua e o carácter nacional e de clase da Central Intersindical Galega como a causa do problema e nom com a conseqüência, desviando por tanto, a atençom dos verdadeiros culpáveis. [Voltar ao inicio desta nova]

CONTRA A FRANXA DE SEGURIDADE DA BRILAT E A OCUPACIÓN MILITAR DE SALCEDO

2009-06-24T13:17:00.000-07:00

DOMINGO 28 DE XUÑO DE 2009
HORA: 11 DA MAÑÁ
SAÍDA: CAMPO DE FÚTBOL DO CASAL (Salcedo-Pontevedra)

A FRANXA DE SEGURIDADE DA BRILAT OU A OCUPACIÓN MILITAR DE SALCEDO

[ASombra de Bouza Panda] Din que na casa de pobre todo son pingueiras, non hai verdade máis grande nesta vida. A parroquia de Salcedo, pertencente ó concello de Pontevedra, é un claro exemplo disto.

Non chegou coa arroutada franquista de roubar e ocupar case a totalidade do monte común da parroquia para instalar un cuartel militar, o antigo CIR de Figueirido; non se conformaron con partir e cuadricula-la parroquia cunha autoestrada para ricos imposta pola forza, a violencia e o cárcere; non chegou con instalar unha rede de alta tensión que, arrasando todo por diante, converteu os veciños de Salcedo nunha especie de acumuladores andantes de electricidade; non lles bastou con instalar un monstruoso Hipermercado francés sen a máis mínima infraestructura compensatoria para os veciños.

Non, non lles bastou con iso senón que agora se quere da-la “puntilla”, o golpe final para acabar coa parroquia, e o Estado, ante a impasibilidade da administración galega, desmárcase cunha lei do ano 1975 que establece un perímetro de seguridade de 300 metros ó redor dos límites da base da Brilat, o que supón a inclusión nesa area de parte dos núcleos de poboación da Armada, Moimenta, Casal, Navalexo e Birrete e a violación dos dereitos constitucionais de centos de veciños e propietarios ós que se lles obriga a pedir autorización ó Ministerio de Defensa para dispor libremente das súas casas, terras ou matos e para poder face-lo que calquera cidadán neste país, que se di libre e democrático, pode facer na súa propiedade coa garantía das leis e a Constitución na man.

Deste xeito, segundo se publica no BOE do pasado oito de outubro, impídese “realizar obras, traballos ou instalacións de ningunha clase sen autorización previa do Ministerio“. E isto é o que hai, ordeno e mando!. Seica que coa experiencia en Iraq e Afganistán lle colleron gusto a isto de invadir, ocupar e facer o que lles pete nas terras doutros.

Digo eu que se con centos de hectáreas ó redor do complexo cuartelario aínda teñen que pór unha Franxa de seguridade será porque non deben te-la conciencia tranquila e teñen medo de que lles fagan algo. Tanto medo teñen que o outro día o valeroso Exército español seica tivo que chama-la policía para que os defendesen do exaltado populacho, polo menos iso declarou uns dos seus grandes xefes. Non me estraña que nos secuestren barcos en Somalia.

Ese mesmo exército-ONG que tardou 15 días en reaccionar mentres a costa galega se enchía de chapapote, e de voluntarios, e que tivo que ser rescatado polos mariñeiros cando encallaron en Cíes, “pensaban que era o lago de Bañolas” dicían con retranca aqueles mariñeiros. Deixen que me ria un pouco, a policía a protexer ós que teñen as armas. Por algo debe ser.

De tódolos xeitos en todos estes anos foron sempre os veciños os que sufriron as consecuencias da súa ocupación e prepotencia, malia que, como din algúns políticos, a Brilat é unha grande empresa con 2.800 postos de traballo que deixa moita riqueza en Pontevedra aínda que en Salcedo o que máis teña deixado nestes anos sexan atropelados, accidentes de tráfico e atascos cada vez que saen como tolos de traballar.

Os datos obxectivos son que esta franxa de seguridade –que máis ben deberiamos face-los veciños para protexernos deles— é unha auténtica senrazón, un abuso e a única solución válida é a derrogación desta orde ministerial. Porque, non sei se o saben, pero Salcedo xa estaba poboado así como uns 7.000 anos antes de que eles chegaran, polo menos así o testemuñan as mámoas e os petroglifos que, totalmente abandonados e desprotexidos, sementan os terreos comunais que agora ocupa a Brilat. Seica cultura e exército deben ser conceptos antagónicos. Xa daquela o monte era unha importante fonte de recursos e subsistencia e como di unha antiga máxima estas son as nosas terras porque aquí están os túmulos dos nosos devanceiros, por moito que ó Exército español se lle atragoe. Pois si señores e señorías deste país de tahures e trileiros, as terras que agora ocupa o exército son nosas, dos veciños de Salcedo, de Figueirido, de Vilaboa, aí están as tumbas dos nosos antergos e aquí estamos nós para seguir defendendo o que é noso, a nosa terra, os nosos dereitos e a nosa dignidade fronte a bota da opresión.

No 1894 tres veciños de Salcedo –os Heroes do Campo da Porta– foron asasinados polas forzas de seguridade do Estado, daquela a Garda Civil,simplemente por reivindica-los seus dereitos e negarse a que lle seguiran roubando un fato de caciques. Hoxe, cen anos despois seguimos igual. Nós non temos armas, nin tanques, nin policía que nos defenda, nin políticos traidores que nos rían as grazas pero temos a dignidade, a forza e o tempo que lles da ós pobos saber que son posuidores da razón, e ademais, esta vez, temos fouces e brazos para usalas, e non me malinterpreten, xa saben… aínda hai moito monte que desbrozar.

A HISTORIA ESTASE A ESCREBER NAS RÚAS DE VIGO

2009-06-16T16:36:00.000-07:00

Os/as abaixo asinantes consideramos un imperativo ético e social dar todo o apoio solidario á loita dos metalúrxicos de Pontevedra que, xunto cos traballadores e traballadoras doutras empresas radicadas en distintas zonas da Galiza, hoxe simbolizan no noso país a mobilizacion social e obreira contra unha resolución da crise capitalista favorable en exclusiva aos mesmos que a provocaron.

A xente do Metal, polos seus métodos democráticos, asemblearios e combativos, sen se dobregar diante dunha Patronal que nos derradeiros anos aproveitou a bonanza económica nun contexto de contínua reducción da capacidade adquisitiva e recorte dos dereitos sociolaborais do persoal asalariado, ven sendo un exemplo para o conxunto da clase traballadora galega, en paralelo ás mobilizacions que están a acontecer en Grecia, Portugal ou na Franza.

Eiquí, non son eles os unicos que enfrontan as consecuencias dunha crise xerada pola destructiva capacidade do sistema para acumular riqueza nas mans duns poucos: as traballadoras do textil, con Caramelo à fronte, os das empresas do leite como Pascual, o persoal das fabricas como Bunge, Galfrío ou Vidriera del Atlántico, todos eles están a demostrar que só coa confrontación de clases e a defensa das liberdades públicas, pódese impedir a degradación das condicións de vida e de traballo do conxunto da poboación, fronte ao egoismo da patronal e a dureza dos gobernos que a sustentan.

Hai anos tentaron facer invisible á clase obreira, como se baixo o “capitalismo popular” dos Reagan e as Thatcher, quer dicer, a súa faciana neoliberal, todo o mundo poidera viver sen o salario, das rendas e dos investimentos financeiros. Agora que a xente de traballo, fonte de toda riqueza, está masivamente na rúa para defender os dereitos da humanidade desposuída, a maioría dos medios de comunicación manipulan a realidade presentando as manifestacións obreiras como actos criminais, salvando a cara da Patronal e das autoridades que a cotío exercen unha xorda violencia contra as condicións laborais e sociais do conxunto dos traballadores e traballadoras, sexan asalariados ou autónomos.

En realidade, o convenio do Metal de Pontevedra pasou a ser a fronteira que a Patronal española fixou para a totalidade dos sectores da producción: conxelación salarial, xornada laboral delongada, impago de horas extras, liberdade de contratación de inmigrantes para explotalos sen medida, precarización do emprego, submisión e illamento dos sindicatos, ameazas de deslocalización ou de peche ....E para os seus colegas do Goberno, pasou a ser cuestión de Estado, penalizando as protestas e a rebeldía, conculcando se fose preciso a liberdade de reunión e manifestación, a carón do dereito á información veraz e obxectiva. En consecuencia, na loita do Metal xogámonos moito máis que unha simple suba de xornais para un segmento da poboación empregada; está en xogo, ademáis do futuro do resto dos convenios e da calidade do emprego, o dereito a rexeitar o papel subsidiario que outros teñen decidido para as nosas vidas.

A crise do capital colocou a cada quén no seu sitio e os que pensaban que chegara “o fin da historia”, non teñen outra que aprender a cantiga que dí: “detrás dos tempos veñen tempos, e outros tempos han de vir”. Así pois, hoxe, a historia está a se escribir nas rúas de Vigo.

A súa vitoria é a vitoria de todos e de todas, e a unidade entre as forzas obreiras e sociais abre as portas a unha resposta contundente do conxunto da sociedade ao que é o fundo: a crise é do capital, dos capitalistas, e polo tanto son eles os que teñen que pagala, ao tempo que os dereitos e liberdades civís deben ser garantidos.

Para asinar: solidariedademetal@gmail.com

[Voltar ao inicio desta nova]

S.O.S. MASSÓ-SALGUEIRÓN

2009-06-13T06:41:00.000-07:00

S.O.S. Massó

atentado ecolóxico

perda de 500 empregos no mar

o máis grande pelotazo especulativo de Galiza

privatización do mar e o litoral

ilegalidade e prepotencia por parte de marina atlántica

usurpación de terreos públicos

burla á ordenación urbanística

carencia de licenzas municipais

actuación mediante feitos consumados

tramitación fraudulenta e actuación corrupta da autoridade portuaria

utilización da garda civil con fins privados ilegais

traizón a programas e acordos de goberno

ataque ao pequeno comercio

abandono do patrimonio e desprezo á nosa identidade

deixamento de competencias municipais

desleixo xudicial

manipulación da información

criminalización da oposición ao porto

o momento de paralo é agora

manifestación, o sábado 20 de xuño, ás 20 horas, dende a alameda vella de Cangas ate o Salgueirón

[Voltar ao inicio desta nova]

MÁIS SOBRE A LOITA DO METAL: IMPÓNSE A FOLGA XERAL

2009-06-08T14:17:00.000-07:00


"O labirinto levou á masa obreira a non dar un paso atrás. A administración, a patronal e os sindicatos maioritarios, o saben. Quedan dúas opcións; a traizón dos traballadores e a baixada de pantalóns ou a loita digna ata gañar. Volvémolo a repetir, a Folga de todo o metal no vai chegar, o carácter indefinido tampouco, imponse a Folga Xeral".
CUT - Vigo (5-06-09) Antecedentes. Os día 3 e 4 de xuño, indiscutiblemente pasarán a historia da clase obreira de Vigo e de Galicia. Fai uns días a CUT falaba do labirinto sindical e da errática estratexia escollida polos sindicatos maioritarios na loita polo Convenio Colectivo do Metal de Pontevedra. Dicíamos tamén que chegados a esta encrucillada, están obrigados a un salto cualitativo no chamado da Folga e necesariamente encamiñar a loita á FOLGA XERAL. Os chamamentos acendidos dos voceiros do réxime e da patronal para resolver o conflito en base ó terrorismo de estado, establecían con claridade o escenario destas dúas xornadas de Folga. Os feitos acontecidos nas rúas de Vigo, o pasado mércores e xoves o demostran. Dúas novas xornadas de Folga. A convocatoria de Folga foi seguida maioritariamente nos centros de traballo afectados, cun peche total no Sector Naval. As rúas de Vigo apareceron tomadas por nada menos que dúas compañías da policía española, desde as primeiras horas da madrugada. Tales movementos facían presaxiar o carácter destas xornadas. O mércores, ás 11 da mañá, de maneira salvaxe e sen xustificación algunha, disolvían a concentración obreira nas Travesas. A resposta de autodefensa dos traballadores non se fixo esperar. A decisión de defende-la loita, levou á maioría dos traballadores a atrincheirarse nos estaleiros Barreras, onde os mercenarios do réxime empregáronse a fondo máis de dúas horas. O xoves día 4, máis do mesmo e con máis virulencia, a actuación provocadora e salvaxe dos antidisturbios topou coa resistencia aínda superior ó día anterior dos traballadores do naval. A paisaxe da cidade de Vigo, quedou cuberta pola loita decidida dos traballadores defendéndose da policía. O remate unha vez máis volve a ser a defensa no estaleiro Barreras. As imaxes, sobre todo da última xornada, son estremecedoras, pero falan ás claras de cal é o verdadeiro carácter do conflito laboral no metal, que evidentemente transcende máis aló do Convenio Colectivo e afecta ós dereitos máis elementais como os de; manifestación ou Folga. A violencia obreira, é exercida (que ninguén nos confunda) para defenderse non só dunha violencia estrutural exercida pola Patronal, senón da agresión salvaxe e premeditada da policía española. Desde a CUT esiximos a dimisión inmediata de Antón Louro e Delfín Fernández, Virrei de España na Coruña e Gobernador en Pontevedra, respectivamente. Queda meridianamente clara a capacidade de loita e de resistencia da clase traballadora, non só para enfrontar a conquista dun Convenio Colectivo, senón para poñe-las cousas no seu sitio e rematar co abuso e a explotación. O que non contan na prensa. Os falsimedia o primeiro día de Folga, secuestra ostensiblemente as noticias de Vigo. Estamos en plena campaña ou farsa electoral. A intencionalidade pro patronal é clara, a falta de rigor no tratamento do conflito é evidente. E o que é máis sangrante é o ocultamento da agresión premeditada da policía española, ó fin e o cabo hai que crear opinión en contra do movemento folguista. Hai que criminalizar ós traballadores, a linguaxe fascistoide comeza a aparecer nas crónicas, reportaxes e tertulias: infiltrados, guerrilla urbana, tiraban cócteles,... Xa o vimos máis veces, senón repasade os xornais do ano 1972. As imaxes da TV nin as crónicas da prensa escrita non din; que o berro máis coreado por milleiros de traballadores foi “policía asasina”, os que dirixen os falsimedia (nunca os traballadores dos medios) saben ben o que fan: mediatizar e intoxicar. A semana que ven: A semana que ven ineludiblemente espéranos novas xornadas de loita. O labirinto levou á masa obreira a non dar un paso atrás. A administración, a patronal e os sindicatos maioritarios, o saben. Quedan dúas opcións; a traizón dos traballadores e a baixada de pantalóns ou a loita digna ata gañar. Volvémolo a repetir, a Folga de todo o metal no vai chegar, o carácter indefinido tampouco, imponse a Folga Xeral. [Voltar ao inicio desta nova]

"DENDE A CONTAMINACIÓN". Dionisio Pereira

2009-06-07T04:24:00.000-07:00

Dionísio Pereira

Sabíamolo, de seguro que a maioría sospeitabamolo, pero cando esculcamos “a folla de servizos” de Alfonso Sastre, con especial incidencia no do atentado da rúa do Correo no ano 74, e o seguimento especial a Doris Benegas, facendo mención da súa presenza nos funerais de Iosu Muguruza e Santi Brouard, tivémolo claro: estamos todos e todas fichados e vixiados de vello, se cadra dende antes de morrer Franco, e os que “argallaron” a Transición, que decidiron esquecer tantas cousas, para nada se esqueceron dos que adquirimos o virus da rebeldía hai ben tempo, e que, con todas as nosas contradicións, trasacordos e renuncias, aínda o levamos ben dentro logo dunha borrallenta travesía do deserto de máis de 30 anos.

Algúns e algunhas, asemade, teremos un estigma engadido: o de ter compartido, sequera de maneira episódica, o azaroso “devalar” da esquerda abertzale, única forza social de envergadura que, no Estado español, presentou encirrada resistencia ao que Franco atou e ben atou, e o que, aínda, non fumos quen de desatar. Este acompañamento, por veces desleixado debido a unha maioritaria postura crítica coa loita armada, nunca deixou de lamentar o illamento ao que os revolucionarios vascos foron sometidos, non só polo aparato do estado, en boa medida procedente do franquismo, senón pola inmensa maioría das forzas de esquerda e nacionalistas do resto do actual territorio español, que desprezaron o inmenso aporte combativo e solidario que a historia recente da esquerda abertzale “atesoura”, e non hai máis que lembrar a derradeira folga xeral desenvolvida hai uns días na CAV e Nafarroa.

Co mesmo orgullo con que Doris Benegas declarou no mitin do Anaitasuna de Iruña os seus “vencellos” con Euskal Herría, tamén poderíamos, de xeito moito máis modesto dende logo, rememorar algúns chanzos do noso contaminado roteiro euskaldún. Cando Carrero deu en subir ao ceo alá por nadal do 73, nós botabamos polas tabernas de Compostela co aquilo de “así volaba, así, así...”; cando Alfonso e Genoveva Forest foron detidos e, ela, vilmente torturada, as rúas compostelás escoitaron a nosa denuncia daquela provocación franquista, mais quen non a escoitou foi o PCE, partido no que daquela militaba Sastre; cando os fusilamentos de Hoyo de Manzanares, simbolizados na magoada imaxe xuvenil de Juan Paredes Manot “Txiki”, toda Compostela se paralisou naquel desolado setembro de 1975 ao paso dun “comando” que berraba “Goberno de asasinos, o pobo xulgará”, deixando esnaquizada na súa singradura a entrada do local dos sindicatos verticais; logo, cando “Pertur” foi “desaparecido” na altura de 1976 (como agora Jon Anza), vímonos envoltos nunha manifa de arrantzales en Ondárroa, que, nada máis amarrar os barcos no peirao, encheron as rúas da vila reclamando a aparición do militante abertzale… Anos andados, tras a Transición todo foi, para a nosa sorpresa, moito máis difícil, pero aínda acompañamos a deslexitimación da nova Constitución nas páxinas do xornal “Egin”, e, cando o periódico foi pechado pola brava, retornamos a Donostia para pór o noso grao de area solidario nunha multitudinaria protesta cidadá. Hai pouco tempo, a traverso de amigos comúns, retomamos vellos contactos para colaborar no diagnóstico que a asociación Herria 2000 Eliza fixo do conflito político en Euskal Herría, participando no libro colectivo Soberanías y Pacto, e aínda non fai un ano compartíamos de maneira fuxidía a derradeira etapa vital dun home xeneroso e moi querido na súa Pasaia natal: o antigo alcalde Xabier Portugal, elixido mediados os 90 nas listas de Herri Batasuna, e recentemente falecido.

Ao cabo, teño para mín que ese homiño maquiavélico (é sabido, “home pequeno, fol de veneno”) que atende ao nome de Rubalcaba, non agardaba que houbese tantos “contaminados e contaminadas” que exerceran con valentía un dos mellores valores das esquerdas libertarias e transformadoras: a solidariedade e o apoio mutuo. Unha solidariedade, que a piques estivo de defenestralo do seu gobernativo cargo e de pór en cuestión ese enxendro inquisitorial que ven sendo a Lei de Partidos.

Porque estas son as mellores herdanzas que o proceso de converxencia aberto por Iniciativa Internacionalista, vainos deixar para despois do 7 de Xuño, con ou sen eurodiputada: a vontade de procurar a confluencia dunha morea de persoas que proceden de diversas correntes ideolóxicas, con ou sen militancia partidaria, pero que se consideran desafectas co actual estado de cousas e acreditan en que a loita contra a tiranía do capital vai indisolublemente unida no conxunto do Estado español a unha rexeneración democrática, a unha segunda Transición, que, a carón doutras cuestións indispensabeis como a derrogación da devandita Lei de Partidos e da desmemoriada Lei de Amnistía, a desaparición da Audiencia Nacional, a erradicación da tortura, ou do inaprazable saneamento do aparato do Estado, coloque en primeiro plano a soberanía, o dereito a decidir das nacións que así o reclamen. Unha estratexia que, respectando a soberanía de cada país e de cada colectivo, poña por diante o que nos une antes do que nos separa; unha estratexia que vaia acompañada dunha práctica que xenere rebeldía, ilusión, mutua confianza, e que, “mirando os uns polos outros”, escorrente medos, tenda pontes entre as diversas xeracións de loitadores e loitadoras, e nos leve a recobrar a ledicia de compartillar as pequenas e necesarias vitorias.

En definitiva, se é certo que o gol de Maradona retratou ás claras o xorne antidemocrático e policial do réxime xurdido da Transición e iso non deixa de ser un éxito un chisco inesperado, non o é menos que unha vitoria aínda maior sería amosar nestes días, sequera de maneira parcial e incompleta, como as persoas e os colectivos imos mellorando ao abeiro das loitas que son xustas e compartidas, porque nelas se reflicten as nunca satisfeitas arelas seculares da Humanidade esfolada; porque, a fin de contas, a ética da igoaldade, da liberdade, da solidariedade entre os traballadores e entre os pobos, está moi por riba dos mesquiños intereses do capital e da oligarquía españolista herdeira da brutal Ditadura de Franco e dos seus secuaces.

Velaí as oportunidades que abre a Iniciativa Internacionalista, tamén no noso país, onde estamos ben necesitados de novos espazos de encontro nos que se vexan representadas as capas da poboación que non se conforman cun tépedo autonomismo, coa desfeita do medio natural, coa marxinación dos sinais de identidade propios e coa perda dos seus dereitos civís e laborais como única saída para que o capital poida zafar da crise económica que el mesmo provocou.

Máis nada; na medida das forzas de cada quén; sen pretender posuír verdades absolutas pero convencidos de irmos na boa dirección, Avante, Aurrerá, Endavant, Adelante Iniciativa Internacionalista. [Voltar ao inicio desta nova]

CUT INFORMA: O CONVENIO DO METAL NO LABIRINTO SINDICAL

2009-06-05T05:46:00.000-07:00

[C.U.T]

Algúns compañeiros lévanse preguntando o porqué do silencio da CUT na última fase da loita do Metal. A CUT estivo calada para non servirlle en bandexa a escusa ós que acostuman a xustificar os seus fracasos a costa dos demais. A responsabilidade e a lexitimación na Mesa Negociadora non é nosa e, aínda coas diferenzas de criterio máis que evidentes, somos respectuosos e non interferimos nin boicoteamos a quen, maioritariamente, os traballadores outorgaron a representación para negociar o Convenio do Metal de Pontevedra. Aínda así, como todos sabedes, a CUT estivo, está e estará no día a día na loita e na mobilización dos traballadores. Outra cousa moi distinta é que a responsabilidade sindical nos converta en aliados pasivos da irresponsabilidade doutros.

Na última folla informativa dicíamos que a situación do Naval era unha ola a presión, e esixíamos a necesidade de información para organizarnos desde as Asembleas, e blindar a loita polo Convenio contra o inimigo; incluídos os que temos dentro da casa. Pasado un mes, os feitos demostran que tiñamos razón, e que a estratexia sindical maioritaria levounos a un perigoso labirinto. Despois da valente resposta do Naval nas rúas de Vigo, como se entende unha ruptura na negociación? Como se entende despois dunha semana de normalidade sen explicar?

A Patronal tenlle tomada a medida á representación sindical, a pesar de que todos sabemos que a única linguaxe que entenden, tanto eles como a Administración, é a Folga e a mobilización na rúa. A estratexia sindical da Mesa Negociadora levounos ó escenario do mes de xuño e se seguen así as cousas, probablemente a meternos no verán. ¿Teñen acaso culpa desta deriva os traballadores?, ¿Tena a CUT? Evidentemente, non. A experiencia dos Convenios anteriores, e o sentido común, dinos que a única maneira de resolver a situación é facernos oír de maneira contundente nas rúas de Vigo, sen medo á condena cínica do que algúns chaman “cidadanía”.

A Patronal, coa bendición da Administración, converteu o panorama laboral nunha auténtica orxía. O segmento do Naval é o exemplo, onde ten cabida todo tipo de despropósitos antiobreiros e antisindicais: a contratación irregular campa ás súas anchas, en Vulcano alentan a exclusión dos representantes sindicais máis destacados, a empresa Nervión comunica o despedimento ós traballadores coa coartada da finalización de obra, e o prestamismo escravista cada día é maior. Hai que pararlles os pes, dunha vez, ós explotadores, e a loita polo noso Convenio é a ocasión.

O próximo mércores e xoves as centrais sindicais maioritarias chaman á Folga no sector. A CUT APOIA ESTA CONVOCATORIA COMO O FIXO ANTERIORMENTE. Pero non nos enganemos, chegado a estas alturas imponse un salto cualitativo na mobilización. O gran erro da estratexia sindical ademais de deixarlle gañar tempo á Patronal, foi afociñar o conflito do Metal, no propio sector co sobre esforzo do Naval. Desde a CUT, demandamos dos sindicatos maioritarios a CONVOCATORIA DE FOLGA EN TODO METAL, INCLUÍDAS AS EMPRESAS CON CONVENIO PROPIO e se non chegara, prever a convocatoria da FOLGA XERAL. O Convenio do Metal, a súa importancia non so polo número de traballadores; por historia, por estratexia,... transcende máis alá do propio sector, é un facho para toda clase traballadora galega. [Voltar ao inicio desta nova]

MARCHA MUNDIAL DAS MULLERES:MAIO REIVINDICATIVO

2009-05-28T13:31:00.000-07:00

En defensa do dereito ao aborto, na Sanidade Pública! EU DECIDO!

O próximo domingo 31 de Maio a partir das 11 da mañá, a Marcha Mundial das Mulleres concluirá coa primeira fase da campaña en defensa do dereito ao aborto que leva, ao longo das últimas semanas no noso país, abrindo espazos de debate e reflexión mediante palestras e performance. Un debate ao redor da necesidade de afianzar o dereito ao aborto, que está recollendo apoios de organizacións e colectivos sociais, ademais de sinaturas de todas aquelas persoas que ven, coma nós, a necesidade de asegurar un dereito fundamental das mulleres, o dereito a decidir. Nós continuaremos con esta labor así como co seguimento das iniciativas que están a xurdir a prol destes dereitos.

O acto do domingo 31 consistirá na construción, na Praza da Quintana de Compostela, dun MAIO REIVINDICATIVO e unha alfombra floral, na que participarán as feministas da Marcha Mundial das Mulleres, xunto a todas as persoas e colectivos que así o desexaren. Elixiuse esta forma de manifestar as nosas reivindicacións, coñecedoras da tradición arraigada na nosa cultura, de celebrar a efervescencia que supón a primavera, con vínculos fortemente arraigados á fecundidade dos seres vivos. A festa dos Maios ou as alfombras florais, son algunhas destas expresións coas que o noso pobo celebra esa fecundidade.

Desde as once da mañá do Domingo 31 recibiremos a todas as persoas e colectivos aos que convidamos a participar aportando flores de cor vermello, lila, rosa e branco, ou felgos e fiúnchos cos que elaborar a alfombra e o maio, e a facer o traballo de clasificación das flores e plantas, mentres, as compañeiras encargadas montarán a estrutura do maio e pintarán a base da alfombra.

Ao tempo que se realiza este traballo, soará música ambiental, que se parará, para escoitar a todas aquelas persoas que queiran, ben con coplas, ben con cancións ou poesías, expresar as súas reivindicacións sobre este tema. No nome da Marcha lerase un comunicado ao remate do acto.

Nestes últimos dias da semana realizaranse as últimas palestras da campaña:

28 de Maio - Vigo na Federación Veciñal Eduardo Chao (Praza Princesa, 7) ás 20:30h coa intervención de Lola Ferreiro.

29 de Maio - Vigo no Centro Social A Revolta (Rúa Real, 32) ás20:30h.

Podedes ver calendario actualizado de palestras visitando a nosa páxina web.

1.036 SINATURAS EN APOIO Á CAMPAÑA EN DEFENSA DO DEREITO AO ABORTO!! MUITAS GRAZAS A TODAS!!

http://www.feminismo.info/webgalego/

[Voltar ao inicio desta nova]

31 DE MAIO E 5 DE XUÑO: TOD@S A VIGO E A FERROL

2009-05-28T02:43:00.000-07:00

O 31 de Maio tod@s a Vigo, o 5 e Xuño tod@s a Ferrol

Bouzas móvete

Desde Galiza Non Se Vende queremos denunciar os contínuos maltratos e agresións que soporta o noso litoral, fruto da especulación salvaxe e deste modelo depredador de crecemento economico, que equipara medre e benestar social.
Por desgraza, todos os gobernos que pasan pola Xunta seguen unha política “desarrollista” de explotación dos nosos recursos naturais para reducilos a mera condición mercantil. Os costes deste desenvolvemento económico son a destrucción da natureza.
A privatización e venta da nosa costa, das nosas rías, do noso vento, dos nosos montes, dos nosos rios, do Courel, supón depredar o territorio físico común para mercantilizalo en beneficio de só duns poucos. Privatizando beneficios e socializando as perdas.
Deste modelo cego e xordo non se libra o litoral onde se construen recheos dentro das rías que estragan a súa grande riqueza; onde se instalan polígonos industrias sobre o terreo gañado ao mar ou en primeira liña de costa realizando desmontes; onde se instalan as industrias mais perigosas como Reganosa ou máis contaminantes como Ence; onde empresas e industrias de todo tipo verten os seus refugallos directamente ao mar xunto coas aguas residuais urbanas, as veces pasando por depuradoras deficitarias ou que non funcionan contaminando as rías e facendoas incompatíbeis coa pesca e o marisqueo; onde se promoven piscifactorias nos lugares mellor conservados da nosa costa artificializandoos com formigón e contaminando o mar com antibióticos para proveito de empresas transnacionais; onde se privatiza o mar e a costa com portos deportivos a esgalla que soen levar aparellados proxectos urbanisticos especulativos; onde se produce a máis salvaxe especulación urbanistica; onde se construen a meirande parte das irracionais infraestructuras de transporte; onde se destrue a identidade dos pobos e vilas mariñeiras erradicando o noso patrimonio marítimo; onde máis se turistifica a nosa cultura e o noso território; onde se crean máis campos de golf arrasando com grandes superficies de monte e contaminando com herbicidas; onde menos se respetan os espazos protexidos….
Non é necesaria, nen imprescindible a destrucción do noso fogar común para acadar medios de vida, nin debemos basar o benestar na explotación das persoas nen a terra que habitamos, porque si asi fora estaríamos correndo o camiño do suicidio colectivo.
Todas e todos xuntos temos que porlle freo a esta locomotora desvocada, deste falso progreso, que esta a avanzar queimando os seus propios vagóns nunha tola carreira cara ningures. Esta “valorización” do territorio ten que distinguir xa os bens de uso, os modos de vida, do expolio e despoxo da nosa terra. Tratase en suma dunha nova mentalidade que trate o medio non como un negocio, do que se pode quitar beneficio, senon coma a nosa terra común da que todas e todos formamos parte. Vainos nelo a preservación da civilización que queremos legar ás persoas que veñan detrás de nós, non podemos tolerar máis o intolerabel.
Por isto convocamos A unha grande manifestación nacional en Vigo o 31 de maio ás 12:00 que sairá desde a praza do concello e rematará na Praza da Estrela.
E a un grande roteiro contra Reganosa polas ruas de Ferrol o vernes 5 de Xuño ás 20:00 desde o edificio da Xunta de Galiza.

ESTE MODELO TEN ALTERNATIVA
DEFENDAMOS O LITORAL
GOBERNE QUEN GOBERNE
GALIZA NON SE VENDEl

[Voltar ao inicio desta nova]

AVANTE COA INICIATIVA INTERNACIONALISTA!

2009-05-27T05:09:00.000-07:00

En Galiza a crise económica, e as políticas da Unión Europa e os gobernos central e autonómico, golpean sobre a clase traballadora e sectores produtivos como os gandeiros, que ven como se perden postos de traballo, salarios ou rendas, alén dunha política agresiva de españolización no idioma, na cultura, etc., co obxectivo manifesto de rematar coa nosa identidade nacional.

Existe en amplos sectores da sociedade a suficiente capacidade para orientar nun sentido anticapitalista e democrático o desexo cada vez máis estendido de cambio radical:

Pola xustiza social. Que a crise a paguen os que a provocaron: os capitalistas. O capitalismo no Estado español ten uns trazos especialmente agresivos, como a tremenda precariedade laboral, causa da maior taxa de paro e de emprego eventual da UE. E agora a pretensión do sistema é dar un paso adiante máis no relativo á explotación e aos recortes sociais. Por un plan de rescate dos traballadores e as traballadoras sen temor a propor para iso medidas anticapitalistas.

Liberdades democráticas plenas. Estamos comprobando como, devagar, vanse recortado os xa de seu limitados dereitos civís existentes, tales como o dereito á non discriminación por razóns ideolóxicas, de lingua e cultura, de idade ou de xénero. O dereito á libre expresión, o dereito a non ser represaliado, torturado ou procesado polas propias ideas. O dereito a votar e ser votado. O Estado español non respecta a soberanía das diversas nacións baixo a súa xurisdición nin do conxunto dos pobos.

Non á discriminación de xénero. Pero non como un mero enunciado formal e baleiro de contido, senón como unha esixencia normativa, xurídica e práctica que posibilite realmente o fin da discriminación. O cal inclúe, entre outras cousas, o dereito e a posibilidade real de control das mulleres sobre o seu corpo, a súa sexualidade e a súa capacidade reprodutiva.

Dereitos políticos. Reivindicamos os dereitos negados polo réxime actual, entre os que hai que destacar o dereito de todos os pobos a decidir de forma soberana o seu futuro, e non como un feito illado senón como un dereito permanente, é dicir, o dereito de autodeterminación. O dereito de cada pobo a decidir a súa forma de goberno e á normalización da súa lingua e a súa cultura nacionais.

Contra a Europa do capital. Estamos en contra da Europa do capital e a favor da Europa dos pobos. Estamos en contra da OTAN como expresión militar do imperialismo e, xa que logo, esiximos a retirada do Estado español de devandita alianza militar. Estamos en contra da especulación e a deterioración do medio ambiente. Estamos pola defensa da soberanía alimentaria e do colectivo fronte ao privado.

Apoiamos as loitas de todos os pobos do mundo pola súa liberdade e a súa dignidade. Solidariedade cos procesos de articulación patrióticos, antiimperialistas e de xustiza social que teñen lugar en Latinoámerica, así como coas frentes de resistencia en Oriente Medio, e moi especialmente coa heroica loita do pobo Palestino.

Para os traballadores e traballadoras, emprego.

Para que a crise a pague quen a provocou, o capital.

Para que os pobos poidan decidir o seu futuro, autodeterminación.

Porque no Estado español outra democracia é posíbel: non á Lei de Partidos.

http://www.iniciativainternacionalista.org

CEIVAR ANTE A PREVISÍBEL ILEGALIZACIÓN DA INICIATIVA INTERNACIONALISTA-SOLIDARIEDADE ENTRE OS POVOS

2009-05-19T13:31:00.000-07:00

Publicamos na íntegra o comunicado do Organismo antirepresivo Ceivar ante a previsível ilegalización da candidatura Iniciativa Internacionalista-Solidariedade entre os Povos

[Ceivar] , 19.05.2009.

O organismo popular anti-repressivo Ceivar quer manifestar publicamente ante a possível ilegalizaçom por parte do 'Tribunal Constitucional' de Espanha da candidatura Iniciativa Internacionalista – Solidariedade entre os Povos às Eleiçons Europeias de 7 de Junho de 2009 as seguintes questons que achamos de importáncia:

1ª A ilegalizaçom anunciada demonstra por enésima vez que o actual regime político espanhol a que estamos submetidos @s galeg@s dista muito de poder-se considerar umha democracia mesmo em termos puramente formais ou burgueses. Novamente, os factos mostram que neste Estado o Poder Judicial está absolutamente subordinado ao Executivo, age como ramificaçom instrumental dele e obedece em última instáncia às suas directrizes políticas. Assim, a ilegalizaçom final de II utilizando argumentos próprios dumha ditadura policial e juridicamente insustentáveis mostraria novamente que, em Espanha, a separaçom de poderes que se atribuem os Estados de Direito fai parte do reino da política-fiçom e que vivemos num Estado que nom pode ser categorizado como democrático nem sequer –reiteramos- em termos puramente formais.

2ª A recente decisom do TS espanhol supom de facto a suspensom do direito ao sufrágio universal para milhares de galegos e galegas e, de ser confirmado polo TC, invalidaria as eleiçons de 7 de Junho como eleiçons formalmente democráticas. Desta óptica, entendemos que o silêncio de determinados agentes políticos e sociais ante umha agressom destas dimensons aos nossos direitos civis e políticos só pode ser interpretada como sintoma de embrutecimento ou como gesto de genuflexom ante as autoridades de Espanha e mostra de cumplicidade, por passiva, com esta escalada na restriçom dos já cativos direitos políticos da cidadania galega.

3ª Esta ilegalizaçom implica um grave salto qualitativo nas políticas repressivas internas do Estado. De facto, umha decisom do TC favorável à ilegalizaçom preludiaria que, no futuro, o Executivo espanhol poderá recorrer à política de ilegalizaçons e encarceramentos selectivos frente à dissidência política em quaisquer dos territórios sob a sua jurisdiçom. Assim, o que hoje é umha notícia pontual pode analisar-se e reinterpretar-se como um ponto de nom retorno, umha nova volta de porca e umha ameaça explícita face aquelas organizaçons e movimentos sociais que cheguem a supor um problema político real para o Estado : a possibilidade de que a fascista “Ley de Partidos” se aplique, a partir de agora, sempre em funçom das necessidades repressivas do Governo espanhol, em qualquer território do Estado, é umha realidade patente.

4ª Temos um precedente notável do que pode ser um novo ciclo repressivo na Operación Castiñeiras de 2005 quando dez militantes independentistas galeg@s vírom assaltados os seus domicílios por agentes armados e fôrom detidos pola ‘Guardia Civil’, acusados de “associaçom ilícita” e “actividades terroristas”. Embora a causa foi finalmente arquivada, a operaçom policial serviu para recabar informaçom, criminalizar, assaltar três centros sociais e transmitir a milhares de nacionalistas galeg@s umha ideia básica: o independentismo galego é um assunto do que se ocupa a ‘Guardia Civil’.

5ª Consideramos que umha agressom das dimensons da actual exige umha resposta social e política ao nível das circunstáncias e igualmente extraordinária, alheia a e superadora de protagonismos e interesses partidários e capaz de coesionar num só punho a diversidade social, política e organizativa sensibilizada para reagir, com contundência, ante este novo passo no processo de fascistizaçom do Estado espanhol. Na nossa opiniom, este novo fascismo de luva branca, que aparenta permissividade com quem vive o sonho da alienaçom ideológica, o individualismo e o consumismo, mas reserva os poços negros da repressom para quem ouse denunciá-lo, só pode ser combatido eficazmente desta óptica. Desde agora, os nossos braço estám tendidos com generosidade para respostar a este ataque aos direitos civis e políticos do povo galego.

FASCISMO NUNCA MAIS!
DEFENDAMOS OS NOSSOS DIREITOS CIVIS E POLÍTICOS!
A SUA “DEMOCRACIA”, A NOSSA DESGRAÇA!

Caixa dos correios:: ceivar@ceivar.org
WWW:: http://www.ceivar.org

[Voltar ao inicio desta nova]

COAS MOBILIZACIÓNS DO METAL E O AGRO GALEGO

2009-05-14T07:41:00.000-07:00

Nos últimos tempos estánse a dar importantes mobilizacións labregas e obreiras no noso país. As organizacións máis combativas, nomeadamente os sindicatos SLG, CUT e CIG convocan xornadas e accións diversificadas de loita contra a grave crise provocada no sector leiteiro e tamén no metal que afectan a ducias de milleiros de traballadores/as e gandeiros/as galegas/os que padecen no esencial as políticas do Estado Español e da U.E, con imposicións de cuotas e planos aberrantes.

Alén desas imposicións tradicionais de España e a U.E que nos negan como povo e impiden o noso dereito a producir e organizar e planificar a nosa economía está tamén, sen dúbida, a ferocidade da vixente crise do capitalismo que precariza cada vez máis a vida das nosas clases traballadoras facendo retroceder os nosos dereitos socio-laborais.

No PCPG concordamos coa xusteza e criterios que impulsan estas mobilizacións anticapitalistas que paralisan combativamente empresas, estaleiros, estradas e rúas e expresamos o noso apoio e solidariedade aos sectores afectados.

Entendemos que é no impulso destas accións e na unidade máis firme arredor das plataformas reivindicativas impulsadas até o de agora, e non na desmobilización, a conciliación e o pacto, nos que está a chave para avanzar e acadar estes obxectivos tan xustos e chamamos a apoiar todas as medidas de presión que se fagan.

Hoxe traballar polo éxito destas reivindicacións, mais sobre todo por un futuro máis xusto pasa, en primeiro lugar, pola máis ampla unidade e extensión das loitas a outros sectores sociais.

O outro é avanzar cara unha folga xeral galega, que sitúe con forza estas esixencias antimonopolistas e anti-imperialistas que pasan tamén polo dereito real de soberanía que nos corresponde como povo.

A loita e auto-organización dos traballadores galegos/as é o camiño. [Voltar ao inicio desta nova]

CHAMAMENTO DO PCPG NO 1º DE MAIO: GALIZA CONTRA O CAPITALISMO. SOCIALISMO OU BARBARIE!

2009-04-30T16:18:00.000-07:00

O 1 de Maio é unha data enormemente simbólica da nosa historia, sempre reivindicativa e de combate, de esixencia con nós mesmos como traballadores/as e revolucionarias/os.

123 anos atrás, os traballadores de Chicago, Estados Unidos, erguéronse en folga xeral contra a xornada de 14-16 horas e os malos tratos, contra os baixísimos salários e pola xornada de 8 horas. Aqueles folguistas foron duramente represaliados e algúns dos seus líderes, Albert Parsons, Adolfo Fisher, George Engel e Augusto Spies condenados á pena de morte e aforcados. A lembranza destes compañeiros asasinados que homenaxeamos cada ano é o xérmolo da conmemoración deste dia tan arraigado entre os/as traballadores/as galegos/as e o conxunto da Clase Obreira Mundial.

Hoxe conmemoramos aquel feito histórico inmersos na máis profunda crise económica dos últimos 80 anos, unha crise que está no cerne do capitalismo e atinxe a estructura vital deste sistema irracional, con nefastas consecuencias a nivel planetario que implican gravísimas repercusións na vida dos/das traballadores/as, que hoxe estamos cada vez máis lonxe de esquecernos de termos coma "explotación", "desigualdade", "emigración", “pobreza”, “fame”, “ precariedade"...

Hoxe temos máis motivos que nunca para sair á rúa contra as “flexibilizacións” laborais que pretenden recurtar máis ainda os nosos direitos, abaratar os despedimentos e facilitar cada vez máis a opresión do capital e as súas represalias sobre parte máis consciente dos/as asalariados/as. Temos que erguer o noso protesto contra o latrocinio dos investimentos astronómicos cos que tentan defender e perpetuar os sacrosantos beneficios do grande capital e dos seus bancos, aseguradoras e multinacionais. Parar os intentos de recurtar o noso poder adquisitivo co aval e consentimento dun sindicalismo domesticado, oficialista, traidor e antigalego, especialmente asentado nas “históricas” CCOO e UGT.

Un 1º de Maio de loita contra a explotación, a represión e a inxustiza; polo traballo digno e estabel na nosa terra, especialmente para a nosa mocidade traballadora que se vé na obriga de emigrar masivamente; pola contratación laboral indefinida con garantías laborais e prestacións sociais xustas e dignas. Pola liquidación da subcontratación e das ETTs explotadoras; polo aumento substancial do poder adquisitivo dos nosos salarios até, como mínimo, o nivel medio deste Estado expoliador, imperialista, coronado e borbónico ao que, polo de agora estamos sometidos; pola confiscación do aparello bancario e financeiro e o seu control público e democrático (obreiro e socialista) extensivo a toda a economia productiva. Polo exercicio do dereito irrenunciabel (coma Nación e Povo traballador Galego) de xestionar os nosos recursos, gobernarmos a nós propios e decidir soberanamente: POR NóS MESMOS.

Este 1 de Maio, os/as traballadores/as galegos/as xuntámonos, máis unha vez, con toda a clase obreira mundial para realizar unha acción universal de afirmación e protesto, marcando a diferenza coas cerimonias que tentan utilizar esta data para realizar os seus shows e celebracións “festivas” que serven aos intereses da “paz social” das oligarquias burguesas e seus lacaios.

-Un 1º de Maio combativo a prol dos nosos irmáns de clase, galegos/as e de calquera parte do mundo, que loitan contra a inxustiza ou que sofren persecución, a represión e mesmo o maltrato nas cadeas.

-Un 1º de Maio a prol dos nosos irrenunciábeis dereitos sociais e nacionais desde a nosa profunda solidariedade internacionalista coas loitas anti-imperialistas que se dan en todos os continentes.

- Un 1º de Maio polo fin das guerras de agresión contra o povos palestiniano, iraquiano, afgano, etc., pola eliminación do bloqueo criminal e xenocida contra Cuba Socialista e pola liberdade dos Cinco Heroes Cubanos prisioneiros nos cárceres do imperio, orgullo e paradigma da humanidade polo seu exemplo de resistencia, firmeza e dignidade.

- Un 1º de Maio de reafirmación e combatividade de clase no que salientemos o noso espírito e convicción revolucionaria de mantermos unidos, con todas as nosas forzas, loitando até o fin polos nosos principios e ideas socialistas e comunistas, como foi sempre a través da nosa historia.

- Un 1º de Maio contra as forzas represoras da oligarquia e o seu sistema monárquico, carceleiro, corrupto e imperialista que tamén se manifestará, cada vez máis, con toda a súa truculencia contra as aspiracións sociais e nacionais que nos asisten como povo.

-Un 1º de Maio de resistencia e denuncia da bestialidade do capital con vontade revolucionaria de vencer, consecuente co legado histórico do proletariado internacional.

Galiza, 1 de Maio de 2009

1º de Maio: Galiza contra o capitalismo. Socialismo ou barbarie!

ORGANICÉMONOS XÁ PARA UNHA FOLGA XERAL

POLOS NOSOS DEREITOS COMO CLASE E COMO POVO!.

CONTRA O GRANDE CAPITAL E O IMPERIALISMO!

POR UNHA GALIZA CEIVE E SOCIALISTA!. VIVA O 1º DE MAIO
Partido Comunista do Povo Galego (PCPG) [Voltar ao inicio desta nova]

CEIVAR CONVOCA CONCENTRACIÓNS NO "DIA INTERNACIONAL D@S PRES@S POLÍTICOS"

2009-04-16T14:04:00.000-07:00

[Ceivar] O pano de fundo da ediçom deste ano conforma-o o significativo agravamento da situaçom penitenciária de José Manuel Sanches Gorgas e Santiago Vigo Domingues, que estám a ser objecto de novas medidas de excepçom aplicadas por parte de ‘Instituciones Penitenciarias’. Vista a clara responsabilidade do Goberno do PSOE nesta situaçom, Ceivar deslocará parte dos actos convocados para as sedes das 'Subdelegaciones del Gobierno de España'.

O ‘Dia Internacional d@s Pres@s Polític@s’ é a jornada mundial em que comités de solidariedade com presos e presas políticas, organismos anti-repressivos, movimentos em favor da Amnistia, etc. se mobilizam a nível internacional para exigir o cessamento de medidas repressivas aplicadas polos Governos e os Estados contra @s pres@s polític@s, a excarceraçom d@s militantes ingressad@s em prisom e a superaçom das causas políticas e sócio-económicas que determinam que em dezenas de países como a Galiza existem militantes encarcerad@s.

Esta jornada de reivindicaçom internacional que se territorializa em cada naçom concreta vai portanto para além da mera denúncia da repressom e a exigência do seu cessamento para exigir a resoluçom das causas últimas que provocam que em multidom de países haja militantes polític@s e combatentes armad@s internad@s em centros prisionais. Somando o nosso grito ao de outros povos, Ceivar porá o til na denúncia da nova situaçom repressiva que enfrontam desde 10 de Fevereiro os patriotas Santiago Vigo e José Manuel Sanches, ambos isolados por se chantarem em defesa dos seus direitos frente à administraçom penitenciária.

Concentraçons nas cidades

Do organismo popular anti-repressivo denunciaremos também a responsabilidade política do actual Executivo espanhol nesta situaçom, umha vez que é através do organismo estatal ‘Instituciones Penitenciarias’, directamente dependente do ‘Ministerio de Interior’ que preside Alfredo Pérez Rubalcaba, que se estám a degradar calculada e continuamente as condiçons de vida dos presos independentistas galegos em Valdemoro e Mansilla de las Mulas.

Resenhamos a seguir as convocatórias para este 17 de Abril:

VIGO
Concentraçom no MARCO (Rua do Príncipe) às 20:00 h.

Celebrará-se umha ceia solidária no centro social Cova dos Ratos a partir das 21:30 h. O telefone para anotar-se é 607 930 324

PONTE VEDRA
Concentraçom ante a ‘Subdelegación del Gobierno de España’.
A hora exacta fixará-se nas próximas 24 h.

CRUNHA
Concentraçom na Praça do Obelisco às 20:00 h.

FERROL
Concentraçom na Praça de Amada Garcia (junto ao edifício da administraçom autonómica) às 20:30 h.

COMPOSTELA
Concentraçom na Praça do Pam (‘Cervantes’) às 20:00 h.

A partir das 21:30 h. a Plataforma Cidadá ‘Que voltem para a casa!’ organiza umha ceia solidária com os presos independentistas galegos no centro social O Pichel. Contactar com a Plataforma para anotar-se.

OURENSE
Concentraçom ante a ‘Subdelegación del Gobierno de España’ às 20:30 h.
Confirmaremos em breve a celebraçom dumha ceia de solidariedade com os presos independentistas galegos

LUGO
Concentraçom ante a ‘Subdelegación del Gobierno de España’ (Praça de Armanhá) às 20:30 h.

Mais informaçom: http://www.ceivar.org
Caixa dos correios:: ceivar@ceivar.org
[Voltar ao inicio desta nova]

INTERVENCIÓN DE XOSE COLLAZO NA HOMENAXE AO ALCALDE FANDIÑO PIDRE

2009-04-16T08:49:00.000-07:00

O 14 de Abril, a Vila de Moaña inaugurou unha nova rúa que leva o nome de Xosé Fandiño Pidre, asi coma outros actos, honrando a memoria e o papel que xogou este alcalde da Fronte Popular neste Concello do Morrazo.

Chegou á alcaldía o 22 de marzo de 1936 e unha vez no poder municipal, Xosé Fandiño soupo apoiar aos viciños no pouco tempo que tivo á fronte da xestión municipal. O 22 de xullo dese mesmo ano foi destituido a causa do levantamiento militar de Franco.

En decembro de 1936 iniciase o consello de guerra en Vigo onde, canda outros moañeses, foi xulgado por “auxilio a la rebelión” sendo condenado a morte. Fandiño, home querido polo povo de Moaña, é abrazado polos seus compañeros e o 31 de decembro de 1936 foi fusilado no Castro de Vigo e soterrado nunha foxa común. (Ver información deste acto no Faro de Vigo)

Palabras de Xosé Collazo Castro

(Pola Sociedade Galega pola República e colectivos pola Memoria)

Sr. Alcalde do Concello de Moaña, autoridades, amigos/as, familiares de quen hoxe homenaxeamos, e conveciñas.

Recibide un saúdo fraternal e republicano da Sociedade Galega pola República e por extensión dos colectivos republicanos e pola memoria do Morrazo nos que algúns de nós militamos.

Antes de dar paso á miña intervención, quero expresar o agradecemento ao Concello polo convite a dirixirme en nome de todos estes colectivos a todos/e a todas os que estades aquí presentes neste acto de homenaxe ao noso querido Alcalde Fandino Pidre, martir republicano pola nosa liberdade

.................

Ás veces, a memoria colectiva adoita ser fráxil. E tampouco resulta fácil o necesario traballo da súa recuperación.

Ao poder que tivemos e, aínda demasiadas veces temos que sobrelevar, sempre lle conviu a amnesia do pobo. É máis doado controlar ós que descoñecen as razóns (ou senrazóns) do acontecido no pasado que ós que saben dos antecedentes do que pasa.

Xa sabemos que tal cousa combinada coa manipulación histórica e informativa sempre foi un excelente complemento da forza represora dos tiranos para manter a súa hexemonía sobre as maiorias. E o xeito de facelo non variou moito co paso do tempo: onte coma hoxe, decretan o esquecemento ou mesmo a trivialización da súa barbarie, a caricaturización das referencias de progreso e liberdade; o silenciamento e mesmo a inxuria dos nomes das persoas e dos acontecementos históricos que non lle interesan.

Iso foi o que aconteceu entre nós durante tantos anos, mesmo até os nosos dias, nos que quixeron borrar do mapa as salvaxadas cometidas pola ditadura franquista contra o noso pobo, especialmente as que perpetraron no ano 36 e anos sucesivos, escamoteando feitos históricos e protagonistas polo visto incómodos para esa minoría de tiranos. Infelizmente para eles a lembranza permanece entre o pobo e a verdade, pouco a pouco é laboriosamente recuperada, ábrese paso. Hoxe a simples mención da ferocidade sanguinaria do franquismo producénos profundo arrepío e, aínda (despois de tantos anos) o sobresalto instintivo de moitos dos nosos pais ou avós.

O noso grande Castelao fala referíndose a esta etapa en que a máis bárbara persecución e asasinato caira como Atila sobre Galiza, dos “Mártires da Liberdade”, especialmente dos que eran fusilados despois de xuizos ignominiosos e aberrantes, como foi o caso do noso querido Alcalde Fandiño. Referíase tamén aos cadáveres que aparecían en número incontabel’ polas cunetas de toda Galiza ou flotando polas augas das nosas rías.

Un autor coma Avelino Abuin de Tembra, recentemente finado, plasma a tráxica situación: ...“os que lograban salvar a vida sofrían estigma e a represión durante o resto da súa vida por toda Galiza. Eran os nosos mártires ofrendados á civilización ao longo dos anos da chamada “guerra civil”. Unha inmensa represión e vinganza promovidas por tipos aberrantes e monstruosos.

...Asasinos abxecto e malvados que xearon o corazón da xente e que despois impuxeron o silencio do medo e do terror. Un plan de represalias e castigos que durou até fai pouco: case catro décadas. ...A solidariedade era un vocáblo maldito e prohibido... Querían deixarnos marcados para sempre”.

Sen embargo, amigos e amigas, hai moitos “demócratas”, que agora seica son “de toda la vida”, que din que non hai que falar “daquilo”, que non hai que lembrar esas “cousas”, é dicir, que non hai que falar de crimes contra o pobo -dicímolo en voz alta- que se orixinaron coa traizón armada e terrorista do alzamento “nacional” contra a vontade popular emanada das urnas.

Tan só fai uns meses o presidente do principal partido da oposición española, de cuxo nome prefiro esquecerme, dicia con total desvergoña política que: “El debate que se ha abierto ahora sobre la llamada Memoria Histórica y la República es un disparate de colosales dimensiones... algo así como hablar de los suevos (sic)..Intervenir en esto es completamente intolerable y esto lo había dejado ya resuelto la Transición. No tiene sentido..".

O que hai que oir!. Ainda que, por outra banda, e por moito que nos doia, tamén temos que dicir que non axudan precisamente algunhas disposicións gubernamentais que elevan a desmemoria a categoría de lei cunha insuficiente e cativeira lexislación que califíca de “bando” ao Goberno lexítimo da República ao que, na práctica, se equipara cos criminais e sediciosos que se levantaron en armas contra ela. Unha lei que non restitúe e dignifica plenamente a memoria das vítimas nin revisa ou anula os suizos sumarisimos que, coma o que tivo que sofrir o noso querido Alcalde Fandiño Pidre, condenaron a tantos milleiros de persoas, definindo o acontecido despois do 36 coma un “conflicto entre españoles”.

Foron moitas as ilusións colectivas e vidas mozas tronzadas, varias xeracións e familias desfeitas no mellor da súa vida polo “delicto” de loitar por unha sociedade democrática, moito máis xusta, moito máis libre e igualitaria. Esa é a razón de fondo compañeiras e compañeiros!!. Por iso os que non queren que mude nada insisten en soterrar o pasado antes que restaurar a historia falseada, por iso ollan para outro lado antes que reparar a dignidade arrebatada aos esquecidos ou a sanguenta ferida dos superviventes.

Tamén no noso concello de Moaña e en todo o Morrazo unha parte importante dese pasado estivo a piques de ser borrada da memoria colectiva. Intentos e mañas “piadosas” non faltaron en máis de 50 anos da pesada lousa do tempo e do fascismo. Non puideron nin conseguirán logralo, aínda que despois de tanto tempo traballamos contra o reloxio pois cada vez fican poucas testemuñas vivas da época.

Con todo e malia ás dificultades e desaparición física de moitas víctimas da traxedia, que levaron con eles unha parte da historia, fomos quen de indagar na escura espesura da noite do pasado para resgatar coa axuda de familiares, amigos e estudiosos -cando menos en parte- uns feitos que até ben pouco parecían soterrados ou caídos no sumidoiro silencioso do esquecemento.

Co traballo e a investigación realizada, e grazas ao marabilloso esforzo realizado por estudosos e colectivos coma Xosé Carlos Villaverde e a Asociación Cultural NÓS e outros, especialmente nos últimos 20 anos, sabemos moito máis da nosa Memoria Común, coñecemos máis dos nosos fusilados e “paseados”, das familias que foron esnaquizadas coa morte ou persecución dos seus seres queridos; sabemos quen sofreu o maltrato e a dor dos presidios durante anos, o desamparo da suspeita, a incomprensión e o medo durante tan longa noite de pedra... Coñecemos dos que a pesares da represión abafante e o maltrato que chegaron a sofrer mantiveron en condicións extremadamente difíciles a súa profunda coherencia e fidelidade democrática republicana, galeguista e de esquerdas. Como se chamaban algúns dos que tiveron que partir forzados para o exilio e, como non, tamén quen foron algúns dos seus verdugos, torturadores ou ben delatores e colaboradores necesarios do seu, do noso, infortunio..

Con ese coñecemento sabemos a relevante traxectoria ao servizo dos seus viciños (sociopolítica, cultural ou sindical) sofrindo a persecución como pago.

Xa non se pode minimizar a súa persecución alegando inexistentes “motivos” persoais ou renciñas. Case todos/as aqueles que estaban na vangarda do noso pobo naquel brevisimo periodo de 5 anos que durou a República foron perseguidos, represaliados ou mortos. Todos os dirixentes sindicais, os nosos mestres máis queridos e avanzados, os traballadores da cultura e, por suposto, todos!! os nosos alcaldes republicanos na peninsula do Morrazo (Moaña: José Fandiño Pidre, Cangas: Agustín Jorge Etcheverri, Bueu: Johan Carballeira, Marin: Antonio Blanco..) foron inicuamente fusilados. TODOS ELES TRABALLABAN E LOITABAN, COMA NÓS, CONTRA O ESCURANTISMO, O CACIQUISMO, A TIRANIA, A INCULTURA E O ATRASO. TODOS E TODAS ELES E ELAS LOITABAN POR UNHA SOCIEDADE RADICALMENTE MÁIS XUSTA, FRATERNAL, IGUALITARIA E DEMOCRÁTICA.

Recentemente nun emotivo acto díxose que “nomealos é lembralos, facelos presentes e nosos coas súas irrepetibles individualidades, coas súas vidas, circunstancias e ilusións tronzadas pola intolerancia e o fanatismo”.

Todos eles/as e outros/as moitos/as son espello e referencia de xeracións e serán parte, de seguro, como dicía Castelao, da “INFINITA MOITEDUME DE LUCIÑAS E VAGALUMES QUE NÓS SEREMOS SEMPRE”.

--Neste 14 de Abril: Honor á memoria de Xosé Fandiño Pidre e os seus compañeiros e compañeiras, pois coma eles pensamos que non haberá verdadeira liberdade sen República!. Coma entón, con eles erguemos a nosa voz e dicimos, tantos anos despois, as mesmas palabras de orde:

Viva a República!. Viva Galiza Ceibe!. Viva a República Galega!

[Voltar ao inicio desta nova]

SOLIDARIEDADE ECONÓMICA COS PRESOS INDEPENDENTISTAS GALEGOS!

2009-04-07T05:41:00.000-07:00

[Ceivar-Mundo Galiza].

O organismo popular anti-repressivo precisa de jeito iminente neste Abril a quantidade de 5800 euros para abonar em Madrid. O conceito que gera semelhante desembolso económico é a realizaçom dumha peritagem legal imprescindível para o processo judicial em que estám encausados os patriotas galegos Santiago Vigo e José Manuel Sanches. Mais umha vez, fazemos um apelo público à solidariedade do Povo Galego com os militantes repressaliados e à participaçom colectiva na sua defesa perante os tribunais de excepçom de Espanha através da doaçom de recursos económicos.

Segundo informaçons facilitadas pola Equipa Jurídica do organismo, se finalmente se determinar a competência da ‘Audiencia Nacional’ para processar José Manuel Sanches Gorgas e Santiago Vigo Domingues –algo que é absolutamente provável apesar da batalha legal estabelecida neste sentido-, o juízo poderia fixar-se para finais de 2009 ou princípios de 2010. Além da incerteza das datas, a realidade é que a defesa jurídica de ambos patriotas implica um desembolso continuado de fundos que agora se agudiza com a imprescindível realizaçom dumha peritagem técnica e o desembolso anunciado.

Mais umha vez, recorremos à sempre efectiva solidariedade comunitária de galegas e galegos para fazer frente a umhas quantidades cujo abono é urgente e imprescindível, como dixemos, para defender os militantes presos nas melhores condiçons possíveis ante os tribunais de excepçom. Temos aberta a Conta Nacional: 2091 0395 21 3040001337 na entidade financeira ‘Caixa Galicia’ através da que as pessoas e colectivos solidários podem fazer as suas achegas económicas. Solicitamos que junto aos ingressos realizados se anexe o conceito ‘Peritagem Madrid’.

Anonimato garantido

A realizaçom do ingresso por colectivos ou particulares nom precisa necessariamente da identificaçom ante a entidade bancária da pessoa ou grupo que realiza a achega económica. De Ceivar comprometemo-nos a destinar a totalidade dos ingressos obtidos sob o citado conceito ao abono da citada peritagem. Animamos a todos os portais independentistas a reproduzirem esta informaçom e somar esforços na defesa colectiva dos patriotas galegos que neste momento enfrontam a prisom, a dispersom e o isolamento.

AVANTE A SOLIDARIEDADE GALEGA!

LIBERDADE PRESOS INDEPENDENTISTAS!

DISOLUÇOM DA ‘AUDIENCIA NACIONAL’!

O PRÓXIMO 1 DE ABRIL EN GALIZA APOIAMOS A MOBILIZACIÓN MUNDIAL CONVOCADA POLA F.S.M

2009-03-28T07:26:00.000-07:00

A Federación de Sindicatos Mundial (FSM), convoca a unha xornada de loita mundial e mobilizacións para este próximo 1º de abril contra os ataques continuos que estamos a sofrer, acentuados agora máis que nunca como consecuencia da crise global do sistema capitalista.

Coa Federación Sindical Mundial e con todos/as os compañeiro/as de clase de todos os paises do mundo nós denunciamos tamén a explotación e brutalidade patronal amparada en organizacións "progresistas" de seudoesquerda e nos gobernos e aparellos sindicais vendidos e lacaios do grande capital.

En Galiza o PCPG mobilizarémonos ese dia a prol do chamamento da FSM e da CUT. Con elas e con tod@s os traballadores do mundo chamaremos a loitar polas seguintes reivindicacións:

-Non máis despedimentos e defensa dos dereitos socio-laborais da clase obreira
-Distribución da riqueza e mellora nos salarios
-Confiscación e socialización de todo o sistema financeiro capitalista (banca, seguros) e outros sectores estratéxicos como a enerxía . Pola nosa soberanía alimentaria. Defensa e apoio do sector público da economia productiva. CREACIÓN DUNHA BANCA PÚBLICA E NACIONAL GALEGA
-Cesamento das guerras. NON Á OTAN. Non ao investimento das armas e reconversión das industria militares para que os seus orzamentos sexan adicados ao desenvolvemento dos povos a creación de emprego. Retiro inmediato das forzas de ocupación en Iraque, Afganistán e Palestina.
-Non máis represión e asasinatos de sindicalistas e loitadores/as sociais.
-Contra o imperialismo, libre determinación dos povos!.
-SOBERANIA E AUTODETERMINACIÓN PARA GALIZA.
-Marco galego de relacións laborais
-Igual traballo, igual salario
-Xornada laboral de 35 horas semanais
-Renda social básica para as persoas desempregadas maiores de 18 anos.
-Defensa dos sectores públicos.
-Eliminar os cursos de formación das mans dos sindicatos
-Eliminar as subvencións públicas ao ensino e sanidade privadas.
-Por unha sociedade laica na que todo cargo público teña prohibida a asistencia aos actos relixiosos.

Loitemos desde agora por unha FOLGA XERAL que trabe as agresións contra a clase traballadora e impida que o grande capital saia coas súas.

Avancemos por unha sociedade ao servizo do povo e do ser humano. Socialismo ou barbárie!

O VINDEIRO 1º DE ABRIL ESTAREMOS COA C.U.T NAS RÚAS DE VIGO E COA FSM NO RESTO DO MUNDO.
CONCENTRACIÓN, ÁS 12 HORAS, NO CRUCE DE COLÓN EN VIGO!! [voltar ao inicio desta nova]

AUTONÓMICAS 2009. GANEN UNS OU OUTROS, SEMPRE PERDEN OS MESMOS

2009-03-10T06:23:00.000-07:00

[Carlos Dafonte]

A pesares do “empantanamento electoral” do PP, subiu respecto das anteriores eleccións autonómicas un cativo feixe de votos, o bipartito foi derrotado con contundencia polos seus propios electores que lle deran hai catro anos a posibilidade de constituírse como goberno. Agora lle fan perder en conxunto aproximadamente 120.000 votos e dous deputados; un na circunscrición onde se presentaba o Presidente e outro na do Vicepresidente. ¡¡¡Máis claro auga!!! Cos nosos votos e os nosos devezos non se xoga, dixeron posiblemente sectores da vangarda política dos asalariad@s, sectores da esquerda, que votaron ó PSOE e BNG no ano 2005, “co dedo no nariz”, para botar fora da Xunta a Fraga, diante da ausencia dunha forza política que os representara.

Pero estes catro anos de “bipartito” deixoulles claro, que fronte á crise e ás políticas neoliberais estaban indefensos, que @s traballador@s asalariados non tiñan voz no Parlamento galego nin nas institucións que PSOE e BNG xestionaban e seguen a xestionar. E non só iso, que as que levaron adiante desde a Xunta eran políticas continuístas das levadas a cabo polo “PP da boina” e ó servizo dos intereses da burguesía, a do despido libre e a desestruturación do mercado laboral, a dos ERES, a das inxentes ganancias nos pasados anos que agora se apresta a recibir fondos públicos sen que se lles pregunten onde están os beneficios, a que pide a redución dos salarios, cotizacións á seguridade social e rebaixas fiscais para empresas ; por iso milleiros de galeg@s ficaron na casa ou votaron branco e nulo.

Pero o 1 de marzo debe ser tamén o día no que se abra unha nova etapa para a sociedade galega, a da reconstrución da esquerda a cabalo da posición de importantes sectores sociais que dixeron ¡¡basta!! á chantaxe do chamado voto útil, que estes catro anos amosaron que era inútil, e a quen converten a acción política nunha constante farsa, abandona a rúa e os movementos sociais, non fai caso das reivindicacións populares e pensan que con esmolas e bailes de salón, poden gañar votos; en resumo dixeron basta a quen, viñamos denunciando xa hai tempo, pensan que favorece-los sectores burgueses da nosa sociedade é a única forma de crear emprego e conseguir riqueza. No fondo convertéronse en organización políticas da burguesía.

Nestes catro anos o bipartito, ensimesmado na xestión dunhas institucións que só serven ós intereses dunha clase social minoritaria, baleiradas de contidos por Bruxelas e enlamadas na herdanza do fraguismo, foi incapaz de rachar coa dinámica anterior e toda unha serie de proxectos demagóxicos e despilfarradores e dar un xiro, con outra política máis próxima ás necesidades reais do país. E apoiar eses proxectos se que é despilfarro, aínda que a extrema dereita se empeñe en sinalar a reforma duns despachos e a merca dun automóbil, como o exemplo máis salientable do “desmadre” da Xunta bifronte. É curioso ninguén fala nestes tempos de crise, dun gasto que aparece nos orzamentos aprobados en Madrid, “camuflado” entre varias partidas que representan 68 millóns de euros diarios: os gastos militares. Orzamentos que PSdeG e BNG aprobaron para conseguir esmolas con que continuar as políticas neoliberais en Galicia.

Para que queremos un AVE a Madrid, cando temos unha rede ferroviaria obsoleta, sen electrificar nunha grande parte, sen dobre vía, incompleta para a vertebración de Galicia e con tres aeroportos?. Repetimos os erros da Lei de Ferrocarrís de 1855; si, dixen ben 1855, no chamado Bienio Progresista, na que o tendido do camiño de ferro reflictía a estrutura dun estado centralista en que todo tiña que pasar por Madrid. Pero agora estamos nun proceso de descentralización do estado e ¿non sería máis eficaz, no caso de que houbera que construír un AVE, facelo cara Euskadi, a Rioxa, o val do Ebro, Cataluña e Francia, onde se atopa unha parte da economía máis activa do estado? ¿Como non paralizaron a “come cartos” da Cidade da Cultura? Ou ¿como con dous portos exteriores próximos en construción, Ferrol e Coruña, agora establécese Vigo como punto de almacenamento da autopista atlántica en dirección Francia? ¿E como se van sacar todas esas mercadorías coas deficiencias do noso ferrocarril?¿Por estrada cando o que se tenta con esta autopista do mar e libera-las estradas de camións?

Plan acuícola e eólico, canteiras no Courel, etc. Toda Galicia ó servizo dos intereses capitalistas. Carencia de planificación, falla de transparencia na xestión, privatización de numerosos servizos públicos, consolidación das Deputacións, tamén onde as gobernan, alonxamento do administrado, da veciñanza, son entre outros, elementos que axudan a comprende-lo voto do 1 de marzo.

Pero que ninguén se deixe enganar por este “novo PP”, o do “birrete”, segundo a denominación acuñada hai anos, para diferenciar o PP dos baróns provinciais, do “de Madrid”, do de Rajoy. Coñecémolo ben despois dos anos do fraguismo. Tra-la renovación das persoas, como non podía ser doutro xeito, seguen as mesmas ideas de facer paga-l@s traballador@s a crise do capitalismo, de recorta-las liberdades, de ataca-las singularidades dos pobos do estado, de privatizalos servizos, etc. Coñecémolos o suficiente para saber que non cambiaron.

Nunca se debe deixar de loitar por unha sociedade máis xusta. Nesta perspectiva hai que converte-lo voto de castigo ós farsantes, nun voto pola reconstrución da esquerda; sempre é o momento, pero agora o camiño se vai clarexando, de abrir un debate entre os que queremos transforma-la sociedade, poñerlle fin ó capitalismo depredador, para atopar estruturas organizativas comúns que pulen este devezo. E abandonade toda esperanza de rectificación do PSOE e BNG, da posibilidade dun “xiro a esquerda”.

En Galicia no mes de Marzo de 2009 [Voltar ao inicio desta nova]

10 DE MARZO. DIA DA CLASE OBREIRA GALEGA

2009-03-09T16:29:00.000-07:00

>Premer na imaxe dos dous cartaces á marxe deste artigo para ver convocatorias e comunicados da CUT e da CIG.

[PCPG] Este 10 DE MARZO conmemoramos máis unha vez o Día da Clase Obreira Galega.

Como povo traballador que somos, esta é unha data enormemente simbólica mais tamén ten que ser unha xornada de reivindicación, de loita e de esixencia con nós mesmos.

A lembranza dos compañeiros Daniel e Amador asasinados en Ferrol no ano 72 non pode ficar en simples actos de homenaxe e lembranza nostálxica, nen tampouco como estandarte para uso das organizacións sindicais e políticas.

Hoxe coma no ano 72 falarmos da situación da clase obreira galega é facelo tamén (37 anos despois daquel feito histórico) en termos "explotación", "desigualdade", miseria, "emigración forzosa"e "precariedade".

Como estamos a ver, a oligarquía financeira e industrial, a grande patronal non están satisfeitas, non, cos centos de milleiros de millóns de euros que lles dan os gobernos. Agora co pretexto da crise (da que só eles e o seu sistema capitalista son responsábeis), pretenden "flexibilizar" máis ainda os despedimentos, facilitar cada vez máis a opresión do capital e as represalias da patronal sobre sobre parte máis consciente dos/as asalariados/as; dificultar a laboura sindical e a defensa dos dereitos dos/as traballadores/as, multiplicar os beneficios de bancos e multinacionais; recurtar o poder adquisitivo da clase obreira e o conxunto do povo traballador galego.

Por tanto, como vimos dicindo no PCPG, temos que pasar á acción e recuperar o combate necesario que outrora nos situou na vangarda da loita de clases e exixir todos os días, e de xeito máis enérxico neste 10 de Marzo, medidas de control, e mesmo de confiscación pública sobre a banca e os grandes poderes económicos; demandar con forza o noso dereito a un traballo digno e estabel na nosa terra, garantías laborais e salariais, prestacións sociais xustas e dignas, liquidación da subcontratación e das ETTs explotadoras, aumento do poder adquisitivo,etc.

Fai falla xa unha folga xeral. A Crise que a pague o capital! [Voltar ao inicio desta nova]

O PCPG ANTE OS PRÓXIMOS COMICIOS AUTONÓMICOS GALEGOS DO 1 DE MARZO

2009-02-27T11:14:00.000-08:00

NON ÁS POLÍTICAS NEOLIBERAIS E DE DEREITAS

P.P NUNCA MÁIS!

POR UNHA FRONTE DE ESQUERDAS, ANTICAPITALISTA E SOBERANISTA GALEGA

Case catro anos despois do histórico cámbio que substitueu a os 16 anos de goberno PP-Fraga, o noso povo traballador non percebeu con claridade as medidas “ilusionantes” do goberno autonómico “progresista”, nin as mudanzas radicais prometidas polas que se ten mobilizado multitudinariamente.

Máis alá de aderezos cosméticos Galiza segue lonxe de ter superado a súa situación de dependencia e decadencia forzada.
Seguimos a ser vítimas do esquilmamento e a destrución do noso aparello productivo tradicional e do noso entorno natural.

Estamos a mercé da depredación enerxética e da agresión-destrucción do noso territorio.

Proseguen e intensifícanse os plans de salvaxe explotación turística e emigración forzosa como “futuro” para a nosa mocidade.

Seguen intactas as redes clientelares e covas de caciques de sempre, amparadas en institucións impostas e alleas á nosa realidade.

Planificase e acrescéntase o desprezo e a marxinación da nosa lingua e cultura nacionais en favor das abafantes imposicións alleas e asimiladoras...

Catro anos de xestión da Xunta PSOE-BNG espremeron con absoluta nitidez o perfil e os límites políticos sobre os que se asenta a súa chamada "alternativa ao fraguismo e o PP": Mesmos ou parecidos métodos de xestión neoliberal, pulo á especulación urbanística e inmobiliaria, sistemática privatización de servizos públicos, obsesivo respecto pola legalidade burguesa, desprezo ou estrangulamento dos movementos sociais e populares... marxinación, trivialización e españolización da nosa cultura e vida.

Modos e maneiras sustentadas nas mesmas tutelas herdadas de sempre e políticas conectadas con precisión aos propósitos dun poderoso aparello socio-económico e de Estado ao que se acomodan e serven forzas políticas, sindicatos e parlamentos; ao que se someten pactos e mesmo vagas represivas contra as liberdades democráticas e os dereitos sociais, laborais e individuais que expresan os límites e insuficiencias dun Réxime de moi baixa calidade democrática.

Unha ofensiva cada vez máis ampla que se orienta especialmente, como estamos a ver neste intre, contra os dereitos democráticos do povo basco e as súas organizacións políticas e populares mediante a aplicación dun verdadeiro rexime de excepción que ilegaliza arbitrariamente os seus partidos, encarcela e persegue persoas ou criminaliza ideas e opinións tentando o exterminio de forzas importantes daquela sociedade á que serven democráticamente, sen que (e aquí non hai excepción) os que farisaicamente din rexeitar a escandalosa conculcación das máis elementais liberdades civís retiren as súas candidaturas ou rexeiten esta vergoña.

Un contexto de consenso a favor do sistema, onde as cúpulas das forzas políticas de extracción nacional ou popular, outrora de inequívoca tradición loitadora e de esquerdas fan "pactos" e coalicións con quen faga falla, subordinando a defensa coherente dos intereses sociais e económicos de Galiza e dos traballadores e traballadoras ao posibilismo e ao pragmatismo para xestionar e manter o tinglado; que semella ser o que importa para mellor perpetuarse na élite ou reforzarse nas institucións.

POR UNHA ESQUERDA CONSECUENTE AO SERVIZO DA CLASE TRABALLADORA GALEGA

Para os que seguimos a defender os intereses dos traballadores e das capas máis humildes da sociedade faise difícil dar soporte a partidos ou coalicións que lexitiman coa súa deplorábel acción de goberno as políticas neoliberais, antisociais e antigalegas, profundamente prexudiciais para o noso povo.

Imponse un novo xeito de facer política afirmado na democracia directa e na participación e unidade popular, desde os valores dunha esquerda ilusionante e nacional, que para ser consecuente ten que estar confrontada co neoliberalismo e o sistema capitalista. Un proxecto capaz de enfrontar un aparello cada vez máis poderoso e feroz, asentado nun infausto rexime monárquico corrupto e negador da nosa soberania como nación.

Faise patente a necesidade dunha verdadeira alternativa política e social que inevitabelmente pase polas consignas, necesidades e valores históricos do socialismo e da autodeterminación e que sexa sustentado no proceso de traballo conxunto xa existente.

Unha alternativa plural e unitaria da Esquerda Anticapitalista e Nacional Galega que contribúa a dinamizar e coordenar as loitas e para a que a rúa, o centro de traballo e de estudo, sexa o espazo fundamental de intervención e contrapoder e as institucións agora existentes un instrumento de axitación e proposta revolucionaria, unha tribuna onde elevar as protestas e facer valer as esixencias e reclamacións do povo.

A POSICIÓN DOS E DAS COMUNISTAS DO PCPG ENCOL DOS COMICIOS AUTONÓMICOS DO 1 DE MARZO

Desde o seu nacemento o PCPG traballou sempre e seguirá a insistir na converxencia real da esquerda e pola superación do tradicional particularismo e sectarismo. Esta é unha posición de principios e un compromiso que se refire non só ás nosas organizacións para conseguiren a súa incidencia real pois, por riba dos particulares e subxectivos encadramentos partidarios e máis alá de calendarios electorais que nos son impostos, é a clase traballadora e o conxunto do noso povo quen precisa da unidade da que hoxe lamentabelmente carece.

Na presente situación, coidamos que a convocatoria eleitoral do próximo 1 de marzo non vai mudar nada sustancial e tampouco vemos que ningunha das dúas candidaturas “progresistas” autonomista ou social-liberal, coaligadas no goberno da Xunta sexan obxectivamente merecedoras do apoio dos traballadores e traballadoras.

Con todo o PCPG, advirte do panorama de consolidación e posibel avance reaccionario (PP, UpyD).

Os comunistas non somos indiferentes aos riscos do momento presente nin alleos ás perspectivas de rearme das forzas máis dereitistas, ultraneoliberais e fascistas apoiadas en fortísimos poderes económicos e mediáticos e por iso chamamos a enfrontar o proceso. É preciso pecharlle o camiño ás forzas máis escuras do pasado, que irresponsablemente deixou expedito a morna e acomplexada xestión do Goberno da Xunta.

Máis aquí non ten que haber confusión: A garantía do noso avance e ruptura con esta “negra sombra” está, insistimos máis unha vez, na unidade, organización e movilización sustentadas na consciencia nacional e de clase do noso povo e das súas organizacións. Máis alá do voto ou do cheque en branco ao que nos convocan, a tarefa principal do activismo de esquerdas ten que ser o achegamento e acumulación de forzas por meio da necesaria mobilización que prepare a resposta ás novas agresions que virán.

Lamentablemente tampouco a esquerda nacional e anticapitalista coa que partillamos moitas loitas e proxectos temos madurado nin estamos á altura que nos permita contar, ou mesmo albiscar, unha fronte ou candidatura unitaria que, a pesares dos bos desexos e xenerosas iniciativas é desaproveitada ou impedida por concepcións, prácticas e particularismos inxustificados que defraudan, máis unha vez, ás nosas esperanzas e militancias.

Neste panorama tan insatisfactorio e arrepiante apreséntanse a estes comicios outras forzas amigas con propostas programáticas de esquerda nacional consecuente, ao tempo que outros movementos sociais e populares (que loitan cada unha no seu ámeto) sosteñen ante a convocatoria posturas abstencionistas, respostas de protesto cívico e boicot en forma de voto nulo ou semellantes.

Neste estado de cousas os comunistas do PCPG, que non consideramos coherente nin pertinente a nosa concurrencia eleitoral, non temos outra opción que parafrasear o xa anunciado polo noso partido en convocatorias anteriores: Para alén das candidaturas de esquerda soberanista e anticapitalista galega..."dos/as dignos/as candidato/as que merezan o noso voto, existen tamén outras formas de protesta e intervención cos que expresar a nosa rebeldía: o voto nulo, en branco ou mesmo a abstención activa”.

Todas estas forzas e correntes, máis algunhas outras que ainda se manteñen no seo das organizacións posibilistas maioritarias, son/somos cos matices que se queira, referentes de partida con expresións organizadas, ainda que localizadas ou dispersas, nas que nos apoiar para comenzarmos a erguer un proxecto ou fronte política e social consecuentemente rupturista, nacional e de esquerdas que inevitablemente se ten que forxar tanto fronte a aqueles que agora están entregados ao morno autonomismo e practican o modus operandi da burguesia, como fronte ás sucursais pseudo-esquerdistas, tuteladas e asimiladas polo sistema e incapaces de asumir o feito nacional como a forma peculiar que ten de expresarse e de ser a loita de clases no noso país.

Nas circunstancias actuais tender pontes e unir todas as forzas, sen exclusións, é un bó contributo para comenzarmos a vencer a frustración e a indiferencia dos sectores máis conscientes e combativos do noso povo. Para enfrontar de vez tanto á dereita e as súas ofensivas (en calquera das súas expresións) como tamén ás súas receitas.

A unidade é un proceso que inevitabelmente ha de seguir adiante. Un camiño longo, complexo e difícil, mais o único posíbel para gañar o futuro.

Aí estaremos os homes e mulleres do Partido Comunista do Povo Galego

NON ÁS POLÍTICAS NEOLIBERAIS E DE DEREITAS!

PP NUNCA MÁIS!

POR UNHA FRONTE ESQUERDAS, SOBERANISTA E ANTICAPITALISTA GALEGA!.

UNIR TODAS AS FORZAS POLA AUTODETERMINACIÓN E POLA REPÚBLICA SOCIALISTA GALEGA!

[Voltar ao inicio desta nova]

MÁIS UNHA VEZ MILLEIROS DE PERSOAS BERRAMOS "GALIZA NON SE VENDE"

2009-02-17T13:37:00.000-08:00

Milleiros de persoas chegadas de toda Galiza convertiron a praza da Quintana nun escenario dende o que se clamou pola vida. A vida dos nosos mares e da nosa terra. A vida da nosa xente, dos coetáneos e dos vindeiros. Un berro que advirte aos gobernantes que non hai diñeiro suficiente para mercar o mellor patrimonio dos galegos. Que a dignidade non ten prezo. Escribía García Lorca que na Quintana dos mortos bailaba a triste lúa coronada de toxos. Hoxe foi o sol o que alumeou un acto no que se reivindicou a comunión do home co seu entorno.

O pasado ano tivo lugar en Compostela outra manifestación de GNSV que conseguíu reunir a 10.000 persoas. Naquel intre os problemas mais denunciados polos manifestantes foron os que ameazaban convertir o litoral, as rías galega, os lugares protexidos como o Courel, ou mesmo a Terra Chá, en suculentos negocios para multinacionais máis interesadas en esquilmar a riqueza desta terra que evitar o empobrecimento dos galegos. A pesar dese clamor popular en defensa dun hábitat respectuoso co medio ambiente e garante de fonte de riqueza para os galegos, o goberno non modificou un ápice a súa política de beneficiar ás grandes empresas enerxéticas, acuícolas, mineiras e inmobiliarias.

Esta actitude desdeñosa dos nosos gobernantes cara ás xustas reivindicacións da sociedade galega propiciou que hoxe esta tivese que tomar de novo as rúas de Compostela para demandar dunha vez por todas un cambio de rumbo. A resposta dos galegos foi inequívoca e xa non se poden expoñer razóns de interese xeral para seguir vendendo ao capital o que é dos galegos.

Ao final do traxecto, despois de percorrer o admirábel casco histórico de Compostela, nas mesmas escaleiras da praza que simbolizan a liña divisoria entre a Quintana dos mortos e a dos vivos, foi lido un manifesto consensuado pola totalidade das asociacións convocantes da mobilización. Nel se incidía nas nefastas políticas ambientais que devastan os recursos naturais de Galiza e alimentan unha orde social inxusta e insustentábel.

TEXTO ÍNTEGRO DO COMUNICADO LIDO NA PRAZA DA QUINTANA AO REMATE DA MANIFESTACIÓN DE GALIZA NON SE VENDE O 15/02/09

Compañeiras e compañeiros:

Volvemos hoxe aquí, un ano despois da última cita, porque sobran os motivos.

As persoas que berramos GALIZA NON SE VENDE expresamos a nosa máis enérxica protesta ante o panorama que deixa este goberno disfrazado de progresista coas súas políticas ambientais e sociais que están destruíndo os recursos naturais de Galiza, a súa biodiversidade e o seu patrimonio humano e cultural. Políticas ambientais e sociais que significan a continuación das de gobernos anteriores no triste camiño de entregar o país ás grandes empresas multinacionais e ós grandes intereses económicos, utilizando o gasto público para alimentar este obsoleto e inxusto modelo económico e social.

Políticas que, xordas e cegas diante das fondas crises económica, enerxética e ambiental que vivimos, pretenden seguir, como se nada pasara, na senda imposible do “crecemento económico continuado e ilimitado”. Na trastornada senda de destruír máis, para producir máis, para consumir máis.

A lista dos obxectivos e puntos de denuncia é, por desgraza, longa e variada. Céntranse no corazón magoado da nosa realidade natural e social:

Denunciamos o esquecemento interesado das persoas máis necesitadas economicamente, por falta de políticas verdadeiramente sociais.

Denunciamos o proceso de marbellización do noso litoral. Especulación, recheos agresivos e paseos de formigón. Niveis de contaminación das nosas rías que as fan incompatíbeis coa pesca e o marisqueo. Un Plano de Portos Deportivos que pretende multiplicar por catro os que xa existen, enmascarando urbanizacións e apropiación privada do litoral, buscando tan só un bo negocio a conta da nosa costa.

Denunciamos un Plano Acuícola devastador das zonas mellor conservadas do litoral para proveito das empresas transnacionais. Un plano acuícola que ameaza Corrubedo, Quilmas, Corcubión, Merexo, Camelle, Arou, Seráns, Oia, Lira, Camariñas, Muros, Malpica, Valdoviño, Ribadeo… e até 12 lugares máis.

Denunciamos un Plano Eólico caótico que non ten en conta áreas de alto valor ecolóxico, arqueolóxico, nin as zonas protexidas, que agasalla cos nosos montes ás compañias privadas de electricidade: Serra da Groba, Serra do Xistral, Serra de Careón, Serra do Suído, Os Ancares e tantos outros lugares que nos queren encher de tarabelas

Denunciamos un Plano da Minaría, que é un triste modelo de espoliación do territorio, zonas de grande riqueza natural roídas pola cobiza: A Serra do Courel, a Terra Cha e moitas outras comarcas da Galiza.

Todos estes planos e desfeitas camúflanse baixo a mentireira cantinela da suposta creación de postos de traballo. Unha conta que só cuantifica os que se crean e nunca ten en conta os que se destrúen, tanto na pesca e no marisqueo, como na agricultura, na pequena industria, no comercio tradicional ou no turismo rural e cultural.

Defendemos a pesca artesanal, totalmente desamparada no camiño programado cara a súa extinción.

Denunciamos a continuidade do modelo de concentracións parcelarias destrutoras de áreas de valor ambiental, agrícola e paisaxístico, que afondan nun modelo de agricultura industrial e insostible.

Esiximos medidas que eviten o progresivo abandono do rural e do agro, que nos fai ser dependentes, tendo que importar os productos máis básicos e, pola contra, fomenta a introdución dos perigosos transxénicos e dos cultivos enerxéticos.

Os nosos ríos están completamente contaminados e a degradación e sobre-explotación hidroeléctrica está matando a súa biodiversidade. Os vertidos aos ríos Umia, Tambre, Sar, Gallo, Alvedosa, Lagares, Lengüelle ou o desastre do Xallas, son só algúns exemplos

Os nosos montes están sufrindo un proceso de eucaliptización total, acabando coa biodiversidade autóctona, para beneficio exclusivo das celulosas. Un proceso estreitamente ligado aos incendios forestais que xera maior vulnerabilidade perante temporais como os que acabamos de padecer.

Industrias nocivas e perigosas espállanse por todo o país, como Reganosa, Ence, ou o proxecto de Parque de Residuos no Ribeiro…

Denunciamos os lagos artificiais d´As Pontes e Meirama polo perigoso impacto ambiental e social e denunciamos o posible traslado de Ence á localidade d´As Pontes.

Sufrimos un sistema de transportes que fomenta o uso do vehículo privado, significa a continua construción de carísimas autovías e supón un forte e irreversible impacto no territorio. Un sistema que nunca resolve definitivamente o problema da saturación do tráfico senón que o acrecenta. O Plano de Estradas de Galicia ou o Vigo Íntegra son bos exemplos de malgasto do diñeiro público na perpetuación dun sistema obsoleto e ineficaz, que leva aparellado o abandono do transporte público, terrestre, marítimo e ferroviario.

O golpe de gracia á nosa pobre rede de ferrocarril ven agora da man do AVE, que vai significar o peche de ducias de estacións e o desmantelamento do precario sistema de trens de proximidade, en aras dun negocio destrutor do territorio, elitista e enerxeticamente insustentábel.

A legalidade urbanística, ambiental e de patrimonio son sistemática e impunemente vulneradas coa complicidade das distintas administracións, cando non pola súa propia actuación e iniciativa. Os cascos vellos das vilas e cidades, o noso patrimonio histórico, arqueolóxico e natural son presa da destrución máis feroz, incluso os espazos que supostamente están protexidos.

Proliferación de parques industriais desproporcionados e sen planificación; directrices de ordenación do territorio simplistas e de óptica meramente urbana; proxectos de áreas metropolitanas impactantes e centralizadoras, como as de Coruña-Ferrol ou Vigo-Pontevedra; urbanismo masificador e salvaxe, campos de golf, depuradoras inoperantes, tratamento de residuos ineficaz baseado na incineración contaminante e tantas cousas máis…

As persoas que berramos GALIZA NON SE VENDE expresamos as nosas ganas de vivir e de recuperar e potenciar os espazos e coñecementos que nos serviron durante séculos, para que nós e as persoas que veñan despois teñamos un futuro garantido.

“Nós sabemos que a Terra non nos pertence, senón que somos nós os que lle pertencemos á Terra“. (1)

Por iso non a podemos vender.

Pertencemos a unha terra antiga, montuosa e delicada, humanizada de xeito sustentable ao longo de séculos. Unha terra onde case cada lugar tivo e ten utilidade material e significado vital e que leva asociado, polo tanto, un importante patrimonio cultural, histórico, arqueolóxico e etnográfico. E un importante patrimonio inmaterial que está inserido na conciencia colectiva do País.

“Nós sabemos que o ser humano non creou o tecido da vida, senón que é tan só un fío del. E aquilo que fagamos a ese tecido farémonolo tamén a nós“.(1)

As persoas que berramos GALIZA NON SE VENDE temos moi claro que non imos quedar indiferentes ante falsos discursos de cidadanías e democracias cando se nos criminaliza por ser cidadás e cidadáns e expresar o que pensamos. Non imos quedar indiferentes ante discursos que baleiran de contido as palabras, e agochan detrás actuacións cheas de parcialidade.

“Como se pode comprar o azul do ceo ou a calor da terra? Quen pode vender o vento, as ondas do mar ou a luz do mencer? O ser humano non pode posuír a terra, como tampouco pode ser amo do ceo, do frescor do aire ou do brillo da auga. Nós somos unha parte da Terra, e ela é unha parte de nós”.(1)

Por iso estamos aquí, para amosar que aínda mantemos intacta a nosa dignidade de pobo que non quere morrer. Para defender a paisaxe, a natureza, a Terra, a nosa identidade e a nosa forma de vida. Para reclamar o noso dereito a unha terra viva e a unha vida digna.

Para berrar unha vez máis, con voz unánime, forte e clara:

GOBERNE QUEN GOBERNE, GALIZA NON SE VENDE

Compostela, 15 de febreiro de 2009

__________________________

(1) “Nosaltres som una part de la terra” Mensaxe do Gran Xefe Seattle ao presidente dos Estados Unidos de América no ano 1855. J.J. Olañeta, editor. Palma de Mallorca 2002.

__________________________

Europa Press: Máis de 3.000 persoas maniféstanse con “Galiza non se vende” para reclamar “dereito á terra viva e vida digna”

A Nosa Terra: Perto de 5.000 persoas encheron a Praza da Quintana esta mañá, na manifestación convocada pola plataforma ‘Galiza non se Vende’, integrada por máis de cincuenta colectivos.

El País: O desfile dos desencantados

Galicia-Hoxe: Galiza non se vende avisa ó Bipartito: “Eu non son Anxo Quintana, eu non son Pérez Touriño”

GzVideos

[Voltar ao inicio desta nova]

SOLIDARIEDADE CONTRA A REPRESIÓN!. DEFENDAMOS A NOSA LINGÜA!.

2009-02-10T07:58:00.000-08:00

Foto da escuálida manifestación españoleira de galicia bifida

No dia de onte 8 de febreiro unha escuálida marcha de ultradereitistas, convocados e transportadas en todo o noso país, mais tamén desde lugares distantes de España protagonizaron na capital de Galiza unha inédita e vergoñenta manifestación de odio contra a nosa lingua (cando menos 12 autocarros procedian de Madrid, algúns da Falanxe).

Moi lonxe de se atopar satisfeitos polas constantes agresións e menosprecio que a cotío recebe a nosa lingua nacional, o fascismo embandeirado polo recen criado grupúsculo “Galicia Bilingüe”, financiado polo grande capital e apoiado polo máis rancio nacionalismo español (PP, UPyD, Falange Española, AVT, Foro de Ermua, UCE e a cuase totalidade dos medios de comunicación) tentan erguer de novo espantallos imperiais fronte a calquera “concesión” a prol do galego, por cativa que sexa.

Chegaron a Compostela cheos de resentimento e revanchismo, petando á nosa porta (coma fixeron os seus antecesores no 36) para esixir “en defensa de la lengua común: el español”, a supresión e derogación de todo tipo de normativa legal tendente a favorecer a normalización da nosa lingua proscrita, marxinada e despreciada por eles, por ser durante séculos a da inmensa maioría do noso povo traballador.

Mais fracasaron e amosáronse como o insignificante grupúsculo social que son, recebendo o rexeitamento e desprezo do noso povo e a máis axeitada e contundente resposta da parte máis digna e conscente da nosa mocidade.

Agora os e as fanáticos/as nacionalistas españois Rosa Díez, Corina Porro, Ana Pastor, Alfonso Rueda (curiosamente non teñen apelido galego..) xa saben que non se pode arremeter gratuita e impunemente contra unha lingüa que é sinal irrenunciabel de identidade da nosa Nación e da nosa clase traballadora; icona democrática da loita antifascista e símbolo da nosa resistencia secular.

Varios centos de galegos fomos quen de lle facer fronte a tanta impostura protexida pola brutalidade do seu aparato “antidisturbios” e seguiremos a nos mobilizar contra eles. A raiva e indignación que como galeg@s sentimos, converterteuse en enerxia e protesto militante.

Os e as militantes Carlos, Axen, Santi, Narciso, Ghano, Laura, Abrahám, Bernardo, Diego, Vreixo... fóron detidos, salvaxemente maltratados e mesmo espancados/as, mais eles/as só fóron a parte máis visibel do acontecido contra tod@s, da bestialidade despregada polo abafante aparello represivo sofrida por ducias de patriotas; da brutalidade do poder contra a firme rebeldía da nosa mocidade.

A eles todo o noso profundo recoñecemento e a nosa incondicional solidariedade. Todo o apoio que sexamos quen de lle oferecer para defendelos das represalias e de próximos progromos dos aparellos do Estado da degradada democracia española.

E o mellor xeito de o facer é loitar para conquistar a nosa liberdade, que só comenzaremos a ver cando Galiza avanze máis decididamente polo camiño da plena soberania nacional; cando recusemos orgullados e insubmisos/as, toda imposición de calquera estrutura españoleira ou de obediencia allea á nación e ás formas de autoorganización da clase obreira, mariñeira e labrega galega.

Cando o estado opresor do Reino de España sexa visto polo conxunto do noso povo traballador e pola nosa mocidade coma o que é: Un cárcere que debe ser derrubado.

Solidariedade c@s compañeiros/as represaliados!.

Defender o galego é defendermo-nos como povo e como clase!.

É defender Galiza!.

Galiza, 9 de Febreiro de 2008

[Voltar ao inicio desta nova]

CONTRA O FASCISMO E A REACCIÓN. POLA NOSA SOBERANIA LINGÜISTICA E NACIONAL

2009-02-08T07:55:00.000-08:00

[Causa Galiza]. Pola soberanía lingüística, soberanía nacional

Galiza afronta nos últimos tempos novas estratexias do espanholismo lingüístico, organizadas desde colectivos que afirman defenderen a convivencia entre español e galego contra unha imaxinaria imposición desta última lingua no territorio que sempre lle foi propio. A manifestación convocada por Galicia Bilingüe en Compostela para este 8 de Xaneiro, contra a que Causa Galiza quere manifestar o seu rexeitamento, é máis un exemplo do atrevemento que están a gañar estes grupúsculos, aínda que teñan que traer autobuses e manifestantes de fóra do país.

Sen dúbida, non é preciso destacar a impostura que se acocha tras destes movementos, con base na dereita máis españolista e para os que bilingüismo só significa a defensa da súa lingua e a marxinación do galego. Porén, máis preocupante é que se asuman os postulados bilingües desde outros sectores da poboación, mesmo algúns que se declaran defensores do idioma, extendendo o falso argumento de que é posíbel unha convivencia pacífica entre dúas linguas: unha imposta e outra minorizada.

Non existen Galizas bilingües, apenas unha Galiza diglósica que leva á sustitución do galego polo español, ou a inversión deste proceso por medio do monolingüismo social. En case trinta anos de cooficialidade do galego e políticas lingüísticas, o número de falantes monolingües en español ten aumentado até limites nunca vistos na historia do país, mentres o galego perde fonética, léxico, sintaxis e toda a súa idiosincrasia nun proceso avanzado de dialectalización que deu en chamarse bilingüismo harmónico.

Mais non debe sorprendernos este proceso cando, sen entrarmos no errado das políticas lingüísticas, todo esforzo realizado pola nosa cativa cooficialidade autonómica vai verse contrarrestado por unha forza maior desde a imposición lingüística: por máis que se galeguizen a administración, os medios de comunicación, a educación, a produción editorial, etc.; o estado vai responder sempre cun número maior e máis forte destes activos, evidentemente co español como lingua. A falta de soberanía do pobo galego revelase así como o elemento principal para a desaparición da lingua, pois a subordinación política significa unha constante imposición lingüística, ao tempo que unha separación do galego do ámbito que lle é propio, tendo que pasaren as súas relacións internacionais e a creación de neoloxismos pola peneira do español.

A solución para a lingua galega pasa por que o seu uso sexa necesario en todos os ámbitos da vida diaria, e non só para a entrada na clase funcionarial autonómica. Mentres o español continue a ser suficiente para desenvolverse en cada vez máis espazos da Galiza, a súa maior forza vai evitar a posibilidade dunha recuperación do galego. E o monolingüismo en galego só pode construírse desde unha soberanía política que estabeleza os límites nos que esta, e ningunha outra, sexa lingua propia, oficial e necesaria, independentemente do que se regule sobre as linguas estranxeiras que, por migración ou outros procesos, tamén se falen no país.

Por iso, frente aos embates da imposición lingüística, presentados agora como defensa da paz bilingüe, Causa Galiza reclama, máis unha vez, o dereito de soberanía do pobo galego. Só coa autodeterminación, o galego vai poder recuperar o espazo que merecen os e as súas falantes: o de lingua vehicular de todas as relacións sociais dentro do país. [Voltar ao inicio desta nova]

DIAS 22, 23 E 24: ACTOS DE APOIO A PALESTINA. CON FAIEZ BADAWI

2009-01-22T05:54:00.000-08:00

ACTOS CON FAIEZ BADAWI, MILITANTE DA RESISTENCIA PALESTINA:

NO FAISCA (VIGO), A ESMORGA (OURENSE) E A GENTALHA DO PICHEL (COMPOSTELA

-->VIGO: Conferencia no Centro Social Faisca, o venres dia 23 ás 20:30 hs.

(Antes da charla haberá unha concentración a prol de Palestina diante do Mercado do Calvario ás 19:30hs). Despois da palestra terá lugar unha cea árabe.

-->OURENSE: Centro Social A Esmorga, xoves dia 22 ás 21 hs.

-->SANTIAGO DE COMPOSTELA: Centro Social A Gentalha do Pichel, sábado dia 24 ás 20:30 hs. Despois da palestra terá lugar unha cea árabe. [Voltar ao inicio desta nova]

UNHA GRANDE XORNADA DE SOLIDARIEDADE DO POVO GALEGO COA CAUSA PALESTINA

2009-01-20T14:15:00.000-08:00

[Crónica e imáxes da participación
do PCPG e organizacións amigas]

Por volta de 15.000 manifestantes(*) procedentes de toda Galiza, mobilizámonos este pasado fin de semana polas rúas de Santiago de Compostela a prol de Palestina. A manifestación ia encabezada por unha faixa co lema "Galiza con Palestina.Non ao masacre!".

Centos e centos de bandeiras palestinas e de Galiza ondearon neste grandioso acto de solidariedade do povo galego apoiado por perto dun cento de organizacións e colectivos de solidariedade de todo o noso país para denunciar este novo crime que se está perpetrando contra a povoación palestina de Gaza e parar a barbarie imperialista que lle da soporte a este xenocidio.

A manifestación ateigou todo o percorrido, de varios quilómetros, entre o seu inicio no paseo central da Alameda de Compostela e o seu remate na Praza da Quintana e esixiu unanimente unha condena sen paliativos e unha reacción inmediata das “institucións democráticas”, a todos os niveis, da U.E e da ONU para que deteñan a agresión, abandonen dunha vez o seu apoio e complicidade co réxime nazi-sionista do Estado Israelita e poñan fin ao bloqueo de Gaza.

"Palestina vencerá", "solidariedade co pobo palestino", "Galiza con Palestina", "os sionistas son os terroristas", "Nunca más bombardeos", "Viva a loita do povo palestino" "somos todos Palestina", foron algunhas das palabras de órde que coreou e berrou con forza a multitude durante todo o traxecto da marcha.

Á entrada da praza realizouse una recolleita de axudas para o povo palestino, donativos que se destinarán ao envío de medicamentos e alimentos para a poboación palestina que sofre na Franxa de Gaza.

Para rematar, pasadas as 14.00 horas, a actriz e presidenta da Academia Galega do Audiovisual, María Bouzas e a cooperante de Galiza por Palestina Laila Tillawi leron o manifesto asinado por todos os colectivos que apoiaron a manifestación, entre os que se atopaba o Partido Comunista do Povo Galego. Nel reclamaron o impulso de políticas activas de solidariedade a prol de Palestina e exixiron á Xunta que se pronuncie contra Israel e que se declaren a embaixada e o goberno daquel estado non gratos en todo o territorio galego e pedindo tamén aos medios de comunicación que informen con imparcialidade e "non a favor do sionismo".

O grande apoio do movemento de solidariedade internacionalista que esta mobilización amosou é o resultado da visión unitaria, firme, intelixente e audaz dun amplo abano de organizacións que apoiamos e fixemos nosas en todo momento (é o caso do PCPG) as propostas consensuadas con Galiza por Palestina , rexeitando certas confusións e “equidistancias” e mesmo concesións a un certo sector.

Un trunfo que ten maior relevancia se temos em conta que foi organizada á marxe e, mesmo por veces, á contra da vontade dirixista daqueles que non se se queren adaptar ao impulso e dinámica democrática e unitaria, combativa, popular e diversa dun movemento que non atura máis protagonismos nin intentos instrumentalizadores ou hexemonistas.

Desde o PCPG, agora coma antes desta grande xornada, coidamos que é preciso seguir neste proceso, consolidando e coordenando todas as iniciativas e unindo todas as loitas para parar a impulsar a nosa resposta á brutal ocupación do imperialismo sionista, para impulsar a solidariedade máis ampla e efectiva a prol do povo palestino. Porque loitamos para vencer, e a loita continúa e vai ser longa.
Viva a solidariedade internacionalista!
Viva a loita do Povo Palestino!
Viva sempre a amizade de Galiza con Palestina!

(*) Neste cálculo coinciden case todas as informacións publicadas. Ver ligazóns:

Correo Gallego [información e galeria de imáxes]

Galicia Hoxe

La Voz de Galicia [1]

La Voz de Galicia [2]

El Pais

Vieiros (vídeo, imáxes e o manifesto)

A Galega (TVG) (vídeo)

[Voltar ao inicio desta nova]

HOMENAXE PÓSTUMA DO POVO GALEGO A RAMÓM MUNTXARAZ

2009-01-16T09:48:00.000-08:00

Este sábado 17 de xaneiro ás 17:00hs. no Auditorio dá Galiza, vaise realizar en Compostela unha homenaxe popular a Ramom Muntxaraz, histórico militante da esquerda independentista e comunista galega.

Recollemos unha síntese do seu traballo e militancia.

"Na lembranza, con agarimo e com intención de facer do seu compromiso un modelo e estandarte, vaia esta pequena homenaxe do seu povo ao compañeiro e irmao que deixa em nós un vacio irreparábel"

[Extraído do texto da convocatoria á homenaxe popular]

Resulta imposibel resumir en palabras o que significa a vida dunha persoa para aquelas que a amaron, para as que con ela compartiron loitas, soños e combates ou, incluso, para a historia dun povo. Esta tarefa vólvese aínda máis complexa se o obxecto a sintetizar é a peripecia vital dun ser tan rico e multifacético como Ramón Muntxaraz, poliédrico en dedicacións e interese, irredutibel aos rótulos simplificadores e tan difícil de abranguer nesa humilde inmensidade que o caracterizaba.
Con todo, faremos o esforzo de sínteses e diremos que Ramom foi un home que se fixo galego por propia vontade e decisión, que se identificou con este País e que amou e loitou por Galiza con firmeza e paixón; diremos tamén que foi un namorado da clase traballadora, particularmente, da clase traballadora galega, á que tributou boa parte da súa vida, reflexións e esforzos, e diremos finalmente que como bo comunista odiou toda inxustiza, toda marxinación e toda opresión, e identificouse vitalmente co@s que a padecían e utilizou o seu labor profesional como trade de percusión para combatelas.

Ramom nasce en Toledo, estuda en Salamanaca e traballa en Madrid.

No 1980 aquel mozo contestatario de complexión forte, formación marxista e mirada incisiva, inimigo radical dos privilexios e disposto a facer da sanidade unha fronte de loita política e social máis, chega a Galiza para traballar no Hospital de Conxo. O Hospital de Conxo, en Compostela, vive unha intensa conflitividades laboral. Muntxa incorpórase desde o primeiro momento como parte activa. Afiliaráse á ING, sindicalismo de clase e nacionalista.

Loita independentista e militancia contra o represión

Muntxaraz milita primeiro na UPG (Unión do Povo Galego) ata o V Congreso no 1986. É nesta data cando, á vista da deriva institucionalista e autonomista que adopta definitivamente este partido, abandónao e participa con centos de militantes na constitución do PCLN (Partido Comunista de Liberación Nacional), organización comunista e independentista resultante dos esforzos do PCLN e Galiza Ceive-OLN e despois en Assembleia do Povo Unido-APU até a desaparición desta.

Moncho está desde o primeiro momento ao lado dos que coñecen en primeira persoa a tortura, a dispersión e o cárcere; participa na constitución de Comités Anti-represivos vencellados á solidariedade coas persoas detidas e, posteriormente nas Xuntas Galegas pola Amnistía (JUGA) nas que xoga un salientábel papel. Será o promotor esencial para a constitución do colectivo Sanitários pola Amnistía e contra a Tortura (SAT).

Baixo esta decisión atopábase o que el entendia como unha posición que sempre tentou manter revolucionaria e marcadamente de clase e a súa absoluta liberdade de criterio e o rexeitamento ás estratexias de acomodamiento, tanto ao sistema como ás xerarquías partidarias.

O seu fillo Iñaki, aínda neno, espremendo inconscientemente a coherencia estratéxica do seu pai soltalle un bo día "Papá: mudas muito de partido, mais sempre levas a mesma bandeira".

Son tempos esperanzadores mais duros para o independentismo. Como é lei, o desenvolvemento da loita trae aparellada o intensificación da represión e ducias de militantes son detid@s, torturade@s e encarcerad@s.

Froito de esta síntese inusual entre militante revolucionario e profesional da medicina, Ramom Muntxaraz percorrerá decenas de veces a xeografía do estado para visitar aos presos e presas independentistas nos cárceres de dispersión e ofrecer a súa atención médica. Mostra desta implicación no traballo anti-represivo é o amplísimo arquivo persoal que construíu sobre esta materia e do que son parte traballos médicos, publicacións, definicións de estrategias, etc. Unha constante que manterá até o final e irse de entre nós e que o levou a implicarse nos labores de solidariedade cos actuais presos independentistas galegos.

"Reorganizar o movemento"

Preocupación permanente do monstro intelectual que foi Ramom Muntxaraz, sempre dedicado á reflexión sobre as máis diversas esferas do saber e da acción política, foi o seu intento permanente de reorganizar o independentismo galego. Muntxa, que sempre reparou na necesidade de organización e disciplina, rexeita sempre o feito de que o movemento fique orfo de referente político e, sendo motor fundamental do proceso, impulsa a constitución de comites,.. fai pública a súa “Declaración Política e Ideolóxica” e desprega unha intensa actividade dirixíndose a moitas dúcias de independentistas non organizados ou que militan noutras estruturas para "reorganizar o movemento".
O seu esforzo non acada finalmente concreción organizativa, pero se que extende a percepción de que o MLNG débese dotar de estrutura política referencial. Moi crítico coas vanguardas por decreto, co absentismo sindical e cos procesos de construción política sen cimentos de base e mantén a súa militancia comunista e independentista colaborando con multitude de organizacións, asociacions e colectivos, e desenvolvendo o traballo sindical que tan esencial considera.

Informaçon Obreira

Da vocación de Moncho para vincular reflexión e análise con militancia e loita política, así como da súa profunda preocupación por impulsar a participación da clase traballadora no MLNG, é mostra a publicación de Informaçom Obreira. I.O sae á luz en marzo de 1994 como iniciativa dun grupo correlixionarios e continúa ata 1999, publicando 25 números correntes e dous especiais. Esta colección que é froito dun intenso traballo teórico e analítico é fundamental para o estudo do sindicalismo e do nacionalismo galego contemporáneos. Informaçon Obreira é memoria histórica en estado puro mais non só como unha mirada ao pasado, senón procurando nela leccións para o futuro.

Psiquiatría e compromiso

O percorrido profesional de Muntxa, que en esta síntese separamos gratuitamente do político e militante por razóns de claridade expositiva, dános a evidencia máis clara da súa actitude vital.

Muntxa foi psiquiatra, ao longo da súa traxectoria tivo numerosos conflitos laborais por tomar postura humanamente ao lado dos internos e por reclamar unhas condicións de traballo dignas.

Antes de viaxar a Galiza traballou no Hospital Psiquiátrico Alonso Vega de Madrid, de alí foi despedido por apoiar aos 10 internos en folga de fame que reivindicaban poder pasear polo xardín interior do centro e poder comer con garfo e coitelo.

Xa en Galiza, traballando no hospital de Conxo, afronta un novo despedimento no 1983, esta vez por denunciar diante dos medios de comunicación da TVE o deterioración da asistencia psiquiátrica nese centro. Gana o conflito e tivo que ser readmitido por sentencia do Tribunal Constitucional, pero no 1987 é novamente despedido por negarse a acatar as ordes de Dirección de manter permanentemente pechada a unidade na que traballaba. Readmitido por sentencia do Tribunal Supremo, finalmente solicitou a baixa neste centro polo acoso laboral e por non poder desenvolver o seu traballo baixo unhas condicións profesionais minimamente dignas.

No 1986 pon en marcha en Lugo a primeira Unidade de Saúde Mental (USM) da provincia, e organiza a Uniom de Trabalhador@s dá Sanidade de Galiza (UTSG)

Entre 1991-1995 traballa na Unidade de Psicóticos Jovens do hospital psiquiátrico de Rebullon. A UPJ é mostra da súa estratexia terapéutica: funciona asambleariamente e por consenso, doentes e equipo sanitario reúnense a diario para debater e tomar decisións, o equipo médico reúnese cada mes coas familias para analizar a evolución dos doentes, etc. A revista Maxi, editada nesta etapa será o punto de encontro entre doentes e sociedade.

Moncho trata de estender a nivel nacional a experiencia de Rebullón. No 1992 reúne a doentes de varias comarcas do país, traballadores da saúde mental e persoas preocupadas con esta situación. Nace a Asociación Gaiola, presidida polo histórico nacionalista Antón Moreda, que desde mediados dos 60 está interno no psiquiátrico de Castro de Ribeiras de Lea. Esta asociación edita a revista Gaiola Aberta, organiza charlas e combate a invisibilización da marxinalidade social dos doentes.

Actualmente Aluvión, A voz de Lenda e Gaiola Aberta -nas que Muntxa participou- son as únicas revistas galegas feitas por doentes como experiencia de rehabilitación da saúde mental, programadas, deseñadas e escritas integramente en idioma galego.
Tralo hospital de Rebullon Muntxa traballará noutros centros: a Associación de Familiares de Doentes Mentais de Redondela, no hospital do Barco de Valdeorras... No 2005 aproba a primeira oposición á que se presenta e regresa a Conxo. Aos psiquiatras oficiais non lles agrada o seu regreso. Felizmente para todos terá que viaxar a Povoa do Caramiñal.

Muntxaraz, un home galego.

Sinalabamos ao principio a dificultade de sintetizar en palabras o significado da vida dun ser humano e con este fin faise máis complexo cando, como ocorre neste caso, ese ser ten as dimensións e a calidade humana de Muntxa. A síntese que presentamos como homenaxe ao militante, ao irmán, ao home galego, que foi Muntxaraz, non pode esquivar unha alusión á súa enorme humanidade e humildade, ao amor profundo e exemplar que profesou por esta vella nación e á loita pola súa liberación nacional e social, á súa sinxeleza, ao odio que nel suscitaba a inxustiza, á súa extraordinaria capacidade para captar a esencia das persoas...

Presente até que lle foi posible nas mobilizaciones importantes do país e sempre ávido por saber o que pasaba nas que xa non podía estar, Muntxaraz abandonounos como sempre quixo, con orgullo militante, con determinación e valor, animándonos a "non perder ou tempo" visitándoo se iso supoñía relegar tarefas militantes e, como se di vulgarmente "coas botas postas".

Como din os organizadores: "Na lembranza, con agarimo e com intención de facer do seu compromiso un modelo e estandarte, vaia esta pequena homenaxe do seu povo ao compañeiro e irmao que deixa em nós un vacio irreparábel". [Voltar ao inicio desta nova]

XORNADA NACIONAL DE MOBILIZACIÓN POR PALESTINA

2009-01-09T11:12:00.000-08:00

http://www.galizaporpalestina.blogspot.com/

GALIZA CON PALESTINA. NON AO MASACRE !

As concentracións son abertas a todas as organizacións que se queiran sumar e chamamos a povoación galega a apoiar estes actos.

VENRES DÍA 9 DE XANEIRO:

Ferrol: Concentración ás 20:00 horas, diante do Edificio de Xunta
de Galiza, Praza Amada García.

Pontedeume: Concentración ás 20:00 horas

As Pontes: Concentración ás 19:00 horas, na Praza do Hospital.

Ponferrada: Concentración ás 20:00 horas, na Praza do Concello

SÁBADO, 10 DE XANEIRO:

Cangas do Morrazo: Concentración ás 20:00 horas, na Praza do Concello

A Estrada: Concentración ás 20:30 horas, na Praza do Concello

Ponteareas: Concentración ás 13:00 horas, diante do Concello.

Vigo: Manifestación ás 18:00 horas, desde O Cruce da Via Norte con Urzáiz que rematará na Porta do Sol.

Pontevedra: Manifestación Unitaria ás 20:00 horas, na Praza da Ferrería.

Compostela: Manifestación ás 20:00 horas, desde a Praza do Toural
que rematará na Praza do Obradoiro.

A Coruña: Concentración ás 20:30 horas, no Obelisco, Cantóns

Lugo: Concentración ás 20:00 horas diante da Subdelegación [Ir ao inicio]

COMPOSTELA E O MORRAZO CELEBRARON O 50 ANIVERSARIO DA REVOLUCIÓN CUBANA

2009-01-02T09:17:00.000-08:00

De esquerda a dereita: Xosé Collazo, Pedro Ugueto, Alejandro Fuentes e Mariano Abalo

Unha semana despois da Festa de homenaxe á Revolución Cubana realizada no Centro Socio-Cultural do Castiñeiriño de Santiago de Compostela con asistencia de todas as partes de Galiza, O Morrazo organizou tamén un memorable acto de afirmación solidaria e internacionalista de apoio ás celebracións do 50 Aniversario do trunfo da Revolución Cubana, no que non faltou a poesia e a música

[Cangas/PCPG/Axencias]. Con un VIVA FIDEL!, VIVA A REVOLUCIÓN!, recibido e secundado con unha forte ovación do público asistente, rematou as súas palabras o Cónsul Xeral de Cuba para Galiza, Alejandro Fuentes Hernández no acto polo aniversario 50 do triunfo da Revolución Cubana celebrado no Salón de Plenos do Concello de Cangas. Unhas 200 persoas ateigaron a totalidade das súas butacas, permanecendo moita xente de pe nos espazos valeiros desta dependencia do Concello.

A celebración, que se desenvolveu co lema O MORRAZO CON CUBA, foi realizada por iniciativa da Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil”, do Morrazo, coa colaboración da Concellería de Cultura cangués e tivo carácter comarcal, abrangendo os concellos de toda a península (Cangas, Moaña, Bueu e Marín) co soporte de todos os partidos de esquerda, sindicatos e forzas progresistas da comarca.

O acto foi moderado polo compañeiro e camarada Xosé Collazo Castro (membro do noso Cté Nacional), que en nome da directiva da Asociación de Amizade Galego-Cubana Francisco Villamil foi dando a palabra a todas as persoas, artistas, músicos e público asistente que interviron neste acto multitudinario.

Para comezar, houvo unhas primeiras palabras de saúdo institucional de parte do Concello de Cangas polo compañeiro Mariano Abalo Costa, Concelleiro de Urbanismo do Concello cangués, quen nas súas palabras sinalou a significación da Revolución Cubana para o mundo. Dixo que Cangas sempre simpatizou e apoiou á Revolución Cubana, mencionado como exemplo diso o feito de que xunto ao Concello hai unha rúa que leva o nome de República de Cuba, á espera de que nalgún momento outra leve o nome de Fidel Castro. Para máis abondamento, resaltou que hoxe en día Cangas tamén apoia á revolución bolivariana de Venezuela.

Pola súa banda Pedro Ugueto, cónsul da República Bolivariana de Venezuela en Vigo, na súa intervención de saúdo manifestou que a Revolución Cubana cumpre os seus primeiros 50 anos e que está seguro que vivirá moitos séculos máis. Nunha parte do seu breve discurso rememorou, acompañado do artista venezuelano “Cris”, presente na sala, a frase da canción do célebre cantautor e poeta venezolano Alí Primera sobre Cuba onde di: "Cuba fíxose o seu mundo, un paraiso mellor"..

Na súa principal intervención, Xosé Collazo, da directiva da Asociación, falou do traballo de solidariedade que realizan e de quen era Francisco Villamil, galego que viviu en Cuba e chegou a ser Xeneral do Exército mambí, morto en combate na guerra de independencia de Cuba frente as tropas colonialistas do Reino de España.

Dixo este compañeiro que dese exemplo anti-imperialista secular e do impulso dos exemplos da revolución soviética e principalmente a cubana ven a identidade internacionalista dos/as compañeiros/as da Asociación e de todo o movemento galego de solidariedade con Cuba.

Na súa intervención, que complementou despois brillantemente no coloquio, Alejandro Fuentes Hernández, Cónsul Xeral de Cuba, referiuse á loita do pobo cubano contra a ditadura e ao triunfo revolucionario do primeiro de xaneiro de 1959 que abriu as portas para que o povo acadase a súa verdadeira independencia. Expuxo algúns dos éxitos e logros principais dos cubanos nas últimas cinco décadas, a pesar da hostilidade, as agresións, as accións terroristas e o bloqueo criminal de Estados Unidos.

Ao respecto lembrou que Cinco loitadores antiterroristas cubanos están inxustamente presos en cárceres norteamericanas desde fai 10 anos, envioulles a súa solidariedade e demandou a súa liberación.

Igualmente, agradeceu a axuda de organizacións políticas, de amizade e outras institucións para os damnificados polos furacáns que afectaron a Cuba este ano, entre os que resalta a Asociación de Amizade Francisco Villamil.

A seguir o poeta Anxo Angueira leu un poema dedicado aos Cinco cubanos prisioneiros do imperio. Despois recitou igualmente o poeta Manolo Vidal Villaverde, deixando paso á cantante Susana Moreira que interpretou, acompañada do noso compañeiro Moncho Fernánez e de Tucho Perete dúas cancións de Silvio Rodríguez, e o xoven cantante venezolano “Cris” interpretou completa a canción de Alí Primera e para finalizar, por parte do violonchelista Xosé Ramón Rocha foron interpretados os himnos de Cuba e Galiza.

Para rematar, no últmo andar do edificio do Concello celebrouse unha festa de confraternidade, no que todos/as os/as compañeiros/as da solidariedade e dos consulados de Cuba e Venezuela brindamos de xeito adiantado polo 50 aniversario da Revolución Cubana.

[Voltar ao inicio desta nova]

O MORRAZO CON CUBA. NO 50 ANIVERSARIO DA SÚA REVOLUCIÓN

2008-12-24T05:40:00.000-08:00

Con motivo da próxima celebración do 50 aniversario do triunfo da Revolución Cubana (1 de Xaneiro de 1959) este próximo SÁBADO 27 DECEMBRO a partir das 7 da tarde terá lugar un acto público no Salón de Plenos do Concello de Cangas.

O acto vai ser organizado pola Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil”, coa colaboración da Concelleria de Cultura de Cangas e ten carácter comarcal (Cangas, Moaña, Bueu e Marin) contando co apoio de todos os partidos de esquerda, sindicatos e forzas progresistas da nosa Comarca(*).

-->PRESENTARÁ: XOSÉ MANUEL PAZOS VARELA, CONCELLEIRO DE CULTURA DO CONCELLO DE CANGAS

-->DISERTARÁ SOBRE ESTE TEMA: ALEJANDRO FUENTES HERNÁNDEZ, CÓNSUL XERAL DA REPÚBLICA DE CUBA EN GALIZA

-->FARÁ UNHA INTERVENCIÓN DE SAÚDO: PEDRO UGUETO, EN NOME DO CÓNSULADO DA REPÚBLICA BOLIVARIANA DE VENEZUELA.

--> HABERÁ UNHA INTERPRETACIÓN MUSICAL DE SUSANA MOREIRA (ACOMPAÑADA DE TUCHO PERETE E MONCHO FERNÁNDEZ).

--> RECITARÁ O POETA: ANXO ANGUEIRA

-->INTERPRETARÁ OS HINOS DE CUBA E GALIZA: XOSÉ RAMÓN ROCHA,VIOLONCHELISTA E PROFESOR DO CONSERVATORIO DE CANGAS

Ao final deste acto político, poético e musical terá lugar un brindis, ao que convidamos desde a Asociación e o Consulado de Cuba.

(*) Partidos e sindicatos que apoian este acto: Alternativa Canguesa de Esquerdas; Bloque Nacionalista Galego, Central Unitaria de Traballadores(CUT); Colectivo Nacionalista de Marin; Confederación Intersindical Galega(CIG); Esquerda Unida(EU-IU); Frente Popular Galega(FPG); Marinenses Independentes(Mar-In); Partido Comunista do Povo Galego(PCPG) [Voltar ao inicio desta nova]

ESTE SISTEMA NON SERVE, MOBILIZACIÓN!

2008-12-15T08:12:00.000-08:00

Cartaz da convocatoria da Central Unitaria de Traballadores

Manifesto da CUT

¡ESTE SISTEMA NON SERVE, MOBILIZACIÓN!

Hai uns meses ninguén falaba de crise, pero xa subsistían 950 millóns de famentos no mundo; xa o 45% da poboación mundial estaba sen auga e o 50% sen atención médica; xa o desemprego e a precariedade laboral afectaba ao 80% do planeta. Esta foi, e será sempre, a consecuencia directa do capitalismo: xerar riqueza para uns poucos destruíndo a vida da maioría.

Por que toca agora falar de crise cando xa existían estas condicións obxectivas? A resposta é clara: o sistema capitalista, despois de obter grandes beneficios grazas á especulación, entrou en colapso financeiro. Este colapso levouno á redución de ganancias (ollo, non a perder cartos), e para frear esta tendencia propoñen como solución dar cartos públicos aos bancos e empresas privadas (cartos que sacan dos petos dos traballadores e traballadoras), propoñen despido libre, xornada laboral máis ampla, eliminación do gasto social, desgravación fiscal ás empresas... Medidas e medidas destinadas a salvar un sistema que leva á precariedade a todo o proletariado, medidas que implican o sacrificio dos traballadores e traballadoras en beneficio desta caste de voitres explotadores.

Esta situación xa existía con anterioridade a esta fase da economía capitalista que o poder económico, e os seus lacaios políticos, chaman crise. Dende os anos 90, e como consecuencia do ultraliberalismo aplicado nos anos 80, os “intelectuais” do capitalismo, veñen anunciando o fin da historia e a chegada do sistema perfecto; un sistema que deron en chamar globalización. A día de hoxe quedou demostrado que a historia non chegou ao seu fin, que o capitalismo é o sistema que ten que desaparecer, que a globalización non era máis que un eufemismo para non chamar polo seu nome ao imperialismo capitalista... quedou demostrado que ¡¡ O SISTEMA NON SERVE!!

O que eles chaman crise non é máis que un estancamento do consumo, o pobo traballador xa non pode absorber todas as mercadorías, non ten xa de onde sacar recursos para manter as marxes de beneficio do capital. O salario real dos traballadores e traballadoras chegou a mínimos tan ridículos que non poden manter as esixencias destes piratas. Que se lles ocorre para saír do labirinto aos poderes económicos? Pois que sexan os traballadores e traballadoras os que poñamos da nosa parte para solucionar os problemas dos bancos, multinacionais e grandes empresas. En primeiro lugar máis contención salarial, en segundo lugar xeneralización dos Expedientes de Regulación de Emprego (EREs) coa complicidade do sindicalismo vendido ao poder, e en terceiro lugar darlles cartos públicos ás empresas para evitar máis EREs e así pagar os salarios dos traballadores e traballadoras mentres quedan na casa, evitando así a mobilización obreira ante esta barbarie.

Na comarca de Vigo xa marcharon 2000 traballadores para casa, pero segundo a patronal non son despedimentos, son finalización de contrato. Unha medida deste calibre, hai vinte anos, tería levado a toda a clase traballadora ás rúas, pero hoxe estamos desmobilizados pola parálise que supón o consumismo no que estamos afogados (hipotecas, coches, tecnoloxía idiotízante...). A situación vai empeorar o vindeiro ano, e máis tendo en conta que o goberno antiobreiro do estado español ten a intención de pechar o IPC deste ano arredor do 2%, cando todos sabemos na nosa vida cotiá que a suba de prezos foi escandalosa; esta previsión de IPC vainos levar a unha perda maior de poder adquisitivo que pode dificultar a cobertura das necesidades primarias (alimentación, saúde, vestido, educación).

Dende a CUT facemos un chamamento á mobilización porque o problema non é a crise do capitalismo, o problema é o capitalismo mesmo. Dende a CUT pedimos a toda a clase obreira que reaccione contra un sistema que exclúe dunha vida digna á metade do planeta cando non ten problemas, e que ameaza coa pobreza ao resto cando descenden os seus beneficios.

Non somos nós os responsábeis desta situación que vimos sufrindo dende hai anos, con moita máis gravidade dende a entrada do euro e a consecuente inflación. Por que temos que pagala nós? Fronte a estas políticas de apoio a grandes empresas e banca cos nosos cartos, fronte a pasividade da autoridade laboral ante a declaración de EREs para aumentar os beneficios das empresas (non para reducir perdas) só cabe a denuncia e a mobilización. Nas nosas mans está pórlle freo ao capitalismo e reaccionar contra aqueles que nos están a explotar para manter a súa marxe de beneficio.

NON SEXAMOS CÓMPLICES DESTE ENGANO, MOBILÍZATE O DÍA 18 DE DECEMBRO, ÁS 20 HORAS DENDE VÍA NORTE.
¡¡ ESTE SISTEMA NON SERVE, MOBILÍZATE!! [Voltar ao inicio desta nova]

O SISTEMA CAPITALISTA NON SERVE. ADIANTE COA MOBILIZACIÓN!

2008-12-15T01:54:00.000-08:00

Co lema "Este sistema non serve!" nesta semana que entra van ter lugar dúas importantes mobilizacións anticapitalistas.

As dúas vanse celebrar en Vigo; primeiro o dia 16 ( CGT e algúns outros colectivos sociais ) e, o 18, a segunda convocada pola ( Central Unitaria de Traballadores CUT). As dúas covócanse baixo un lema ou denominador común practicamente idéntico : "Este sistema non serve!".

O Partido Comunista do Povo Galego chama sen ningunha reserva a apoiar a mobilización e coincide basicamente cos argumentos principais das dúas convocatorias, especialmente co chamamento da CUT, central coa que indiscutiblemente temos afinidade e identidade de principios e de criterios nacionais, internacionais e de clase.

Con todo constatamos unha situación nova e inesperada no que atinxe ao sindicalismo máis combativo, precisamente no campo de acción do que xa é en si mesma unha fracción (limitada e insuficiente ainda que avanzada) da loita de clases do noso país; unha nova dinámica que ignora a traxectoria unitaria que se viña dando entre os dous sindicatos e que, para alén, se enfronta coa paulatina converxencia que se tiña dado na acción unitaria con outros colectivos alternativos e anticapitalistas galegos.

Con toda a prudencia debida, e ainda ignorando os motivos que deron lugar a esta situación non desexada, entendemos que a unidade de acción ten que se retomar e ampliar sobre a base do respecto máis escrupuloso entre as organizacións e colectivos que temos coincidido coas loitas e mobilizacións unitarias dos últimos anos. É máis, ten que ir necesariamente moito MÁIS ALÁ do que xa tiñamos acadado e coa maior rapidez que iso sexa posibel.

Como se ten demostrado, só a unidade cando ela é posíbel, a organización e a loita foron sempre o mellor e, ás veces, o único camino. E se a a loita contra a barbarie capitalista e imperialista (que hoxe é igual a barbarie en estado puro) se fai agora máis precisa, tamén se teria que corresponder cunha mellor coordenación de todos os nosos esforzos; co afortalamento e impulso da loita máis unitaria que, mesmo, trate de integrar todas as demáis loitas obxectivamente enfrentadas con este réxime decadente, insolvente e irracional e coas receitas dos seus administradores, lacaios e curandeiros.

Sempre, e por toda a parte, a unidade da clase! para defendermos e pasar á ofensiva, superando rivalidades, sumando e construindo en permanente proceso aberto coa nosa organización e determinación de combater até vencer!.

Eis, o único camiño. [PCPG].

[Voltar ao inicio desta nova]

SOLIDARIEDADE COS VICIÑOS DE SALCEDO E FIGUEIRIDO. FORA A BRILAT DE GALIZA

2008-12-08T14:45:00.000-08:00

Os viciños de Salcedo e Figueirido xa non aturan máis inxustizas e prepotencia dos militares.

Por volta de 500 viciños da freguesia de Salcedo, en Pontevedra, manifestáronse no dia de hoxe 8 de Decembro [Ver video], que seica era o “Día da Inmaculada, patroa de Infantería” ante a base da BRILAT de Figueirido contra a “arrogancia dos militares" e para rexeitar a ampliación do perímetro de seguridade de 300 metros do cuartel.

Nun clima de forte tensión e indignación da veciñanza, que protestaban mentres se realizaba unha marcha militar no interior da Base, rexistraronse numerosos incidentes violentos por parte da policia nacional e militar, tendo que ser evacuada en ambulancia unha muller ferida pola represión policial.

A mobilización dos viciños foi aumentando e provocou que se desplazaran á zona a Unidade de Intervención de Vigo da Policía Nacional así coma efectivos da Garda Civil, xunto cos propios membros da Policía Militar pertencentes á base da Brilat para reforzar o cordón de “seguridade” ante o Cuartel Militar.

Mentres os veciños berraron consignas contra o Exército e sostiñan pancartas co lema 'O monte é noso'!, "Brilat fora!", "Nunca máis" ou "militares: parásitos sociais", así coma outras mensaxes contra os responsábeis do Ministerio de Defensa español e exixían a anulación dunha orde que establece a ampliación da “franxa de seguridade” que lles impide facer modificacións e dispor dos seus bens privados e comunais sen o permiso dese Ministerio de Defensa. Alén diso, os viciños e viciñas tamén se opoñen ás obras que a Brilat está realizando nun lugar próximo ao campo de tiro, para realizar adestramentos dirixidos especificamente aos militares mercenarios que van realizar misións de ocupación no estranxeiro.

Como ben di o portavoz desta mobilización, Fernado Pintos, esta foi unha demostración de forza veciñal e popular. «Ningún conflito da historia foi gaño polo Estado, gañouno o povo. E aquí vaino gañar outra vez o povo e o que están a provocar é que a próxima vez haxa moita máis xente». Pintos resumía na súa persoa a indignación dos afectados.

No PCPG coidamos que esta acción reforza xusteza da iniciativa impulsada no seu momento, fai máis de ano e medio pola Asemblea Anti-imperialista de Vigo e outros colectivos, entre os que nos atopamos para loitar por fechar dunha vez por todas a tristemente célebre BRILAT que nos impuxeron no noso territorio e que é hoxe un corpo armado de élite, o fundamental para a presenza das forzas militares do imperialismo español en Afganistán, Kosova, Líbano, etc.

[Voltar ao inicio desta nova]

O PCPG ESTIVO NOS ACTOS E CONVOCATORIAS DESTE FIN DE SEMANA EN COMPOSTELA

2008-12-08T06:02:00.000-08:00

Un fin de semana contra a Constitución española e pola Autoterminación. Polo achegamento dos presos políticos e a defensa das nosas liberdades nacionais. Por unha Galiza libre e anti-imperialista afirmada loita global anticapitalista.

Este pasado fin de semana, a pesar dun tempo moi desapacibel, Santiago de Compostela foi lugar de tres importantes actos de reivindicación, loita e encontro para moitos centos de persoas e organizacións da esquerda anticapitalista e soberanista galegas entre as que estivemos presentes os camaradas do P.C.P.G.

A concentración pola Autodeterminación e en contra da Constitución española convocada pola plataforma unitaria Causa Galiza ás 13:30 na Praza do Toural (por volta de 200 persoas); a realización do Foro Social Galego perante todo esa xornada e a mañán do domingo, que ateigou e, mesmo desbordou, a capacidade dos anfiteatros do Auditorio de Galiza na que os movementos sociais asistentes se comprometeron a criar alianzas e mobilizacións contra o capitalismo durante 2009 e, por fin, (despois de superar os intentos de prohibición) o éxito da II Festa da Liberdade a prol dos presos políticos galegos que tivo lugar ese mesmo sábado pola noite na Sala Nasa (300 persoas: ver videos), foron cita para moitos/as militantes e organizacións e movementos alternativos, anticapitalistas e patrióticos do noso pais.

Foron longas xornadas de loita e de actividades de debate en que os actos institucionais polo Dia do 30 aniversario da chamada e imposta “carta magna” española foron contestadas na capital de Galiza ou mesmo ignoradas no conxunto do pais pola grande maioría do noso povo.

[Voltar ao inicio desta nova]

ROLDA DE PRENSA EN DEFENSA DA FESTA POLA LIBERDADE

2008-12-02T09:54:00.000-08:00

A Plataforma "Que voltem à casa!" responde aos ataques sobre a Festa da Liberdade e denuncia a persecución e criminalización á que está a ser sometida, como tamén acontece co local que acolle o evento que se vai celebrar o próximo sábado 6 de Necembro na Sala Nasa de Santiago de Compostela.

Ante os ataques promovidos desde certos medios de comunicación por sectores en torno á II Festa pola Liberdade, que terá lugar o vindeiro sábado, 6 de decembro, na compostelá Sala Nasa, a Plataforma Cidadá Que Voltem à Casa! ofreceu onte unha conferencia de prensa con asistencia de algúns/has dos/as asinantes.

Na mesma aclarouse que a finalidade da celebración da II Festa pola Liberdade é, por unha banda, a divulgación das súas reivindicacións: ante todo, a esixencia da liberdade provisional de Santiago Vigo Domínguez e José Manuel Sanches Gorgas, presos en Madrid, e do seu achegamento a prisións próximas aos seus domicilios, en cumprimento da vixente lexislación penitenciaria española; e, pola outra banda, a recadación de fondos para financiar as viaxes a centos de quilómetros para as visitas de familiares, amigos e amigas de ambos os dous presos.

Fronte ao que se difundiu nas pasadas semanas en diversos medios de comunicación, e as declaracións dos grupos muncipais composteláns do Partido Popular e do PSOE, a Plataforma rexeita na súa declaración que exista "tal homenaxe ao ex-preso Ugio Camanho Sam-Tisso e á ex-presa Xiana Rodrigues Gomes", senón que a intención da festa é outra: como xa aconteceu o ano pasado con toal normalidade, é unha festa reivindicativa e para recadar fondos.A Plataforma denuncia esta sucia campaña e comunicou que "non vai ceder a presións mediáticas fundamentadas en mentiras". Vai seguir adiante na celebración da Festa pola Liberdade "e na defensa dos dereitos e liberdades de todos e todas as galegas", e anima a todas as persoas solidarias a participar na festa. Roi Ribeira, compañeiro noso en Causa Galiza e membro do Consello Nacional do BNG, e as xornalistas Begonha Caamanho e Xiana Arias, leron o manifesto que xa foi asinado, entre outros, por Xosé Manuel Beiras, Xosé Luís Méndez Ferrín, Roi Ribeira, Xosé Constenla, Teresa Moure, Xurxo Souto, Francisco Fernández Rei, Carlos Santiago, Albero Lema, Margarita Ledo, Elvira Souto, Tino Baz, Anxo Angueira, Carme Hermida, Uxio Breogán Diéguez, Gustavo Luca ou Luis Gonçales Blasco 'Foz', así como por persoas individuais e militantes doutros colectivos e partidos entre os que se atopan camaradas do Partido Comunista do Povo Galego. [Voltar ao inicio desta nova]

DIA 6 DE DECEMBRO NA PRAZA DO TOURAL. AUTODETERMINACIÓN!. NON Á CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA

2008-11-29T07:47:00.000-08:00

Manifesto de Causa Galiza

NON Á CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA. AUTODETERMINACIÓN

A Constitucion Española significou a proibicion expresa do exercício á soberania nacional e do dereito a autodeterminacion do pobo galego. Privou-nos da posibilidade de decidirmos cal é a relacion que queremos manter co resto dos pobos. Esta limitacion está na raiz das agresions que ao longo destes 30 anos sufriu Galiza e o seu pobo traballador.

Temos na memória colectiva un dos ataques mais recentes, a desfeita do Prestige e o atentado que supuxo a resposta dada desde o goberno español do PP e da Xunta de Fraga. Quen pensase que despois da grande mobilizacion do pobo galego contra ese atentado, a situacion melloraría, erraba. Os alicerces da política defendida polo PP, o chamado “plan Galicia”, conforman tamen os eixos da política aplicada pola Xunta actual do PSOE-BNG: a Cidade da Cultura, o AVE/TAV, o Porto Exterior da Coruña, a privatizacion dos servizos públicos, o plano acuícola, o plano eólico, etc., son só exemplos da perenne teima que teñen os partidos españolistas e autonomistas en daren voltas sobre cuestions accesórias, no canto de abordar a centralidade da nosa problemática económica.

A actual crise do modelo económico imperante, o capitalismo, ten motivado a aplicacion de políticas destinadas a resgatar ás grandes entidades financeiras e ás elites empresariais, favorecendo a concentracion e centralizacion de capitais e o fortalecimento do carácter centralista do Estado. A clase traballadora galega conforma o 70% da poboacion activa e vai padecer a aplicacion desta política deseñada ao servizo da clase empresarial através dos despidos e da destrucion de emprego, da conxelacion salarial, do incremento da xornada laboral, da perda de poder adquisitivo, etc., co silencio complice da Xunta Bipartita. As tímidas propostas esbozadas pólo autonomismo e dirixidas a fortalecer a capacidade financeira ou a impulsar o crédito publico obvian a potencialidade positiva que teria unha abordaxe da crise recuperando as propostas soberanistas nos planos fiscais, de planificacion económica e industrial ou de relacions comercias exteriores. Ao igual que noutros entornos, o diñeiro para subsidiar esas políticas de socorro ao capital vai sair dos petos do pobo traballador. O impulso do AVE supon a desaparicion do tren de proximidades, esencial para integrar social e economicamente as comarcas, vilas e cidades da Galiza. Nesta altura, 120 mil galegos deixaran de ter acceso ao tren para ir o traballo ou estudar, co peche efectivo de 11 estacions no Eixo Atlantico, nun plano concibido para subsidiar ás grandes construtoras, e que só serve para desestruturar Galiza, favorecer o turismo de fin de semana e a emigracion, e deixar as comunicacions internas nas mans do modelo espoliador das auto-estradas e do transito rodado. Asistimos, ademais, ao repunte das posicions belixerantes contra o idioma como signo de identidade do noso pobo. A campaña polo “bilingüismo”, ou a defensa desde as institucions da falácia do “bilingüismo harmónico” pretenden impulsar a integracion de Galiza no Estado, e de reforzar a percepcion do noso idioma como língua de segunda categoria.

Neste cadro, a autodeterminacion, é dicer, o exercício da soberania nacional, convirte-se nunha necesidade para que o pobo traballador galego se poda defender de ataques a elementos básicos da sua coesion. A soberania nacional ligase á capacidade de decidir os eixos do nosso desenvolvimento. É por isso que non temos nada que celebrar no aniversario da Constitucion “borbonica”, que so serviu para manter a opresion nacional da Galiza e frear o seu desenvolvemento. Unha Constitucion herdeira do rexime franquista que se baseou nunha Lei de Punto Final que foi a amnistía aos criminais da ditadura, hoxe cuestionada por todos os organismos de dereitos humanos, e o mantemento das súas institucions fundamentais. O camiño da soberania nacional só pode ser o de manter e fortalecer a loita póla autodeterminacion. Para desenvolve-la é preciso xuntar ás forzas sociais e sindicais nunha política de esquerda e soberanista que enfronte decididamente o rearme centralizador do Estado.

Galiza, 6 de Decembro de 2008 [Voltar ao inicio desta nova]

DIA 30 DE NOVEMBRO:TOD@S CONTRA O PLANO INTEGRA

2008-11-18T05:04:00.000-08:00

MANIFESTACIÓN CONTRA O PLANO INTEGRA

O DÍA 30 DE NOVEMBRO ÁS 12:00 DA MAÑÁ.

PARTIRÁ DA PRAZA DOS CABALOS PARA REMATAR NA PORTA DO SOL

POR QUE PEDIMO-LA RETIRADA DESTE PLAN

O Plano Vigo Íntegra adopta e establece un modelo de mobilidade baseado nas estradas de alta capacidade como infraestructuras principais, prácticamente únicas, para o transporte de persoas e mercancías na área de influencia de Vigo. Foi redactado sen ter en conta a súa necesaria contextualización nunha planificación integrada e xerarquizada do territorio. Así, foi redactado sen ter para nada en conta un plan director territorial da Galiza, unha planificación integrada das infraestructuras e un plan integrado de transporte.

Porque está baseado nun modelo obsoleto de transporte e mobilidade que esquece totalmente o transporte público e que aposta pola utilización do vehículo privado, que non esquezamos é un dos principais resposabeis de emisións de gases de efecto invernadoiro á atmósfera, causantes do cambio climático global.

Provoca un enorme e irreversible impacto ambiental, así como social e económico e non soluciona os problemas de movilidade , senón que os agrava e dilapidan grandes cantidades de diñeiro público (2000 millóns de € na construción de 243.8 km de novas autovías) que só favorece a intereses privados de grandes constructoras e do sector petroleiro.

Foi elaborado sen contar coa participación cidadá e sen ter enconta a crise económica mundial. Non toma en conta a fonda crise enerxética na que nos vemos inmers@s derivada, en boa parte, deste modelo de transporte.

QUE DEFENDEMOS ?

Un modelo de transporte baseado na accesibilidade , a proximidade e o fomento do transporte colectivo. Que se deseñe a ordenación do territorio dun xeito verdadeiramente participativo, tendo en conta un modelo alternativo de transporte e infraestruturas máis ecolóxico e humano.

Que o diñeiro presupostado para o plan Vigo Integra se empregue para a mellora, humanización e vertebración da rede viaria xa existente e do transporte público terrestre, marítimo da ría, ferroviario de proximidade, carrís bici,..... Cremos tamén que se pode invertir noutras infraestruturas máis necesarias como hospitais comarcais, centros sociais, educativos, de saúde, culturais, deportivos, espazos verdes e un longo etcétera que faría máis autosuficientes as nosas barriadas, parroquias e vilas.

Esiximos que o deseño urbanístico, que inclúe a rede viaria, fuxa da especulación pura e dura e se ateña á realidade demográfica, social , cultural e económica de cada concello e cada comarca.

POR TODO ISO, SAE A RÚA CONNOSCO CONTRA UN PLAN QUE:

Amosa un grande descoñecemento do territorio (porque os seus intereses son outros) na fragmentación irracional de núcleos urbanos e rurais; no trazado de estradas sobre casas e incluso sobre rúas urbanas que non se reflicten non planos; no uso restricto dos listados oficiais de xacementos arqueolóxicos, pública e notoriamente incompletos; na ignorancia de muíños e camiños acestrais; na ausenza de toda alusión a fitos xeolóxicos e hidroxeomorfolóxicos de tan excepcional importancia como as covas do Folón, (parroquia de Coruxo, Concello de Vigo).

Provoca a artificialización e desnaturalización xeralizada do territorio. Destrucción da configuración xeolóxica orixinal do territorio ..Desaparición de hábitats e destrucción de biodiversidade. Destrucción de bosques e de fragas de ribeira Ocupación e perda de solo de xeito irreversible. Deformación xeomorfolóxica por medio de fendas, taludes e recheos . Fragmentación territorial e efecto barreira hidrolóxico, ecolóxico, social e paisaxístico. Destrucción de leitos fluviais, rios e regatos,manantiais. Destrución da paisaxe natural e cutural, etc.

Provoca a destrución da cultura rural a través da destrución do seu vencellamento a terra, deformando ou facendo desparecer o seu soporte territorial. Destrucción da vinculación vital e afectiva dos veciños co seu hábitat ..Fragmentación dos asentamentos poboacionais (núcleos urbanos e parroquias) e, con ela, fragmentación da relación humana no rural.

Destrución dunha terra, delicada, amplamente ocupada e antropizada, de xeito

sustentable, ao longo de séculos. Unha terra onde case cada lugar tivo, e ten, utilidade material e significado vital. E que leva asociado, polo tanto, un importante patrimonio cultural, histórico, arqueolóxico e etnográfico. E un importante patrimonio inmaterial: toponimia, mitos, lendas e misterios asociados aos lugares e aos fitos xeomorfolóxicos, e que están inseridos na conciencia colectiva do País.

MANIFESTACIÓN DOMINGO DÍA 30 DE NOVEMBRO ÁS 12:00h

Desde a praza dos cabalos ata a porta do Sol

CONVOCAN:

A Ría Non se Vende / A.C. Berra Val Miñor / A.C. Caleidoskopio / A.VV. "Dunas" (Nigrán) / A.VV. "A Irmandade" de Priegue / Afectados Ronda Vigo - Lavadores / Agrupaçom de Montanha "Augas Limpas" / Alternativa Veciñal / Asociación A Groba / Asociación Afectados PO-313 / Bouzas Móvete / Centro Social A Revolta / Clube Espeleolóxico Maúxo / Colectivo Lúa Meiga / Colectivo Nacionalista de Marín / Colectivo Xogo Descuberto / Comisión de Seguimento da Conexión da A-57 con Peinador / Comisión Veciñal contra a Macrodepuradora do Lagares / Foro Social de Cangas / Grupo Axitación Social (GAS) / Luita Verde / Nunca Máis Val Miñor / OAR Redondela / Plataforma Cidadá de Redondela / Plataforma pola Defensa de Mos / Plataforma Priegue Unido / Plataforma Vive Gondomar / Salvemos Monteferro / Sárdoma en Loita / Verdegaia [Voltar ao inicio desta nova]

TOD@S Á RÚA!. A CRISE QUE A PAGUEN ELES

2008-11-14T08:44:00.000-08:00

Todos a rúa este 15 de novembro.

A CRISE QUE A PAGUE O CAPITAL!!!

Este 15 de Novembro reúnense os lideres mundiais para preparar o novo plan contra a crise. Esta claro que os grandes partidos gobernan para a banca e que os grandes sindicatos no van a rechistar. Se até son parabenizados polos banqueiros e empresarios ! Só a xente de a pé podemos denuncialo.Privatizan os beneficios e socializan as pérdas. Cren que somos parvos ?, que o imos permitir ? Pois non!.

Salvar da crise os bancos dos Estados Unidos costou 700.000 millones de dólares ; !! 5 veces máis do que aprobóu a ONU para alcanzar os Obxetivos do Milenio !!. E as axudas europeas son ainda maiores. É unha vergoña !!!!

No estado Espanhol o goberno dalle 150.000 millons de euros aos mesmos bancos que están desahuciando a moitas familias por non poder pagala hipoteca.

Hai meses que milleiros de persoas saimos a rúa por unha vivenda digna e xa advertiamos do perigo da burbulla inmobiliaria. Agora que estalou, imos pagarla nos?

Durante anos forraronse a nosa costa e agora anuncian despidos, recortes salariais, peches de empresas, aparcalo protocolo de Kioto...

Este sábado 15 de novembro ás 17:00 horas sairemos a rúa tódalas cidades.

Temos tempo e capacidade suficiente para difundilo e organizarnos. Da igual se convidan a Zapatero pero nos temos que colarnos nese Cumio..

PÁSAO, TRADUCEO, ADAPTAO E QUE TREMA A REDE !!!! ( e a Banca)

¡¡¡A CRISE QUE A PAGUEN ELES !!!

Lugares de concentración :

- A Coruña : Plaza de Maria Pita

- Ourense: Praza do Concello

- Santiago de Compostela : Praza do Obradoiro

- Vigo : Porta do Sol

- Vilagarcía de Arousa: Praza da Ravella.

[Voltar ao inicio desta nova]

XA ESTAMOS ONDE TIÑAMOS QUE ESTAR

2008-11-01T04:54:00.000-07:00

Reproducimos un novo artigo do profesor e comunista Carlos Dafonte no que se expresan interesantes aportacións e lúcidos puntos de vista que compartimos e defendemos, na súa práctica totalidade, desde o noso partido.

Na foto: Carlos Dafonte

O capitalismo global, esta salvaxada que algúns consideran a esencia da “cultura occidental”, a cultura superior á que todas as demais deben recoñecer como tal, o imperialismo, está a amosar nos últimos tempos a súa verdadeira faciana. Os seus alicerces, capital financeiro, banca, deus mercado, institucións internacionais, bolsas, asesores financeiros, etc., e os principais dirixentes e políticos que lles permitiron actuar, parecen saídos, segundo vamos coñecendo o alcance das súas actuacións e as consecuencias das mesmas, dun verdadeiro “patio de Monipodio” cervantino. E no albañal que sae do mesmo tiran como se foran putrefactos desperdicios, sen amosar a máis mínima vergoña, todas as teorías, regras e leis económicas, das que tanto alardearon e coas que tanto dano fixeron a poboación planetaria. Teorías, regras e leis que dicían, eran inmodificables e a base do bo funcionamento do sistema; ¡¡vaia neoliberais de pacotilla, que diante das dificultades acoden solícitos á protección do “pai estado”, que din molesta e con quen queren acabar, cando os negocios lles van ben!!

Os traballador@s asalariad@s están hoxe, en mellores condicións que nunca para aprende-la lección do que representa o capitalismo: unha estafa permanente, onde con cobertura legal unhas veces e pola ausencia da mesma outras, os que se fixeron ricos, a saber como, os propietarios dos medios de produción, premen e explotan, en primeiro lugar ós que venden a súa forza do traballo a cambio dun salario, pero tamén a outros sectores non asalariados; e cando chegan as dificultades, o estado, ese concepto que resume a actividade de institucións e aparellos variados, aparece dun xeito nidio como o que é, un instrumento ó servizo dos poderosos, dos “donos do sistema”, disposto a empregar os cartos de todos os que pagan impostos e poñelos ó servizo dos explotadores, que ademais son uns incompetentes, avariciosos, ladróns e enganadores. Pero debemos ter coidado coas nosas verbas, xa que un argumento que empregan para explica-la actual situación, é o de que o sistema non fallou, e si fallaron uns individuos carentes de ética. ¡Como si o sistema capitalista fora ético!

Polo tanto este repunte da crise, levamos instalados na mesma desde finais dos anos sesenta do século pasado, de maior virulencia que outros, só comparable en algún aspecto á de 1929 e o crac bolsístico de 1987, debe servir para clarexar quen son os nosos inimigos de clase, quen poden ser os nosos aliados para abrir perspectivas de avance cara a un modelo novo de sociedade onde sexa imposible acontecementos como os que estamos a vivir e estean excluidos todos estes parasitos da vida económica, social e política.

Algúns asalariados na súa miopía, consubstancial coa inexistencia dunha forza da esquerda capaz de levar a teoría revolucionaria ó seo das clases oprimidas, e de potenci-la loita de clases, poden chegar a cavilar que unha grande parte dos directivos das empresas quebradas “darán cos seus osos no cárcere”; outros sentiranse presas do desacougo ante o posible derrube do sistema capitalista e a desaparición da figura do empresario. Non vai suceder nin o primeiro nin o segundo, e posiblemente dada a correlación de forzas existente no estado español, na Unión Europea e a nivel planetario, as forzas que apostan pola substitución do capitalismo, por unha nova sociedade máis xusta e igualitaria, poucos avances van obter en todo este proceso que esta a comezar. Pero si aconteceran as devanditas dúas premisas, a sociedade seguiría a funcionar e dun xeito máis xusto e eficaz a como o fai na actualidade.

E a realidade é que hoxe a necesidade dun cambio estrutural, fondo, revolucionario é necesario, pois a contradición entre o desenvolvemento das forzas produtivas e as relacións sociais de produción nunca foron máis fondas. O capitalismo, despois de tantos anos de existencia, de hexemonía na maior parte do planeta, aínda non foi quen de dar solución a un problema como a fame que golpea a unha parte moi importante dos cidadáns do mundo.

Aínda que sexa sinxela é preciso facer unha reflexión sobre este tema; ¿como é posible que morran ó ano millóns de persoas de fame, en pleno século XXI, e outros moitos a padezan, coa cantidade de avances existentes en todos os ordes e coa capacidade que temos para producir alimentos? Sabemos ademais, así o pregoaron axencias especializadas, que con 30.000 millóns de dólares solucionábase o problema. ¿Como é posible que os lideres mundiais teñan disponibilidade para gastar billóns de euros para “saca-las castañas do lume” a unha panda de bandallos e falcatrúas, e non sexan capaces de poñerse de acordo para evitar máis mortes por fame? ¿Pero a quen lle entregamos o poder nos nosos estados? E igual circunstancia se pode plantear coa destrución do medio ambiente, cuxo principal axente destrutivo é o capitalismo.

Tamén debiamos reflexionar nestes momentos sobre a proposta do PSOE de poñer en mans privadas, hai un ano aproximadamente, parte dos fondos da Seguridade Social. Sería bo coñecer que pasou neste tempo cos fondos de pensións de millóns de traballadores do mundo, que confiaron á xestión privada os seus fondos de pensións. Segundo as noticias aparecidas nos medios estes días, a meirande parte deles perdéronse, con independencia de que os estados teñan que “rescatalos”. Ó PSOE habería que esixirlle responsabilidades políticas por aquela proposta.

Agora xa non poderán dicir, os colocados nos postos de mando das nosas sociedades polos que exercen o poder na sombra, cando se reclamen máis cartos para paliar o paro galopante, para reforza-los fondos da Seguridade Social, ou se pidan axudas para os máis necesitados, para a sanidade ou a educación, que non hai cartos; si que os hai, pero como vimos dicindo desde hai moitos anos, dispor deles ou non, está en función dos intereses de clase. Cando interesa ós oligarcas, á grande burguesía, hainos, cando o interese é o da maioría da sociedade, dos asalariados, dos que crean riqueza co seu traballo, non os hai. Iso debe ficar moi nidio, na conciencia dos asalariados como unha das ensinanzas desta crise.

Resulta un paradoxo que no estado español, onde a banca é “solvente e ten liquidez”, é o que nos repite o goberno tódolos días, haxa que poñer a súa disposición 100.000 millóns de euros cando, seguindo os argumentos do goberno, non se necesitan. Pero o que é máis grave é que non se saiba quen vai decidir canto se entrega a cada entidade e a que entidades se lles vai prestar socorro, que non haxa control algún por parte da sociedade. Posiblemente moitas débedas de partidos coa banca sexan perdoadas despois desta “anomalía”.

Outra cuestión importante para reflexionar nestes tempos, é o tema das privatizacións das empresas públicas. Empresas de todos e todas, que os ventos neoliberais desatados, primeiro por Felipe González e que continuou con Aznar, levaron ó sector privado, ás mans dos amigotes do goberno de turno. ¿Diante de situacións como as actuais non sería beneficiosa unha banca pública ou empresas públicas de carácter estratéxico?. Vendo como agora recorren ás nacionalizacións e a poñer diñeiro de todos para salvar os intereses de poucos, esta claro que o sector público é fundamental, aínda no sistema capitalista, sempre que haxa un control social do mesmo, e non, por exemplo, o que esta a pasar coas Caixas de Aforros.

Marx falou xa hai moitos anos, no Capital, dos “límites á produción capitalista” e a tendencia “ a superar eses límites inmanentes a ela”; pero advertía, “os supera só con medios que volven a levantar ante ela os mesmos límites aínda con maior forza”. As políticas neoliberais foron o intento do capitalismo por superar a lei descuberta por Marx, como tendencia, á caída da taxa de ganancia. Todas as medidas liberalizadoras, desreguladoras, etc., tiñan ese obxectivo. Entre elas a de dar liberdade o capital, a de permitir crear unha inxente “masa de capital ficticio”, que para Marx é ”a acumulación de títulos que son sombra de inversións” xa feitas, pero que aparecen co aspecto de capital para os seus posuidores. E ese é un dos graves problemas cos que se atopa o capitalismo na actualidade, e inxectar “máis capital ficticio” non vai resolvelo. Entendo que a cuestión é a caida da produtividade, da creación de riqueza e mentres a esta situación non se lle de solución, e é difícil, tódalas medidas tomadas ata a data, son parches.

Porque a crise non fixo máis que comezar; aínda que hai diferencias salientables coa de 1929, por exemplo, moitos países que eran colonias ou semicolonias daquela, hoxe son importantes centros capitalistas, a súa fase aguda non se manifestou ata 1933, polo que é posible que as consecuencias da recesión mundial se manifesten a partires de 2010 con toda a súa virulencia. Estes días estase a anunciar a entrada en recesión de numerosas economías. E non se vai saír das mesmas en pouco tempo.

A crise actual está inmersa, ademais, nunha crise alimentaria, ecolóxica e enerxética que fai máis difícil a súa solución, atopándose moitas sociedades do planeta en situacións non comparable ós anos trinta do pasado século.

Para rematar tres últimas apreciacións. En primeiro lugar vendo como se comportaron os políticos ó servizo das burguesías nacionais da Europa do euro, non haberá Unión Europea, nin capitalista neoliberal, mentres a burguesía capitalice o proceso. Só os traballadores asalariados deben estar interesados e serán capaces de construir unha Unión Europea, pero...socialista.

A segunda reflexión, Marx e o marxismo estan “vivitos e coleando”, vixente, e é a única referencia para entender o que está a pasar no mundo e a guía para a acción necesaria para transformalo

Terceira, se queremos levar adiante un cambio fondo na sociedade, avanzar cara o que chamamos socialismo, que aínda non se construíu en ningunha parte, as xentes de esquerda, máis que sentir preocupación polo que está a pasar, e colaborar en poñer parches a un sistema que se rompe por todos lados, deben ter unha posición reivindicativa de “cárcere para os culpables”, que “a crise a paguen os capitalistas” coas súas fortunas, e expoñer, diante da poboación e sobre todo dos asalariados, a necesidade de que os traballadores constrúan o seu partido de clase, arredor da teoría revolucionaria, o marxismo, como garantía de que na sociedade se van levar adiante os cambios estruturais que o desenvolvemento das forzas produtivas demandan. Hoxe o que está claro é que ningunha forza política parlamentar compareceu publicamente a defender ós asalariados, ós xubilados, ós mozos e mozas e ás mulleres, que son os que están e van a sufrir verdadeiramente a crise.

En Galicia no mes de outubro de 2008 [Voltar ao inicio desta nova]

ACTO DE LEMBRANZA DO GUERRILLEIRO E COMUNISTA ANTONIO SEOANE

2008-10-28T13:26:00.000-07:00

BIOGRAFIA DE ANTONIO SEOANE

Sen dúbida, a figura de Antonio Seoane Sánchez relaciónase de forma directa coa de José Gómez Gaioso. Ambos os militantes e combatentes comunistas, desenvolveron un camiño de forma conxunta na loita antifranquista en Galicia. Corresponde á etapa en que ambos asumiron tarefas de grande responsabilidade na reorganización de Partido Comunista en Galicia e na que a resistencia armada ao réxime de Franco acadou o seu auxe, e tamén o seu posterior declive co asasinato de ambos os dirixentes en novembro de 1948.

Antonio Seoane Sánchez, nascera en Boiro, provincia da Coruña, o 13 de outubro de 1906. Os seus pais emigran á República Arxentina en 1911, intalándose en San Telmo, un dos barrios máis antigos de Bos Aires, e que albergou a miles de inmigrantes galegos. Antonio tiña cinco anos por aquel entón, e creceu vendo traballar ao seu pai, carpinteiro e dono dunha carbonería, mentres que a súa nai alugaba cuartos para poder axudar aos magros ingresos do seu home.

Antonio faise mozo e comeza a colaborar na economía familiar. Ingresa na sección de Distribución do diario “La Prensa”. Participa activamente na Federación de Sociedades Galegas, de xeito conxunto cos seus paisanos, atendendo a milleiros de galegos que chegaban buscando mellores horizontes, e máis tarde, a aqueles que fuxían da guerra ou que deberon emigrar por defender a República. Forma familia casándose con Saladina Cruz, delegada sindical na Fábrica Arxentina Alpargatas, no Barrio da Boca. Un só fillo nace dese matrimonio, Jorge Francisco.

En 1939, ao concluír a Guerra española, Antonio Seoane decide afiliarse ao Partido Comunista. Esa decisión estaba inscripta na atmósfera familiar e no contacto cos republicanos. O seu espírito libertario faille pensar que en 1945, terminada a II Guerra Mundial, isto traería tamén o fin da ditadura de Franco. En 1943 embárcase rumbo a Bilbao, como Aureliano Barral, cidadán arxentino. A súa misión é a de reorganizar o Partido na capital bilbaína, pero isto non chega a producirse, xa que toda a cúpula do Comité "Rexional" foi detida.

Viaxa a Barcelona e recebe instrucións desde o Partido en Arxentina que o envía a Madrid. Ponse ás ordes do dirixente Jesús Monzón, realizando tarefas de enlace e propaganda até mediados de 1944.

Polas circunstancias políticas e a forte presión das forzas franquistas, disólvese a Delegación do Comité Central do PCE en Madrid. Seoane Sánchez e Gómez Gaioso son enviados a Galicia para a reorganización o PC aquí. José Gómez Gaioso, “López”, “González” ou “Juan”, Secretario Xeral, encargará a Seoane, “Julián” ou “Jorge” o aparello de prensa e, seguidamente, pasará a desempeñarse como Xefe do Exército Guerrilleiro de Galicia.

Case todas as organizacións guerrilleiras pasan a estar dirixidas por comunistas. O réxime de Franco actúa con todos os medios para rematar coa resistencia armada. A povoación tamén sofre a represión, xa que moita xente é detida para ser interrogada mediante tortura para tirarlle información sobre os guerrilleiros. A correspondencia de Antonio Seoane coa súa familia en Arxentina interrómpese. A clandestinidade impuña silencio, e os gobernos imperantes en Arxentina neses anos non estaban a favor da República.

Logo dos éxitos acadados durante 1946 e parte de 1947, a situación nacional e internacional vaise modificando, e as expectativas vanse diluíndo. Os golpes que vai asestando o poder sobre os grupos guerrilleiros son cada vez máis duros, e culminan coa detención de Antonio Seoane Sánchez e José Gómez Gaioso.

O 10 de xullo de 1948, nas inmediacións da Praza de Lugo da Coruña, é detido pola Garda Civil. Ao día seguinte caen prisioneiro José Gómez Gaioso. Son selvaxemente torturados.

O Capitán de Cabalería José A. Marcos Galli, Xuíz Militar permanente da Oitava Rexión, foi nomeado con carácter especial para a tramitación de devandita Causa Militar con motivo do ateigado instruído pola Garda Civil contra Antonio Seoane Sánchez (a) “Julián” e outros, por actividades clandestinas do Partido Comunista.

Os combatentes saben que serán executados. O tempo corre en contra deles. Dende Cuba e Arxentina mobilízanse as respectivas familias e asociacions cidadans para tratar de evitar as condenas máximas. A Federación de Sociedades Galegas da República Arxentina promove unha forte campaña en contra do Réxime franquista. A nai de Antonio, Dona Anunciación, pide mesmo unha entrevista con Eva Duarte de Perón, que nunca chega a concretarse. Non esquezamos que o Presidente Juan Domingo Perón, militar, mantiña boas relacións con Franco.

A presión internacional para deter as execucións non fornece efecto.

O Consello de Guerra celébrase o día 18 de outubro na sede do Comando de Sanidade, coñecido como o Cuartel das Atochas, próximo á Praza de España na Coruña. O día 21 de outubro dita o Capitán Xeral da Cuarta Rexión: “APRUEBO, con el carácter de firme y definitiva la sentencia dictada en la presente Causa, por virtud de la cual se condena a los procesados paisanos ANTONIO SEOANE SÁNCHEZ (a) “Julián”, JOSÉ GÓMEZ GAYOSO (a) “López” y JOSÉ BARTRINA VILLANUEVA, como criminalmente responsables en concepto de autores del mismo delito de rebelión militar a la pena de MUERTE…”.

Ao Dr. José Bartrina conmutanlle o día 2 de novembro a pena de morte pola de trinta anos de reclusión maior. Morrería anos despois no Penal de Burgos, “de franquismo” como di elixía que lle dedicou o poeta Marcos Ana. Todas as peticións do clemencia co obxectivo de lograr a conmutación da pena capital foron desoídas.

O día 6 de novembro de 1948, ás 07:45 horas, foron asasinados os combatentes comunistas Antonio Seoane Sánchez e José Gómez Gaioso sendo soterrados no Cemiterio Civil nas tumbas Nº 98 e 99. [Voltar ao inicio desta nova]

ANTE OS INMINENTES XUIZOS POLÍTICOS DE MADRID CONTRA VARI@S PRES@S INDEPENDENTISTAS GALEG@S

2008-10-25T14:22:00.000-07:00

Ante as mobilizacións con motivo do xuízo de Ugio Camanho e Giana Rodrigues, reproducimos a seguir o comunicado da Plataforma Cidadá 'Que Volten para a Casa!' á que o PCPG se adhire e cuxo chamamento apoiamos en todos os seus termos.

Ante o xulgamento perante a Audiencia Nacional en Madrid os vindeiros días 3 e 4 de novembro do cidadán e da cidadá galegos Ugio Camanho Sam-Tisso e Giana Rodrigues Gomes, a Plataforma Cidadá 'Que Volten á Casa!' manifesta o seguinte:

1. Denunciamos o papel de tribunal de excepción que a Audiencia Nacional xoga neste procesamento, dado que vulnera o principio constitucional de territorialidade (art. 24.2 C.E.: dereito ao encausamento por parte do tribunal natural do lugar onde sucederan os feitos de que esteam acusados/as).

2. Exiximos proporcionalidade ante a possível condena derivada das peticións fiscais de 21 anos no caso de Ugio Camanho e de 19 no caso de Giana Gomes, tomando como referencia habituais as condenas emitidas por delitos de violación, homicido, etc.

3. No caso de resultar condenado e condenada a unha pena engadida aos tres anos e medio que levan en prisión preventiva, exiximos que o cumprimento da condena se desenvolva nunha cadea o mais próxima aos domicilios do cidadán e da cidadá, tal como ordenan as vixentes legislacións penitenciarias española e internacional. Denunciamos que coa medida ilegal da dispersión sexan castigadas ademais do e da condenada, as persoas do seu contorno social.

4. Apoiamos publicamente a campaña desenvolvida polo Organismo Popular Anti-Repressivo Ceivar durante as semanas previas ao xuízo, chamamos á solidariedade económica cos gastos derivados deste proceso e animamos a participar na mobilización solidaria a Madrid nos días 3 e 4 de novembro.

Plataforma Cidadá 'Que Voltem a Casa!'

quevoltemacasa@hotmail.com [Voltar ao inicio desta nova]

33 ANIVERSARIO DOS ULTIMOS FUSILAMENTOS DO RÉXIME FRANQUISTA

2008-09-29T13:01:00.000-07:00

Homenaxe a Xosé Humberto Baena Alonso
[Palabras de Celso López Pazos, presidente da Asemblea Republicana de Vigo-Amigos da República]:

Desde xa hai trinta e tres anos e sempre nun día como o de hoxe, os amigos e amigas de Xosé Humberto Baena, os seus comañeiros e compañeiras, os seus e as súas camaradas, xuntamonos aquí, diante da súa tumba, para renderlle homenaxe e commemorar, é dicir, para lembrar xuntos, aquel infame mencer do 27 de setembro de1975 onde se perpetraron os derradeiros crimes de estado da dictadura franquista. Con él foron asasinados en Hoyo del Manzanares Xosé Luis Sánchez-Bravo Solla e Ramón Garcia Sanz e ese mesmo día tamén eran fusilados os independentistas vascos Angel Otaegui, que caía asasinado contra a tapia do penal de Burgos e Juan Paredes Manot “Txiki” rematado nas proximidades do cemiterio de Cerdanyola. Pero aínda sendo moi importante e necesario a realización de actos como o que hoxe nos ten convocado aquí, este non é, non pode ser só un acto de emocionada e airada lembranza polos compañeiros mortos.
Ninguén ten dúbidas cando se trata de reivindicar con orgullo a memoria dos que, coas armas na man, loitaron para defender a lexitimidade do goberno da Republica.
Ninguén ten dúbidas tampouco á hora de honrar e calificar aquela loita como unha loita xusta en defensa da legalidade e do ordenamento constitucional saido das eleccións de abril de 1931. Un ordenamento constitucional laico, plenamento democratico, antioligarquico e igualitario, o ordenamento constitucional dunha República de traballadores de toda clase que sería derrubada en sangue pola sublevación fascista de xullo do 36.
Pois ben, hoxe nós estamos tamén aquí non só para reivindicar e honrar aos que loitaron en defensa da República e contra os golpistas e sublevados, senón tamén para reivindicer e sentirmonos orgullosos da loita que Baena e tantos outros, homes e mulleres, mantiveron, coas armas na man, contra a dictadura franquista, unha loita lexitima e xusta contra aqueles que, gañadores dunha guerra xenocida, sementaron de cadaveres e de asasinatos as terras e os pobos do Estado Español durante os cuarenta anos da longa noite de pedra.
Porque non convén esquecer que a loita dos que defenderon a lexitimidade republicana, a loita dos que se opuxeron ao golpe militar de xullo do 36-comunistas, socialistas, anarquistas, nacionalistas, obreiros e campesiños, xentes sen adcripción política, antifascistas todos, republicanos en fin, - foi a mesma loita que mantiveron Baena, os seus compañeiros asasinados e outros loitadores e loitadoras antifascistas.
Todos eles están agora aquí, simbólica e fraternalmente abrazados no interior sempre
aberto da tumba de “Daniel”.
Diante dela e desde aquí, esiximos Verdade , Xustiza e Reparación moral, social e xurídica para todos os que, homes e mulleres, loitaron contra a dictadura.
Compañeiros e compañeiras que este acto de homenaxe e de lembranza que estamos a conmemorar se transforme nun acto de reivindicación da lexitimidade da loita antifascista, que este acto de homenaxe que hoxe nos trae aquí sirva para reafirmar a nosa conciencia militante e para rexeitar as componendas e claudicacións que trouxo
a transición.
Amigos e amigas, compañeiros e compañeiras, a nosa presencia neste acto debe server tamén para testemuñar, con claridade vigorosa e insobornable, a nosa condición, de resistentes antifranquistas, resistentes antifranquistas que nos opoñemos á herdanza da dictadura, unha herdanza encarnada na monarquía juancarlista á que debemos combater e derrubar se queremos seguir sendo antifranquistas consecuentes máis ala da morte do dictador .
Permitídeme para rematar que lea uns versos de Lorenzo Varela, o comunista e o grande poeta galego que loitou nas trincheiras contra a bota fascista.
“Aramos sobre os mortos nesta Terra
e o noso pan ten un sabor a osos
familiares, irmans, o monte berra
baixo o arado e chamannos os nosos”

Celso X. López-Pazos
Cemiterio de Pereiro
Vigo 27 de setembro de 2008 [Voltar ao inicio desta nova]

POWERBOAT P1: UN CIRCO PALETO, CARO E DESTRUTIVO

2008-09-12T10:30:00.000-07:00

Salvemos Monteferro [GNSV]

A RÍA NON SE VENDE rexeita a celebración do campionato do mundo de barcos monocasco (Powerboat P1) en augas da ría de Vigo, por representar unha nova afronta e agresión á súa bioloxía e ecoloxía en xeral, unha temeridade, un atranco ó tráfico marítimo e un malgasto de diñeiro público.

Os mesmos organismos que non son quen de resolver os graves problemas crónicos que afectan á saúde desta ría, non dubidan en dilapidar grandes sumas de diñeiro promocionando actividades paletas e insalubres, circos aéreos e acuáticos que constitúen a antítese da educación medioambiental necesaria. E para iso desvían fondos que serían de gran utilidade para afrontar os enormes problemas que temos prantexados en gran parte pola súa incompetencia permanente.

Denunciamos que os arredor de 30 barcos monocasco, con 2000 Cabalos de potencia e velocidades de máis de 150 kms. por hora van provocar unha enorme contaminación acústica, tanto supra como submariña, e un elevado consumo de combustible, provocando así mesmo contaminación atmosférica con gases de efecto invernadoiro de clara incidencia no cambio climático. A contaminación acústica submariña ten graves efectos sobre a fauna e particularmente sobre os mamíferos mariños, como os arroaces. Ademais, ao celebrarse nas proximidades da estación marítima, tamén vai supor un atranco ó transporte da ría.

Por outra parte os máis de 300.000 euros que vai custar o evento nos parece un malgasto inxustificable en tempos de crise económica e o peor é que van ser sufragados con fondos públicos pagados polo Concello de Vigo e a Autoridade Portuaria.

Responsabilizamos ao goberno municipal de Vigo PSOE-BNG e á dirección do Porto desta nova afronta, que non muda acontecementos similares anteriores de gobernos pasados, e denunciamos que sen embargo non é de recibo que despois se nos diga que non hai diñeiro para comprar unha relíquia histórica coma o Hidria II.

A tolemia segue imperando, pero a loita continúa.

A RÍA NON SE VENDE, GALIZA NON SE VENDE

[Voltar ao inicio desta nova]

[opinión]:AO CLUBE FINANCIEIRO DE VIGO, COS MEUS PEORES DESEXOS"

2008-09-10T14:53:00.000-07:00

Polo seu interese e actualidade reproducimos máis unha vez na nosa páxina un brillante artigo de opinión da compañeira da CIG Silvia Bermúdez.

"Ao Clube Financeiro de Vigo, cos meus peores desexos"

A fala galega terá nova vida cando todos falen coma Rosalía
A semana pasada o Faro de Vigo adicou unha páxina completa para darlle publicidade ao contido do documento "Política lingüística: unha visión empresarial" presentado polo Clube Financeiro de Vigo. Despois de tres profundas vocanadas de aire e de retirar todos os obxectos punzantes e arroxadizos da miña mesa, comecei a ler o documento (non apto para pacientes que padezan de úlcera).
9-9-2008

Excutatio non petita... acusatio manifesta.

O primeiro parágrafo do texto é toda una declaración de intencións "queremos deixar claro que está fóra de toda dúbida a nosa defensa do patrimonio histórico e cultural de Galicia". Pois se o tedes que deixar tan claro non sei eu se estará fóra de toda dúbida. E continúan "lonxe do noso ánimo está deostar ningún idioma ou defender aos que optan por unha ou outra lingua". Menos mal que estaba lonxe do seu ánimo!

Inspiración divina.

Os redactores do texto, que se autodenominan, modestamente, "sector da sociedade civil de tanta importancia", pretenden facernos crer que a súa postura "non está sostida en criterios de carácter ideolóxicos ou político". É dicir, falan de política lingüística sen soster criterios políticos nin ideolóxicos? Pero estes son empresarios ou malabaristas?

Debeu ser a inspiración divina daquela. O mesmísimo Deus rebelando cada palabra mentres as mans trementes de Jaime Borrás e Jesús Bahíllo escribían no medio do éxtase. Que momentazo. Ou sería a man incorrupta de Adam Smith?

A lingua é das persoas e un ghato é un becho.

Estas persoas "tan importantes" e cultivadas nos misterios da sabiduría sosteñen que "non son os pobos (nin os territorios) os que teñen lingua, senón as persoas". Que quede ben clariño que China, por exemplo, non ten lingua ningunha. Iso si, por curiosidades do destino, todas as persoas que viven no seu territorio falan chinés. Mira ti que cousa. E sabedes que idioma falan as persoas que viven en Xapón? Pois aínda que pareza incríbel falan xaponés.

Oes, os pobos e territorios non terán lingua pero disimulan de carallo.

Lingua e utilidade.

Para os "científicos" do Clube Financeiro de Vigo "a misión fundamental dunha lingua é, por riba de calquera outra consideración, propiciar e favorecer a comunicación" e "cantos máis falantes teña unha lingua, maior será o seu valor e a súa utilidade".

O curioso é que hai científicos de verdade que non comparten esta visión. Nicolas Wade é xornalista científico do New York Times, traballou para as revistas Nature e Science. Participa nas investigacións que rastrexan o xenoma humano até os cento cincuenta ancestros africanos que, hai cincuenta mil anos, deron orixe a toda a humanidade.

Pois este científico afirma que "se o único propósito da linguaxe for a comunicación, este tería permanecido inmutábel e todos (todas) falaríamos o mesmo idioma. Porén, como estabamos sumidos (sumidas) en tantas pelexas, a linguaxe foi unha forma de recoñecer aos intrusos (...) Por iso a evolución deseñou a linguaxe para que cambiase con facilidade".

Ciencia infusa.

Agora vén o mellor parágrafo de todo o texto "no seu desenvolvemento histórico, as linguas como ferramentas que son, téñense soas e mantéñense, expanden ou esmorecen por razóns absolutamente pragmáticas, derivadas de condicionamentos socio-históricos concretos, alleos a toda consideración ética e política a posteriori e, por suposto, a toda vontade consciente de trocalas".

Alá polo ano 1492, cando un tal Colón chegou a América os pobos "salvaxes" que habitaban estes territorios dixeron: "compañeiros e compañeiras, imos ser pragmáticos e falar en español como fai esta xente tan civilizada que vén a exterminarnos". Non pensedes que o fracasado Imperio Español obrigou a sangue e lume a usar a súa lingua nas colonias.

Segundo este argumento de ficción no Estado español non existiu represión lingüística. Nunca pegaron aos nenos e nenas na escola por falar en galego, Serrat foi a eurovisión cantando en catalán, o Sempre en Galiza de Castelao é unha novela...

O imperio inglés, francés ou español non impuxeron o seu idioma porque "o progreso económico das nacións vai parello ao espallamento da súa lingua". Agora ao imperialismo chámaselle "progreso económico".

Xa sabía eu que tanta gomina tiña que ter efectos secundarios.

Conclusión.

Estes cínicos adornan os seu prexuízos con palabras bonitas. Esconden o seu racismo lingüístico nunha falsa democracia e liberdade. A mesma democracia e liberdade que existe nas súas empresas. Eu mando e ti calas. Contratación temporal en fraude de lei, incumprimento das normas mínimas de seguridade no traballo, exceso de horas extra, represión sindical...

Son intrusos ao servizo da metrópole. Engominados de bandullo. Nostálxicos do dereito de pernada. Ionquis de poder. Eles que constrúen a súa riqueza sobreexplotando á clase traballadora, que non pretendan dicirme quen son eu. A lingua da Galiza é o galego, aínda que aquí vivan persoas que falan español, turco, francés, árabe, chinés... a lingua da Galiza é o galego.

Silvia Bermúdez-cig
[Voltar ao inicio desta nova]

O GOVERNO GALEGO APROBA O SEU PLANO DE ACUICULTURA

2008-09-01T12:27:00.000-07:00

O goberno galego aproba o Plan de Acuicultura en contra do sentir das asociación veciñais e colectivos ecoloxistas.

[Galiza Non Se Vende]

Un cento de representantes de diversos colectivos ecoloxistas e plataformas veciñais manifestáronse hoxe ante as dependencias do Edificio Administrativo de S. Caetano onde se celebrou o Consello no que se aprobou o chamado Plan Galego de Acuicultura.

Pérez Touriño, preocupado pola oposición ás piscifactorias, responde: “Galicia non se vende” (GZnación)

O goberno galego continúa a traballar a prol dos grandes grupos empresariais e contra a opinión da meirande parte das xentes do país aprobando un plan piscícola que asume, con tendenciosas maquillaxes, o anteriormente proxectado polo goberno de Fraga e mesmo aumenta o espazo de costa exterior a destruír en máis de 755.000 m2. A expropiación forzosa porá en mans de unhas poucas empresas, (Pescanova, Stolt Sea Farm, Isidro de la Cal e poucas máis) propiedades particulares que Touriño insiste en que serán de titularidade pública e estarán adxudicadas por concurso público, como se iso cambiara algo os feitos.

O goberno emprega como escusa a non afección á rede Natura 2000 cando non é certo. En primeiro lugar, parte deses case 3 millóns de metros cadrados de litoral a esnaquizar si están en rede Natura, concretamente o 1,8% e ademáis, moitas das macroplantas lindan con espazos protexidos -nos que si se intalarán estruturas de bombeo- hipotecándo de por vida a súa posíbel ampliación, as súa paisaxe e as súas augas, ás que verterán refugallos as plantas. En segundo lugar, o bipartito dá o visto bo a unha ridícula Rede Natura 2000 tamén proxectada polo goberno Fraga, que é, despois de Melilla, a máis pequena do Estado. Galiza conta co 11,9% do territorio galego protexido baixo esta figura, cando a media española é do 25,5%. E en terceiro lugar, a ampliación da rede Natura 2000 prevista polo actual executivo deixa fóra dos lindes de protección xustamente os espazos destinandos ás fábricas de peixe, delatando ben ás claras que a política conservacionista neste país faise na mesa da patronal acuícola.

Tamén promete 1.966 empregos directos, cifra dificilmente xustificable debido á mecanización do proceso, como non sexa na fabricación da maquinaria, posiblemente en puntos alonxados de Galiza, e non se refire á calidade deses empregos.Laiase tamén de ter contestado a 1.001 alegacións, contestacións que son un compendio de prepotencia e desprezo ao cidadán. Podemos citar como xoia da literatura empregada por eles a seguinte: “Partir do suposto da falta de capacidade técnica e humana da administración - referíndose ao dubidoso control sobre os efectos e vertidos das instalacións xa existentes- constitúe unha apreciación que, por si mesma, descualifica o que sobre a súa base se alega”. Por non citar con detalle outras “xustificacións” ou omisións en temas de máis profundidade como á utilización de dominio público con fins lucrativos particulares ou a ocupación de chan rústico de protección de espazos naturais.

Veciños de Quilmas e Corrubedo, asociacións como Verdegaia, Adega, Greenpeace e a rede Galiza Non Se Vende, manifestaron a súa protesta durante dúas horas en tanto se celebraba a reunión na que o executivo galego aprobou a que será unha das máis grandes desfeitas que se producirán no litoral galego: a construción de 13 novas piscifactorias e a consolidación doutras 11 xa existentes, algunhas delas ocupando terreos da Rede Natura.

Esta privatización encuberta do litoral suporá outorgar ás grandes multinacionais a explotación de extensas superficie agora adicadas á extracción tradicional dos recursos mariños suprimindo así os medios de manutención de milleiros de familias. E iso sen esquecer a grave contaminación que estas plantas acuícolas ocasionan ao medio mariño cuxa riqueza vese esquilmada pola avaricia das grandes multinacionais.

Merece criticarse a actitude do goberno galego que non admitíu nin unha soa das mil alegacións presentadas polos colectivos afectados e organizaciòns ecoloxist

as. E todo iso coa endeble xustificación de conseguir aumentar a produción de peixe plano e os conseguintes beneficos para as empresas do sector, beneficios que agardan aumentar en 50 millóns de euros. Pouco ou nada importa, neste caso, a destrución dunha paraxe e dun xeito de vida sustentable. Pero o proceso continuará, e entre os colectivos integrados en Galiza Non Se Vende non se descarta a formulación dun contencioso administrativo no momento mesmo en que o presente plan entre en vigor.
[Voltar ao inicio desta nova]

CONVOCATORIA PARA O 1º FORO SOCIAL GALEGO. OS 5, 6 E 7 DE DECEMBRO DE 2008

2008-08-08T11:20:00.000-07:00

O Consello do Foro Social Galego, constituído o día 29 de marzo en Santiago de Compostela por mandato dunha Asemblea de Movementos Sociais celebrada o 26 de xaneiro en Galiza, fai un chamamento para a mobilización de todo o tecido social galego e toda a cidadanía do país, homes e mulleres que dun ou doutro xeito andan na procura dun outro mundo posíbel, para os vindeiros 5, 6 e 7 de decembro de 2008, cando terá lugar en Santiago de Compostela o primeiro Foro Social Galego.

A REALIDADE DO FORO SOCIAL GALEGO

Pensar e construír alternativas desde Galiza

Santiago de Compostela, 5, 6 e 7 de decembro de 2008

A semente de Compostela

O pasado 26 de xaneiro, respondendo á convocatoria lanzada polo Consello Internacional do Foro Social Mundial –FSM–, celebrouse na Facultade de Xeografía e Historia de Santiago de Compostela un Día de mobilización e Acción Global en forma de Asemblea de movementos Sociais. Máis de 80 organizacións de todo o espectro social galego e case que 200 persoas encheron a aula magna da dita Facultade para decidir a futura recreación do proceso do FSM en Galiza. O Foro Social Galego –FSGal– estaba en marcha.

Na dita asemblea decidiuse constituír un Consello do FSGal para camiñar cara a celebración do mesmo antes do FSM 2009, que terá lugar o vindeiro xaneiro en Belém do Pará (Brasil). Corenta e cinco persoas de trinta organizacións manifestaron a súa disposición a traballar neste Consello, cuxa única misión é a de facilitar a celebración e constitución do Foro Social Galego.

Reproducir o FSM

O Foro Social Galego, ao igual ca o Foro Social Mundial, é un espazo de debate democrático de ideas, profundización da reflexión, formulación de propostas, cambio de experiencias e artellamento de movementos sociais, redes, ongs e outras organizacións da sociedade civil que se opoñen ao neoliberalismo e ao dominio do mundo polo capital e por calquera forma de imperialismo.

Despois do primeiro encontro mundial do FSM, realizado en Porto Alegre no 2001, configurouse un proceso mundial permanente de busca e construción de alternativas fronte ás políticas neoliberais e alentouse a constitución doutros foros sociais e temáticos, como espazos de intercambio, busca de alternativas e artellamento de loitas. Froito desta dinámica –na que o noso País estivo representado dende o comezo– xorde finalmente o Foro Social Galego.

O FSM caracterízase tamén pola pluralidade e pola diversidade, tendo un carácter non confesional, non gobernamental e non partidario. Propónse facilitar o artellamento, de xeito descentralizado e en rede, de entidades e movementos en accións concretas, do eido local ao internacional, pola construción dun outro mundo, pero non pretende ser unha instancia representativa da sociedade civil mundial. O Foro Social Mundial non é unha entidade nin unha organización e réxese por unha Carta de Principios que asume tamén como propia o Foro Social Galego.

O Foro Social Galego

Porque as galegas e os galegos temos a nosa propia visión do mundo e a nosa problemática nacional concreta dentro da globalización. Porque as galegas e os galegos queremos que o noso País sexa parte activa e solidaria dese mundo que loita por acadar xustiza social global. Porque cremos que si, que un outro mundo é posíbel…

Asumimos a carta de principos do FSM facéndoa nosa, dándolle vida e forma coa realidade propia da Galiza, dos seus movementos sociais e da súa cidadanía e convocamos á participación no Foro Social Galego, que terá lugar os días 5, 6 e 7 de decembro de 2008 en Santiago de Compostela.

Co lema “Pensar e construír alternativas desde Galiza” o FSGal estará artellado arredor de actividades autoorganizadas e autoxestionadas polos movementos sociais galegos adheridos ao proceso. O Consello do FSGal encargarase unicamente de fornecer o espazo do FSGal e facilitar a celebración das actividades que deberán enmarcarse dentro de catro eixes temáticos:

1. Modelo económico e límites do crecemento

2. Vida e traballo

3. Soberanía e diversidade fronte a uniformización e imperialismo

4. Defensa das liberdades e dereitos sociais

Porque outra Galiza e outro mundo son posíbeis… [Voltar ao inicio desta nova]

GALIZA NON SE VENDE ESIXE A DESTITUCIÓN DOS RESPONSÁBEIS DA DEGRADACIÓN DO TERRITORIO

2008-07-30T11:58:00.000-07:00

Xa van tres anos dende as últimas eleccións para o Parlamento Galego. O troco político que se produciu en Galiza pareceu, naquel momento, esperanzador. Pero ó transcorrer do tempo, os feitos, as promesas incumpridas, as políticas realmente desenvolvidas polo novo Goberno mostraron, e mostran, que tal cambio non existe, que nunca existiu. Só hai novas persoas repetindo as mesmas políticas de sempre. Cunha diferenza: un sistema económico irracional, depredador e globalizado exerce sobre o noso territorio e sobre a nosa cultura identitaria unha presión máis forte que nunca.

E a nova administración, en vez de asumir as súas responsabilidades co País, móstrase feble e servil cos grandes grupos de poder económico e político. E mostra o mesmo desprezo pola democracia participativa que as administracións anteriores. E a mesma incultura e falta de ética territorial, social e ambiental. E no fondo, o mesmo ideario.

O resultado é unha degradación nunca antes coñecida, pola súa magnitude e pola súa rapidez, do medio ambiente e da paisaxe, dos conxuntos urbanos e rurais, do patrimonio histórico e da paisaxe cultural. Un proceso que destrúe, cun ritmo aínda superior aos das etapas anteriores, o territorio, os ecosistemas e a biodiversidade, a paisaxe identitaria, a nosa memoria cultural e a das xeracións vindeiras. Un proceso que destrúe, en suma, a identidade mesma do País.

Os plans e estratexias que se están a deseñar lévanos cara a unha Galiza fortemente urbanizada e co rural abandonado, eucaliptizada, furada por canteiras e infraestruturas e coa costa inzada de portos deportivos, urbanizacións e instalacións de piscicultura que nada ten que ver coa Galiza que coñecemos, e que desexamos que perviva, racionalmente actualizada e mellorada, evidentemente, non somos escravos do pasado.

Dende Galiza Non Se Vende non queremos facer acusacións vagas. Non son o sistema, unha administración nin un partido os culpables: son persoas concretas que están a traizoar as promesas que fixeron, que están a utilizar o seu posto nas administracións para favorecer intereses privados, concretos, específicos, en contra do interese xeral, incumprindo a lei e transgredindo os seus regulamentos.

A compra de vontades, a retribución aos medios de comunicación afíns ao poder e a ineficiencia ou permisividade da xustiza han de ter un límite. E o pobo, a cidadanía, asume a responsabilidade de dicir: xa está ben, non enganades a ninguén, solicitamos a vosa destitución e a depuración das vosas responsabilidades polos actos cometidos.

Dirixímonos aos órganos da que debera ser lexítima representación popular, aos plenos dos concellos, ao pleno do Parlamento de Galicia, ao pleno das Cortes Generales e ao pleno do Consejo del Poder Judicial.

Solicitamos a destitución dunha serie de cargos que consideramos responsables das negativas políticas que mencionamos. Son persoas concretas, están a incumprir os cometidos para os que foron nomeados e podémolo demostrar. Como cidadáns que somos reclamamos unha xusta resposta a nosa petición dende os órganos de representación popular.

LEOPOLDO GARCÍA ORTEGA: IN MEMORIAN

2008-07-30T05:38:00.000-07:00

Aos 88 anos de idade faleceu hai uns dias un home bo, honesto e consecuente.

Leopoldo García Ortega, presidente de honra da Asociación Viguesa pola Memoria do 36 foi unha referencia indispensabel para comprender a dura vida da resistencia antifranquista.

Foi amigo e compañeiro entrañabel e leal de moitos dos que seguimos a traballar no movemento republicano e na memoria antifascista. Algúns dos nosos camaradas organizamos e participamos con el en actos, por veces multitudinarios, fundamentalmente na comarca de Vigo e o Morrazo e até os últimos dias da súa vida(que pasou nunha residencia de ancians próxima de Vigo) algúns comunistas dos que formamos parte deste partido, o PCPG, compartimos longas e agradábeis conversas, e tivemos o privilexio de gozar do seu afecto e amizade.

Coñeceu o cárcere e o exilio, a terribel situación de perder a un irmán fusilado polas tropas traidoras do franquismo; estivo en Asturias e participou na lendaria folga da Felgera e asisteu a unha escola racionalista; fundou en Vigo, e traballou duro, nunha empresa que fabricaba viguetas, "Viguetas Orte", e foi o fundador dun colexio "Curros Enriquez", que logo pasaría a chamarse "Alborada", perto de Peinador.

Procedente das fileiras libertarias, militara na CNT e integrousese posteriormente na UGT clandestina, cando Llopis pasou a presidila. A meirande parte do seu traballo e loita clandestina foi en Galiza, concretamente en Vigo a onde chegara, procedente de Valladolid, a súa querida terra natal, en 1955 sendo con Paco Osorno durante bastante tempo, probabelmente, un dos únicos militantes organizados no PSOE que había en Galiza. Por entón, os socialistas galegos organizábanse no Partido Socialista Galego (PSG) que lideraba Beiras Torrado e no Movemento Socialista de Galiza (MSG) que trataban de organizar coa vocación de propiciar a unificación de todos os socialistas de Galicia e pechar o paso ao centralista e xa claudicante PSOE de Felipe González “Isidoro” dominado polos andaluces e madrileños.

Foi a conciencia crítica e insobornábel, baseada nos principios, deste partido en Galiza e poucos anos máis tarde, no 1979, cando se achegaban as primeiras eleicións municipais e o PSOE vigués celebraba a súa asemblea local na que se decidía o seu candidato á alcaldía, Leopoldo García Ortega abandonaba o antigo Teatro-Cine Tamberlik, que acollía a asemblea, cunha frase lapidaria nos seus beizos ao alcance de quen quixese escoitala: "¡Cando os chourizos entran no PSOE, os socialistas saímos del!". A asemblea nomeara a Manoel Soto Ferreiro candidato á alcaldía de Vigo.

Compañeiro Leopoldo: desde posicións ideolóxicas distintas pero situadas no mesmo campo e trincheira republicana, antifascista e de esquerdas que temos compartido até o final dicímosche que a túa coherencia, honestidade e firmeza, serán, sen dúbida, exemplo a seguir até a nosa segura vitoria. Eis a nosa homenaxe! [Voltar ao inicio desta nova]

2500 PERSOAS APOIAMOS A MANIFESTACIÓN UNITARIA DE CAUSA GALIZA

2008-07-26T10:28:00.000-07:00

[Ler aquí: Manifesto de Causa Galiza]

Por volta de dúas mil cincocentas persoas acudiron este 25 de Xullo, á manifestación convocada pola Causa Galiza, a única que no Día da Patria reclamou a autodeterminación para o país.

O número de participantes, que superou longamente a asistencia do ano pasado, dá mostra do medre da implantación da nosa plataforma soberanista, que continúa a sumar apoios populares na súa defensa unitaria dos dereitos nacionais da Galiza.

Co lema “Soberanía Nacional” na faixa, portada por diferentes membros da portavocía, a marchada Causa Galiza saíu pouco despois das 13:30 horas da Alameda compostelá, para rematar na Praza do Toural, despois de percorrer varias rúas da capital.

Nesta praza, Berta L. Permui presentou un acto político no que Charo Lopes comunicou os distintos saúdos de delegacións internacionais e Pedro Alonso deu lectura ao manifesto, que destacou o dereito de autodeterminación e a loita contra o capitalismo como eixos das solucións aos problemas que sofre o país. Tamén houbo unha lembranza para o falecido militante comunista e patriota Ramom Muntxaraz, que foi respondida cunha ovación do público.

Como dí no seu manifesto, Causa Galiza entende que a consecución do recoñecemento legal da nosa realidade nacional e dun grao de benestar só é posíbel a partir dun cadro xurídico-político propio. Un cadro que resolva as carencias, eivas e impedimentos que a relación subordinada ao Estado español proxecta sobre as nosas posibilidades reais de desenvolvemento social, económico e cultural.

A Galiza ha de ser unha das nacións onde maior incidencia terá a crise do sistema capitalista neoliberal. Carente dunha estrutura económica autocentrada, sobre a nosa terra proxectase novamente con insistencia a sombra da especulación, do urbanismo sen control, do uso e abuso do noso litoral, da aplicación de políticas enerxéticas megalómanas, da perpetuación, en definitiva, da nosa condición subalterna e de pobo oprimido.

Tórnase máis necesario que nunca asumir e espallar unha conciencia crítica a respecto da realidade que nos rodea. Denunciar activamente as desigualdades sociais que presenta o omnipotente e omnipresente capitalismo, como sistema económico que ten, ademais, nas súas raiceiras a responsabilidade da privación da nosa soberanía, após máis de cinco séculos de opresión nacional.

Cómpre asumirmos a volta a unha resistencia activa e firme da nosa lingua, cultura, territorialidade, medio natural... como cerne dun proceso real de afirmación e autodeterminación nacional. Debemos, pois, enarborar unha vez máis a bandeira da estrela vermella. [Voltar ao inicio desta nova]

DIA DA PATRIA: SEN AUTODETERMINACIÓN, NON HAI SOBERANIA NIN XUSTIZA NIN LIBERDADE PARA O NOSO PAÍS!

2008-07-24T09:50:00.000-07:00

Como ficou dito nesta mesma páxina, o PCPG, como unha máis das organizacións adherentes da Plataforma Causa Galiza vai participar na única manifestación verdadeiramente soberanista e autodeterminista que se celebra neste próximo 25 de Xullo. O C.N do noso partido súmase ao MANIFESTO DE CAUSA GALIZA CONSENSUADO DEMOCRÁTICAMENTE PARA ESTA OCASIÓN E DAMOS A COÑECER, A SEGUIR, A SEGUINTE DECLARACIÓN DO PCPG.

Os comunistas do PCPG, saudamos aos participantes, de todas as partes de Galiza, se manifestan neste Dia da Patria Galega a prol dos nosos dereitos nacionais.

Xunto con esa parte máis conscente do povo galego reivindicamos, un ano máis, o dereito a decidirmos por nós mesmos, a augobenarmos e organizarmos soberanamente a nosa vida e o noso futuro como como povo.

Demandamos, máis unha vez, o elementar dereito democrático de AUTODETERMINACIÓN nacional e condenamos todo aquilo que nos aldraxa, que se opón ou impide secularmente o exercicio das nosas liberdades nacionais e de clase.

Repudiamos un réxime que subordina a nosa vida aos propósitos dos que destrúen os nosos recursos e medios de explotación tradicional e que expulsa, ás cheas, do noso campo e do noso mar, á nosa mocidade para traballar, ao lado de inmigrantes doutros países, en obras, fábricas e posesions de, ou para, o enriquecento alleo.

Condenamos os séculos de dominación imperialista do Estado Español e a tirania expoliadora que padecemos das súas oligarquias e exiximos liberdade e respecto para todos todos e todas os que denuncian, loitan e rebelan; para todos e todas aqueles que son infamados, maltratados ou mesmo presos e desterrados nos cárceres dun Estado imposto, corrupto, borbónico e aborrecibel que xa é, en si mesmo, cárcere de nacións e de povos.

Rexeitamos un sistema asimilista que ataca sen piedade a nosa lingua nacional e proletaria e marxina a nosa cultura mentres que, desde o seu desdén neo-colonialista e gran-español, infiltra e difunde entre o noso povo a especie do bilingüismo e a cultura “común”.

Non nos resignamos con esta realidade dunha Galiza relegada, rica en recursos que sigue a producir pouco xantar para os seus habitantes, na que existe un mar de desemprego, prestacións de miseria e salarios ou pensións inferiores ao promedio de todo o Estado Español e na que, ainda agora, ducias de milleiros de mozos galegos teñen que abandonar o seu país e irse a vivir noutros bairros moi lonxanos onde atopan os peores traballos e os salarios máis baixos.

Os paladins do réxime e os seus plumíferos (tardofranquistas, social-“progresistas” e “demócratas de toda la vida”) coa complicidade de novos autonomistas, ben instalados nas institucións manipulan, falsifican e xustifican isto con todo tipo de mentiras piadosas.

Son os mesmos que defendían hai pouco menos de 30 anos o principio democrático da Autodeterminación que descalifícan agora. Os mesmos conversos que, con descaro e impudicia criminalizan hoxe a súa simples mención propagando que no noso pais se teñen acadado cotas de autogoberno (“autónomo”, claro está) seica nunca vistas.

Son os que vencellan dogmáticamente o noso futuro como povo, a nosa prosperidade e desenvolvemento nacional a unha meirande integración no reino de España e na USA-Europa imperialista. Outros coa súa práctica autonomista e de entusiasta “lealdade constitucional”semellan advertir que os soños de autodeterminación xa extinguiron.

Máis a cada paso, do seo do povo galego xurden colectivos que organizan a rebeldía popular e de clase, mozos e mozas, homes e mulleres dignos e lúcidos que non dimiten nin se resignan; xenerosos e capaces para organizaren resistencias e combates contra a submisión e decaemento nacional; contra a explotación capitalista, a inxustiza social e a represión en todas as súas formas; contra as guerras de agresión e barbarie a outros povos e o deterioro ambiental.

É-nos moi grato ver que neste mesmo ano ducias de milleiros de manifestantes sairon ás rúas do noso país para dicir ou berrar que Galiza non se Vende!. Milleiros e milleiros de de persoas dignas, de toda condición, traballadores e traballadoras galegos que se erguen en todo o país contra os plans destructivos promovidos polo grande capital, contra as privatizacións, a precariedade e inseguridade laboral, a represión e persecución da disidencia ou a suba dos prezos. É un sinal inconfundibel de que o povo galego traballador e a súa mocidade están resoltos a seguir loitando en defensa da Terra, contra a súa dominación secular, contra a explotación e a opresión nacional a mans das corporacións do capitalismo español e transnacional.

A parte máis conscente entre o noso povo traballador e a nosa mocidade nin se vende nin vai aceptar submisamente estes plans. Non o imos a aceptar nin avalar nunca os os comunistas, os patriotas e verdadeiros demócratas e progresistas, como non o fixeron outras xeracións durante séculos, como non o fixeron os nosos camaradas que loitaron por acadar, baixo principios internacionalistas e leninistas o exercicio do dereito de autodeterminación e independencia nacional (así falaban nos anos 30) para Galiza. Esa é a liña histórica e vermella que imos a continuar!. Daí vimos e dese camiño non imos a afastarnos.

Non importan nin nos impresionan os cantos de serea, as sutilezas, reviravoltas, atavíos e designios que o Estado Español lle teña reservado a Galiza. O futuro baixo a súa dominación e despotismo será máis explotación e inxustiza social, máis destrución da territorio, máis depauperización e máis ataques ao idioma, á identidade e á cultura milenaria do noso povo traballador.

Inspíranos a clarividencia, paixón e firmeza dos líderes comunistas Benigno Álvarez e Luis Soto, Gaioso e tantos outros cuxas vidas foron, ao lado doutros revolucionarios, demócratas e patriotas galegos, un paradigma de combate sen tregua ao servizo do noso povo, polo socialismo e a soberanía do noso país.

Como dicia algún dos nosos clásicos, a autodeterminación é categoricamente a esencia da loita de clases nas nacións sen estado. Só “tomando control” dos seus recursos e territorio pode o povo traballador galego avanzar cara súa emancipación.

E só facendo iso pode comezar a construír o socialismo.

O Partido Comunista do Povo Galego, como parte desa loita que, por leninista, é nosa desde o primeiro momento apoiamos esta causa de todo corazón e instamos ao noso povo traballador a sumarse decidida e masivamente a ela.

Neste Dia da Patria, o PCPG saúda e chama a apoiar esta nova iniciativa unitaria de Causa Galiza, plataforma unitaria que agrupa a ducias de organizacións e colectivos de todo o país entre os que estamos desde a primeira hora, hoxe expresión plural e coincidente nese camiño de loita que debemos percorrer en común, sen particularismos e con espirito de xenerosidade e de integración.

ESTATUTO NON!, UNIDADE POLA AUTODETERMINACIÓN E A SOBERANÍA NACIONAL.

POR UNHA GALIZA SEN EXPLOTACIÓN.

POR UNHA GALIZA CEIVE E SOCIALISTA!

Comité Nacional do Partido Comunista do Povo Galego

FADESA, A CRISE DUN SISTEMA DEPREDADOR E INXUSTO

2008-07-23T09:19:00.000-07:00

Fusquenlla [Galiza Non Se Vende]

Depredador, irresponsábel e inxusto. Así poderiase definir o modelo que as grandes promotoras inmobilarias implantaron neste país nos últimos anos.

A xa admitida suspensión de pagos de Martinsa-Fadesa é algo máis que un preámbulo da grave crise económica que está por chegar. É sobre todo a constatación do nefasto modelo económico e social que este país optou por desenvolver. Un modelo que as grandes empresas como Fadesa non tiveron ningún reparo en institucionalizar e os poderes públicos en bendecir. Eran previsibeis as consecuencias do chamado boom inmobiliario, outros países xa o padeceran e souberon atallar antes da debacle. Aínda así o goberno español e os distintos gobernos autonómicos miraban para outro lado cando os especialistas económicos advertían das terribeis consecuencias que acarrearía a libre actividade dos empresarios da construción.

A situación creada pola desaparición de Martinsa-Fadesa ocasiona moitos e graves prexuizos a milleiros de cidadáns que apostaron por investir en vivenda os aforros familiares. A máis grande urbanización desta compañía en Galiza atópase no concello de Miño. Máis de 1200 vivendas, algunhas delas aínda en construción, erguéronse nunha paraxe que ocupa unha extensión de 160 hectáreas, é dicir 160 campos de fútbol. O Concello de Miño participou naquel intre nunha das máis grandes inxustizas que se cometeron contra os propietarios de terreos ao permitir a Fadesa expropiar milleiros de ferrados que foron abonados a prezos irrisorios. Abonda como exemplo o pago de 600.000 pesetas pola expropiación dunha finca que logo foi revendida por Fadesa por 25 millóns de pesetas. Por termo medio Fadesa pagaba a millón por ferrado e logo o vendía como parcela a 11,5 millóns. Foi este o primeiro caso de axente urbanizador aplicado na nosa comunidade.

Unha pequena parte das vivendas construidas neste macrocomplexo urbanístico xa foron vendidas e destas, unhas poucas están habitadas na actualidade. O resto está en período de construción e, polo acaecido ultimamente, así permanecerá durante moitos anos. Esta situación confire á urbanización un aspecto desolador que se estende polos milleiros de metros cadrados da que antes fora unha apreciada zona rural rica en vexetación. A herdanza de Fadesa vislúmbrase agora nunhafadesa4.jpg imaxe pantasma dunha “casi” urbanización que por carecer, carece do máis elemental, agás do prometido campo de golf. Hai que salientar que o proceso de urbanización non se levou a cabo ao mesmo tempo que se levantaban as vivendas . O resultado é unha falta total de servizos como depuradora de augas residuais, viais de comunicación e acceso á autoestrada A-9, reclamo este utilizado pola empresa para a promoción das vivendas. Ao excesivo consumo de auga demandado polo campo de golf, hai que engadir a falta de tratamento das augas residuais que son vertidas directamente ao mar e provocan a contaminación dos bancos marisquieiros do litoral mariño.

Unha enorme irresponsabilidade que abrangue aos representantes do goberno galego que optaron polo apoio ao sector empresarial máis depredador de cantos temos constancia na actualidade. Leis que permiten a expropiación forzosa, a construción salvaxe, a destrución da paisaxe e a devastación dos recursos sustentabeis do medio rural e do litoral, son merecedoras do rexeitamento máis furibundo por parte da nosa sociedade. [Voltar ao inicio desta nova]