FRAGA, candidato fracasado en Madrid e ministro de Franco en Galiza

Gustavo Luca [xornalista]

A Fraga botouno, como xefe da oposición en Madrid, o seu propio partido. Esgotáranselle todos os recursos: o insulto aos nacionalistas, contar chistes nas Cortes, aceptar entrevistas en programas de humor, renovar por idade o que el chamaba "o governo na sombra". O voto non chegaba. "É o mellor pero non lle votan porque asusta", dicía o seu equipo.

Fraga sabía a verdade: "non me negan o voto a min, néganllo a Franco". Outros candidatos marcaban distancias coa Ditadura mentres el buscaba un "franquismo sociolóxico", algo parecido a un peronismo sen Perón. Adoitaba repetir que acabarían levando a Franco aos altares.

Unha canonización que talvez o alcanzase a el mesmo como ao can de San Roque: fora voluntario na masacre de Vitoria, onde daba ordes á tropa desde o Goberno Civil, mentres mantiña o engano de que se atopaba en Bonn; defensor da tortura e asasinato de Grimau, das malleiras aos folguistas de Langreo e do corte de pelo ao cero ás súas mulleres; falsificador dun perfil de suicida para o estudante Enrique Ruano, arroxado pola escaleira polos gardas; ordenante dunha malleira de madrugada, case mortal, para José Antonio Novais, polo delito de ser correspondente de Le Monde, ameazado polo poderoso ministro en vociferantes roldas de prensa; dinamitador do diario "Madrid" e responsabel de asedio e multas insoportabeis para 550 publicacións.

Cando alguén lembraba estas medallas, o seu gabinete protestaba: "É certo que o seu carácter traizooulle moitas veces, mais é honrado". Habería que recordar con que xeneroso desprendemento saldaron o Sahara nos Acordos de Madrid. Non unha industria do INI cedida a un banco, non un daqueles fabulosos contratos do BOE franquista, senón un país enteiro. Fraga presidía a mesa de liquidación.

O Estado non lle cabía na cabeza, como aínda repiten os seus, senón nun ficheiro do CESID ao que tiña acceso directo. Fraga creou un goberno paralelo conectado aos servizos de información. Estaba mellor informado que a contorna de confianza de Franco. Aínda asi, o Ditador utilizouno e logo entregoullo ás feras do Opus Dei.

Despois de Franco mantivo a súa rede de información, mais iso non lle conseguía votos. Até o día en que a Romay Beccaría se lle ocorreu procurarlle un "destinito" en Galiza. Antes, cando xa estaba queimado como candidato á Moncloa, ofrecéronlle a Alcaldía de Madrid mais el disolveu o consello con voces e lanzamento de cinceiros.

Ao goberno do seu partido, díxolle: "Vou a Galiza cunha condición: esixo maioria absoluta". Unha maioria que el mesmo consideraba inalcanzabel para a Moncloa lle parecia doada en Galiza. O seu plan consistía en preparar unha saca de 850 votos de emigrantes en Venezuela que aplicados ao exiliado censo de Ourense prometían os 4-5 escanos de seguridade sobre enquisas. De feito, Fernando González Laxe, candidato do PSOE, teríao superado en votos de non darse a trampa de Ourense. Cuevas garantiu a Fraga unha campaña sen teito de gasto a cambio da subvención de plantacións de eucalipto e o bloqueo indefinido do Plan Forestal anunciado polo PSOE. Unha pavorosa campaña de incendios cargaba de pólvora a campaña do ministro contra os seus adversarios e estendía enormemente a especie ignífuga cobizada pola CEOE.

O voto anómalo dos emigrantes de Venezuela por Ourense en 1989 apareceu colgado na páxina do PP até que alguén do propio partido comprendeu que era, máis que un trofeo eleitoral atribuído ao Xefe, o recoñecimento dunha fraude electoral.

Os fondos do FEDER facilitaron a Fraga sucesivas campañas millonarias con informativos e portadas comprados, transporte masivo de votantes de idade e novas sacas de voto emigrante. Un acta de deputado autonómico da esquerda custaba cen veces máis votos que un escano do PP. Fraga non citou nunca en Galiza a palabra democracia. É que cabía esperar outro discurso dun ministro de Franco e de Arias Navarro que adoitaba presumir da súa biografía de fascista?. A modernización proposta a Galiza foi, de feito unha grande privatización con comisións para o partido. O clientelismo da Restauración foi reconstruído con prensa dunha soa tendencia, contratas millonarias, deserción do parlamento autonómico. A recuperación do idioma propio de Galicia, obxectivo central do Estatuto de Autonomía, foise convertendo nunha caza de bruxas dos profesores galego-falantes.

Hoxe Galiza ten o indice de paro e emigración xuvenil máis alto da UE. A povoación é a máis envellecida do mundo. O nivel de asistencia sanitaria pública e as pensións, son as máis baixas de todo o Estado. Os medios de comunicación privados e os do Governo Autonómico están ao servizo do Partido Popular. Nun ano fecharon todos os medios escritos de información diaria en Galego: tres xornais e tres sitios electrónicos.

[17 de Xaneiro de 2012]

Sobre o xeneral Lister e o seu legado.[I]: [Entrevista co seu fillo]

Na foto: O entrevistado, Enrique Lister (fillo), que foi no seu tempo responsábel ideolóxico do PCOE, fundado polo seu pai, e actualmente é catedrático da Universidade de Poitiers-Francia. 

Resumo dumha interesante entrevista realizada a Enrique Lister (fillo). 9 de Maio de 2007. "A Nosa Terra". Número 1.265.

[Premer nas fotos para aumentar o seu tamaño]

"O LEGADO DE LISTER ONDE TEN QUE ESTAR É EN GALIZA". É unha parte pequena da súa importante historia. Estou disposto a traballar coa Xunta para tentar xuntar todo o seu legado, que aínda está bastante disperso e non totalmente catalogado. O que posuímos eu e os meus irmáns está á disposición dos galegos. Hai que ver se se restaura a súa casa, ou onde é mellor instalalo. Hai que ter en conta que o internacionalismo de Líster, o ser xenreral de catro exércitos en catro países, non lle priva de ser profundamente galeguista"

Director do Departamento de Estudos Eslavos da Universidade francesa de Poitiers, historiador e filólogo, Enrique Lister ten múltiplas facetas, todas elas interesantes para ser entrevistado. Pero, nesta ocasión reproducimos un anaco de conversa da que falamos do seu pai, o xeneral Líster, e das vivencias ao seu carón, logo de participar nunha homenaxe que lle ofreceron na súa terra natal.

Que supuxo para vostede o ser fillo de Henrique Líster?

Ser fillo de alguén cunha personalidade tan forte e tan marcada non influíu negativamente, moi ao contrario. As relacións de fillo a pai nunca foron conflitivas porque Líster nunca tentou impornos nada na nosa educación. Para el non existía iso de que hai que facer, tes que facer... El predicaba co exemplo e mostrábanos o xeito de comportarnos, coherente e exemplar en todas as circunstancias.

--O escritor Segi Pamiés, fillo de López Raimundo, e o fillo de Santiago Carrillo, tamén dirixentes do PCE, teñen falado e escrito sobre o trauma que padeceron ao ter que mudar non só de país senón de apelido, non sabendo moi ben quen eran.

O meu caso é aínda máis complicado. Nacín en Moscova no 1941, dous días despois comezou a guerra. No 1944 o meu pai pasou a ser xeneral do exército polaco. Unha lei dicía que todos os membros do exército polaco e as súas familias eran, automaticamente, cidadáns polacos. Desde o 1946, en que chegamos a París, até o 1950 eu fun apátrida. Botáronos de Francia e fómonos vivir a Hungría. Logo a Checoslovaquia. Isto supuxo aprender unha nova lingua, afrontar unha nova realidade. O meu pai axudounos moito porque sempre nos inculcou que o primeiro que había que facer era aprender a lingua do país, os seus costumes, respectar as tradicións... Tiven a nacionalidade checoslovaca, volvín á URSS realizar os meus estudos. Logo tiven a nacionalidade cubana. Despois a española e, agora teño a nacionalidade francesa. Até o 1977 levei o nome de Enrique López pero eu sempre souben quen era e quen era meu pai, ao contrario doutras testemuñas. Eu creo que hai moito conto. Para min a vida que levei non foi un problema, ao contrario.

Cantas línguas fala hoxe?...

Ben seis linguas. Outras moitas, como o galego, compréndoas, léoas...

A GALIZA DO XENERAL LISTER

Cando soubo vostede que existía Galiza?

Antes de saber que existía España souben que existía Galiza. Estaba presente nas conversas co meu pai. Pasaba moitas noites falándonos de Galiza e mostrándonos, por exemplo, o libro Galicia Mártir, de Castelao, e traducíndonos o que alí poñía. Tamén nos falaba constantemente da súa aldea, da sua xuventude, das súas aventuras, da cultura... Pero sempre era Galiza, non era España.

Pero Castelao non era comunista.

Eu pensei toda a vida que Castelao era membro do partido porque meu pai falaba del con tanta devoción, con tanto amor, que non podía nin imaxinar que non fose do Partido. Falaba del o mesmo que falaba dos membros máis queridos do PCE.

O partido estaba omnipresente nas súas vidas. Cando Líster racha co PCE, como o viviron?

A ruptura, coma todas, foi un proceso. As contradicións non xorden no PCE no sesenta e oito como afirman moitos. Estou capacitado para dicir, por que a partires dos 16 anos o meu pai falaba estes asuntos comigo, que viñan moi de atrás. A ruptura non foi pola chegada dos tanques rusos a Checoslovaquia. Se non fose iso tería sido outtra circunstancia. As diferenzas máis claras comezaran dez anos atrás. Tamén hai que ter en conta que no estranxeiro foron moitos os membros do PCE que seguiron a meu pai, o que posibilitaba manter relacións e lle daban mesmo soldez á súa postura.

Pero Líster estaba sobre todo enfadado con Carrillo.

Si, pero este enfado viña xa de cando rematou a guerra. A gran discusión entre Carrillo e Líster xurdiu pola loita guerrilleira. Non é que Líster fose un extremista que quixese manter a metralleta entre os dentes desde finais da guerra até a Transición. El afirmaba que cando un partido se pronuncia pola loita armada está na obriga de enfocar todas as forzas, humanas e materiais, no proxecto. Se se fai, como defendía Carrillo, para presionar os socialistas e a opinión pública mundial é un acto criminal, pois enviábase á morte a moitos militantes nunha estratexia que non tiña ningunha perspectiva de futuro. Líster defendía que non se podían manter as dúas posturas á vez. Que a loita armada non se podía manter como complemento doutras políticas.

LISTER E CARRILLO

Segundo denunciaban guerrilleiros como O Piloto, o PCE deixou abandonados moitos militantes.

Existía o mito de que era o PCE quen dirixía e controlaba toda a guerrilla. Era mentira. Había outros moitos grupos como os socialistas ou os anarquistas e, outros, que non lles quedou máis remedio que botarse ao monte. O repregamento dos guerrilleiros a Francia decretada por Carrillo sen tomar antes as medidas axeitadas foi un acto totalmente criminal. A xente non podía volver á cidade porque estaban queimadas, quedar no monte tampouco por que non tiñan axuda... Aínda por encima, o partido consideraba indisciplinados os que se vían na obriga de seguir loitando para sobrevivir.

Por que o PCE tomou esa decisión?

Carrillo inventou a andrómena de que foi unha orde de Stalin. Iso é unha aberración. A razón é moi simple: Stalin nunca daba ordes dese tipo, era demasiado fino, demasiado intelixente. Que nunha conversa podía suxerir que había que procurar fórmulas... combinar... Puido ser. Pero Stalin era un ex seminarista ortodoxo e por onde pasa un seminarista ortodoxo, un xesuíta non ten nada que facer. Stalin nunca daba unha orde directamente, nunha pillaba os dedos. Carrillo inventou o de que Stalin dera a orde para que a dirección do partido acatase a súa proposta.

Existía xa un pacto do PCE...

Existía, e vai ti saber cal era verdadeiramente ese pacto.

A Nosa Terra, en 1946, xa falaba dun pacto para a restauración borbónica no fillo de Don Juan, arremetendo contra o PCE, entre outros, por ese pacto.

Ese foi o problema. Como o foi a ilegalización do PCE en Francia, episodio fundamental ao que Carrillo, Dolores Ibarruri e Fernando Claudín lle dedican nas súas memorias só unhas liñas, cando foi algo fundamental para a súa política. A ilegalización do PCE en Francia non foi unha peripecia ao abeiro da guerra de Corea e da posibilidade dunha III Guerra Mundial. A OTAN crease en 1949. Portugal propón que sexa admitida España. Pero non o é... Pero os aliados non poden ir á construcióndunha forza política en Europa sen incluír a Península Ibérica, con Canarias, o Sáhara... Os americanos procuran un truco, España non entra na OTAN per nós asinamos un tratado bilateral. Pero en España, segundo a propaganda estase a desenvolver unha loita guerrilleira potentísima. Os fascistas, para manterse, tamén magnifican esta loita. Nesa atmosfera dun movemento armado en moitos puntos do país, dirixido polos comunistas desde Francia... había que combater ese movemento por parte da OTAN, Pero para liquidalo era preciso liquidar a base loxística, que estaba en Francia e que era o PCE. Instalar as bases armadas nun país infesto pola guerrilla comunista era unha loucura... Por iso liegalizaron o PCE en Francia e lles fixeron ver que estaba baixo control. Por iso desapareceu a loita guerrilleira. Os servizos secretos estadounidenses seguramente tiñan información de dentro do partido. A ilegalización podía tamén ser a desculpa interna para acabar coa loita guerrilleira. Demasiadas coincidencias...

Despois veu a política do PCE de reconciliación nacional...

E Líster nunca estivo contra a reconciliación dos españois senón en contra de como o deseñou Carrillo. Foi unha claudicación por parte do PCE de continuar cunha política de transformación social en España. Por outra parte, a Líster e a Carrillo separounos a interpretación que cada un realizou da revolución cubana. Líster viuna con esperanza, non así Carrillo. Polo demais, existiu unha interpretación abusiva por uns e outros polos lazos que unían a Líster co Che Guevara. Existía amizade verdadeira e admiración mutua. Carrillo acusaba a Líster de apoiar o Che, cando Líster o admiraba pero non estaba de acordo coa súa teoría da focalización. Aínda así, acusaban a Líster de esquerdista e de partidario da loita armada...

Veu logo a Transición...

E Líster analizou que aquela política impulsada por Carrillo significaba a desaparición do PCE. Moitos non o crían, pero a realidade non mente.

Hai posibilidade de que o legado de Henrique Líster veña para Galiza?

O legado de Líster onde ten que estar é en Galiza. É unha parte pequena da súa importante historia. Estou disposto a traballar coa Xunta para tentar xuntar todo o seu legado, que aínda está bastante disperso e non totalmente catalogado. O que posuímos eu e os meus irmáns está á disposición dos galegos. Hai que ver se se restaura a súa casa, ou onde é mellor instalalo. Hai que ter en conta que o internacionalismo de Líster, o ser xenreral de catro exércitos en catro países, non lle priva de ser profundamente galeguista. Comentaba, por exemplo, así aparecen nas memorias, como o seu enfado con Ernest Hemingway ven porque lle di que non é español. Cando o escritor pensa que ten a grande exclusiva, Líster dille que é galego e o xornalista enfadase todo.

--Da Entrevista realizada a Enrique Lister (filho), na actualidade catedrático na Universidade de Poitiers. 9 de Maio de 2007. "A Nosa Terra". Número 1.265

Foto 1 [ Enrique Lister-fillo]. Foto2 [foto do arquivo do abc dun acto de homenaxe ao batallón galego do V Reximento, presidido polo xeneral Lister no frente de Madrid: A LIBERACIÓN NACIONAL DE GALIZA ESTÁ NO TRUNFO DAS NOSAS ARMAS"]. Foto 3 [O xeneral Lister]. Foto 4 [Os camaradas Lister e Luís Soto na manifestación do Día da Patria Galega de Galiza Ceive-OLN en Compostela-1979]. Foto 5 [O xeneral Lister e o camarada Manuel Barros, un dos fundadores do noso partido, o PCPG]

RESEÑA DO ACTO: "A CAÍDA DA URSS, 20 ANOS DESPOIS"

Na foto: Eduardo Rico e Xurxo Rodriguez

Celebrouse en Compostela o acto: "A CAÍDA DA URSS, 20 ANOS DESPOIS", no que interviron o xornalista XURXO RODRÍGUEZ, como presentador e moderador do acto, e EDUARDO RICO, profesor de Historia Contemporánea da USC. 

Como dixemos no anuncio publicado anteriormente, un acto que concitaba especial interese, tanto pola importancia do tema, como polas dúas persoas que o conduciron, moi prezadas para nós, polo seu compromiso antifascista militante de décadas, e polo seu relevante papel no impulso do PCPG desde a súa criación.

Mais de 30 persoas démonos cita no local da Galería Sargadelos, das que podemos salientar os dous cónsules e persoal da República de Cuba en Galiza representado por Alejandro Fuentes e Dick Hernández, nun acto que tivo o contributo organizativo do colectivo compostelá "Erich Hónnecker" e que contou tamén cunha presencia significativa de compañeiras/os de diferentes colectivos internacionalistas, sindicalistas e comunistas galegos; do activismo da solidariedade con Cuba e con Palestina, entre os que se atopaba Alejandro Ruetter, brigadista na última flota internacional de apoio a Gaza e un dos protagonistas da acción de ocupación da embaixada española en Atenas, neste mesmo ano.

Despois da magnífica e pormenorizada exposición do ponente e do conductor do acto, que incidiron fundamentalmente acerca das causas internas (burocratismo, erros de conducción, exclerose e estancamento, e outras insuficiencias ideolóxicas) alén doutras de carácter externo (rearme e carreira armamentista impulsada polo imperialismo) abriuse un coloquio no que participou unha boa parte das persoas que representaban estes colectivos, que en liñas xerais centraron as súas argumentacións en expor (en algúns casos desde posicións encontradas e diverxentes) a súa posición acerca das chaves históricas da orixe ou causas da caida do que foi durante máis de 70 anos a máis grande experiencia revolucionaria da historia da edificación do socialismo e da loita do movimento obreiro. Ver video:

MANIFESTACIÓN EN VIGO A PROL DA FOLGA XERAL

O PCPG APOIA O MANIFESTO UNITARIO POLA FOLGA XERAL

MANIFESTACIÓN: XOVES DÍA 27 DE MAIO ÁS 20 HORAS
NO CRUCE DE VÍA NORTE CON URZAIZ-VIGO

A suba do IVE, conxelación das pensións, rebaixa salarial aos empregados e empregadas públicas (moitos deles non son nin mileuristas), eliminación dos cheques-bebe, precarización das axudas de dependencia, ampliación da idade de xubilación e eliminación de supostos para a xubilación parcial, aumento dos anos de cotización, reforma laboral que incide na precariedade a piques de saír...e a día de hoxe non houbo unha contestación suficiente da clase obreira ante as medidas económicas e sociais que están aplicando os gobernos, e xa vai sendo hora pois a listaxe de agravios segue a medrar: política fiscal regresiva, privatización da sanidade e da educación, fondos públicos para os bancos, subvencións ás grandes empresas ao tempo que lles aproban EREs mentres fan horas extra, aumento progresivo da temporalidade que afecta sobre todo a mocidade e ás mulleres...

Dende que no ano 2008 comezou a falarse abertamente de crise económica, as organizacións asinantes vimos anunciando que estamos ante a crise dun sistema que non da para máis. Todas as medidas tomadas pola maioría dos gobernos mundiais foron ditadas polos executores reais do capitalismo (Fondo Monetario Internacional, Banco Mundial, Organización Mundial do Comercio, Unión Europea...) coa única finalidade de salvagardar os intereses económicas das clases poderosas. Unha inxente cantidade de cartos públicos foron investidos en darlle osíxeno aos especuladores que causaron este desastre, e xa van moitos na historia contemporánea, do sistema capitalista. A clase traballadora foi de novo sinalada como debedora, noutro capítulo de socialización das perdas e privatización das ganancias.

Temos que dar unha contestación contundente para demostrar que non imos someternos ás decisións arbitrarias do capital. As solucións a esta crise pasan porque as consecuencias as paguen os culpábeis. Os que asinamos este manifesto demandamos unha FOLGA XERAL como primeiro paso para recuperar a nosa dignidade e como primeiro paso para deixar ben claro que a clase traballadora non cederá nas súas pretensións: 35 horas semanais, xubilación aos 60 anos, eliminación das horas extra e reparto do traballo, banca pública, sanidade pública, ensino público, sistema impositivo que grave as rendas máis altas...

Facemos un chamamento público á mobilización social de cara a unha FOLGA XERAL cunha manifestación o vindeiro 27 de maio, en Vigo, ás 20 horas no cruce de Vía Norte con Urzaiz, unha folga que hoxe é máis necesaria que nunca, unha folga que non será un fin en si mesma, senón unha ferramenta para recuperar a iniciativa nas decisións que lle competen aos traballadores e traballadoras.

MANIFESTACIÓN POLA FOLGA XERAL
XOVES DÍA 27 DE MAIO ÁS 20 HORAS
NO CRUCE DE VÍA NORTE CON URZAIZ-VIGO

Convocan: CGT, CUT, Esquerda Unida, Esquerda Anticapitalista, PCPG, Redesescarlata, FPG, Adiante, Forza Republicana [Voltar ao inicio desta nova]

POR VOLTA DE 30.000 TRABALLADORES GALEGOS MANIFESTÁMONOS NESTE 1º DE MAIO

O PCPG participou nas mobilizacións e accións máis importantes desenvolvidas en Galiza.

Pola “Folga Xeral” e “contra as políticas de pacto social” fóron as palabras de orde que máis se berraron nas mobilizacións do 1º de maio, Dia do Internacionalismo Proletario, que decorreron nas cidades e vilas máis importantes de Galiza contra as políticas gubernamentais, en defensa dos nosos direitos sociais e laborais ameazados pola ofensiva neoliberal do capitalismo en crise; en defensa do emprego e dos salarios e das pensións de retiro.

Os discursos dos dirixentes sindicais das centrais sindicais: CIG (que mobilizou a maior parte dos manifestantes galegos/as), da CGT, CUT, CNT e COG tamén insistiron na denuncia do papel colaboracionista de CCOO e UGT con estas políticas tan agresivas contra os nosos intereses como clase traballadora.

Os militantes do PCPG presentes nas mobilizacións distribuimos volantinas do partido cunha declaración na que apelamos a loitar polo noso futuro, a afortalar as nosas organizacións de clase, a unir as loitas e a impulsar a construción dun verdadeiro partido revolucionario dos traballadores galegos, un auténtico Partido Comunista no camiño da nosa definitiva emancipación como clase e como povo.

Neste "Dia do Internacionalismo Proletario", nós, comunistas galegos, rendemoslle homenaxe á loita doutros povos que loitan en condicións difíciles, por sair adiante na súa loita contra o capital e o imperialismo facendo especial referencia ao povo cubano que defende heroicamente a súa Revolución "enfrontando o bloqueo criminal dos EE.UU e sendo facho de liberación universal, do que son tamén paradigma cinco heroes fillos de Cuba Socialista, que loitan desde dentro dos cárceres do monstruo pola seguridade e soberanía do seu povo." [Voltar ao inicio desta nova]

MÁIS DE 2000 GALEGOS E GALEGAS SAIMOS Á RÚA EN DEFENSA DE CUBA SOCIALISTA

Como ben din moitas informacións, as frases berro en alto de : “Cuba Socialista, Galiza tamén!”, Obama, atende: Cuba non se vende!, Europa, aprende: Cuba non se vende!, "Televisión, manipulación!" e "Raul, seguro, ao ianque dálle duro!" fóron as palabras de orde que mellor sintetizaron o sentir das e dos miles de manifestantes que este domingo dia 18 de Abril, marcharon polas rúas de Santiago de Compostela, capital de Galiza.

A manifestación, convocada pola Asociación de Amizade Galego-Cubana"FranciscoVillamil" foi precedida dun grande traballo previo no que participamos moitas ducias de militantes internacionalistas galegos e galegas mobilizados/das contra o bloqueo e, agora especialmente, contra a "farsa informativa" que tratan de impoñer os medios de manipulación da burguesia e do imperialismo.

Ao dicir tamén de moitos medios de comunicación, esta manifestación foi unha grande, multitudinaria e colorida marcha de bandeiras comunistas, galegas e cubanas encabezadas pola faixa principal, unitaria, co lema de:

"Defender a Revolución Cubana é defender os dereitos humanos”.

Inmediatamente despois, e precedendo á faixa de Solidariedade cos Cinco Herois Cubanos presos en EE.UU, ia a xigantesca bandeira cubana portada e acompañada por militantes do Partido Comunista do Povo Galego (P.C.P.G) e por outros/as amigos e camaradas galegos e galegas.

Salientamos, como recolle tamén o portal informativo “Diário Liberdade”: ....”Chegando à praça da Galiza, espectacular despregamento de umha faixa do alto de um edifício, agradecendo a Cuba os 50 anos de sonhos e esperanças.... “Aplausos, cantos revolucionários, música rítmica de charanga durante todo o percurso com ambiente festivo e reivindicativo”.

Aínda que a presenza policial visible foi por esta vez inusualmente escasa, si houvo apupos, requerimentos e presións nos prolegómenos por parte das autoridades gubernativas para iniciar con estricta puntualidade a marcha, o que non se deu noutras mobilizacións celebradas nos últimos tempos en Compostela, seica co pretexto de facilitar certo evento deportivo.

A marcha concluiu na praza do Toural, onde os compañeiros/as Checho, Valentin e Ana deron lectura ao manifesto unitario (xa publicado anteriormente neste site) e mencionaron, unha a unha, a todas as máis de 40 organizacións que apoiaron esta movilización.

Co canto do Hino Nacional Galego e berros de apoio a Cuba Socialista, mais outros anticapitalistas e relativos á liberación nacional e Socialismo para a nosa Terra rematou a maior marcha de Solidariedade con Cuba que se recorda en Compostela desde a histórica visita de Fidel a Galiza no ano 1992.

Con Cuba, coa Revolución. Sempre!.
(Información tirada doutros medios+datos propios) [Voltar ao inicio desta nova]

Vicinhas/os de Compostela defendem o Consulado cubano frente a um grupo de "gusanos" provocadores

De Diário da Liberdade [DL] - Vizinhos e vizinhas de Compostela concentrárom-se às portas do Consulado da República de Cuba na capital galega em resposta à chegada de um grupo de provocadores contra-revolucionários que se aproximárom de maneira organizada e ameaçadora à sede diplomática.

Os provocadores, de nacionalidade cubana, actuárom coordenadamente obedecendo as instruçons de um elemento, coreando palavras de ordem pró-capitalistas e contra o socialismo. Assistentes à concentraçom em defesa de Cuba informárom o Diário Liberdade da inusitada hierarquia que demonstrou a actuaçom dos gusanos, que obedeciam as ordens de um dirigente.

A ausência de protecçom policial para o consulado e a possibilidade de que os contra-revolucionários pudessem chegar a protagonizar qualquer tipo de agressom no local levou um grupo de compostelanos e compostelanas a concentrar-se respondendo a umha convocatória espontánea em defesa de Cuba.

Os insultos e mesmo agressons físicas dos provocadores, que aumentárom quando começou a ouvir-se música de Carlos Puebla proveniente do interior do Consulado, encontrou em frente a calma das pessoas que, de maneira firme, impedírom qualquer aproximaçom à sede diplomática. Umha hora mais tarde a polícia espanhola decidiu agir, identificando todas as pessoas presentes e pedindo aos contra-revolucionários que abandonassem já o lugar.

Alguns meios informam de que o grupo de cubanos contra-revolucionários acabava de chegar a Compostela após percorrer uns quilómetros de Caminho de Santiago "em apoio às Damas de Branco", o que confirmaria o carácter organizado da iniciativa, dentro do clima fomentado polos media capitalistas contra a Revoluçom Cubana durante as últimas semanas. Contodo, o aspecto dos provocadores nom correspondia com o de quem, segundo os media do sistema, caminhou 170 quilómetros de Caminho de Santiago.

A campanha anticubana será respondida, no caso da Galiza, com umha manifestaçom no dia 18 de Abril em Compostela, contra a farsa informativa que sofre o povo cubano, convocada pola Associaçom de Amizade Galego-Cubana Francisco Vilhamil com o apoio de numerosos colectivos sociais. [Voltar ao inicio desta nova]