A CIG promove unha nova Folga Xeral para a primeira quincena de Xuño

A Executiva Confederal da CIG resolveu, na súa xuntanza do pasado venres, promover unha nova convocatoria de folga xeral para a primeira quincena de xuño. Así o anunciou o secretario xeral, Suso Seixo, esta mañá en rolda de prensa, considerando que estamos nun momento “determinante” por mor das “inxustas políticas” que está impoñendo o Partido Popular, con recortes en Educación, recortes en Ensino e a imposición dunha reforma laboral que lonxe de promover a creación de emprego, busca precarizar as condicións laborais e que, polo tanto, debe ser retirada.

O secretario xeral da CIG explicou que ante a actitude que está mantendo o Partido Popular, de “absoluto desprezo” ás demandas das miles e miles de persoas que participaron na folga xeral e nas masivas mobilizacións convocadas o pasado 29 de marzo e ante os graves recortes que está a pór en marcha o goberno e que afectan fundamentalmente á Sanidade e o Ensino públicos, “as organizacións sindicais tiñamos que estar convocando outra folga xeral”.

Por iso anunciou que a CIG porase en contacto coas organizacións sindicais bascas e con CCOO e UGT, fundamentalmente, para promover unha nova convocatoria para a primeira quincena de xuño na que, explicou, “é fundamental que esteamos todos”, para garantir un seguimento tan masivo ou maior ao que se deu o 29 de marzo.

Para o secretario xeral da CIG, os sistemáticos incumprimento dos compromisos adquiridos polo PP durante a campaña deberían levar a “cuestionar se o goberno pode continuar ou hai que exixir a súa dimisión e a convocatoria de eleccións para elixir novos representantes que gobernen en función dos intereses da poboación e non en función dos intereses da banca”.

Primeiro de Maio

As primeiras mobilizacións antes desa convocatoria son as do Primeiro de Maio, baixo os lemas “Por emprego digno, non á reforma laboral do PP” e “En defensa do ensino e da sanidade públicos”.

Co primeiro lema maniféstase novamente o rexeitamento á reforma laboral, que non supón a creación de emprego e que unicamente persegue unha redución dos salarios entre o 20 e o 25%, pola vía de “desregular, individualizar e precarizar as condicións de traballo”. Neste sentido, o secretario xeral da CIG afirmou que a reforma “non crea emprego, o que fai é substituír, no mellor dos casos, emprego fixo por emprego precario”.

Respecto do segundo lema, a central sindical pretende denunciar a política de recortes en servizos públicos básicos e os ataques ao ensino e á sanidade públicos. “O incremento de alumnos por aula -30 en infantil e 36 en secundaria-, vai empeorar a calidade do ensino e destruír da orde de 2.000 postos de traballo, que se suman aos 2.500 xa destruídos desde 2009”, dixo. “Fronte a isto, non se toca nos concertos educativos”, denunciou.

Canto á sanidade, denunciou a medida de copago farmacéutico que vén de impor o PP, que “prexudica aos máis desfavorecidos, sobre todo aos pensionistas, e ás persoas asalariadas”, afirmou, “en lugar de buscar unha boa xestión dos recursos”.

Xunto a isto, advertiu da “incógnita” respecto do que vai pasar cos servizos sanitarios básicos e se se terminará pagando ou non pola atención sanitaria. Denunciou que o estado español gasta un 6,5 % do PIB en saúde, por debaixo da media europea, e afirmou que “debería de falarse de incrementar o gasto, no canto de falar de recortes”.

Políticas erradas

Chamou a atención sobre unhas políticas que ademais de considerar “inxustas” estanse a confirmar “incorrectas” para recuperar a economía, saír da crise e crear emprego”.

Para demostralo, lembrou que segundo datos do propio FMI, non vai ser posíbel cumprir as previsións no recorte do déficit e que, polo tanto, non se albisca volver a crecementos da economía por riba do 2% até o ano 2018, o que terá como consecuencia que “non se vai crear emprego”. A isto engadiu que o FMI mesmo alertou de que isto será así se non se cumpren as previsións de redución do déficit público do goberno ao 3% a finais de 2013, porque de cumprirse, “os recortes terían que ser tan brutais que atrasarían aínda máis alá do 2018 a recuperación económica e, en consecuencia, a creación de emprego”.

Sinalou que a prima de risco segue aumentando e reclamou a intervención do Banco Central Europeo para frear a especulación coa débeda pública, que é a que está condicionando as políticas de austeridade que están a aplicar os gobernos tanto estatal como galego. Afirmou que, nestes momentos, a débeda pública é “o gran problema que lastra a recuperación económica, ao recorrer os estados a políticas de recortes do gasto para corrixilo”.

Fronte a iso, apostou por oporse ao pagamento da débeda ilexítima, seguindo o exemplo de países como Islandia, que non acataron as directrices económicas impostas ao conxunto dos países da Unión e xa está medrando por riba do 2%. Unha medida á que se están adherindo cada vez máis teóricos sociais e economistas.

Ante esta situación, sentenciou “ou continuamos con esta resposta social, ou non temos saída ningunha”.

PAREMOS A OFENSIVA CAPITALISTA. AVANTE A FOLGA XERAL!


Publicamos mais unha vez o texto do triptico do Foro de Unidade Comunista Galega editado en Decembro pasado contra a ofensiva reaccionaria do gran capital e a prol da Folga Xeral.

 

PAREMOS A OFENSIVA CAPITALISTA. 
FOLGA XERAL!

Vivimos tempos de crise estructural do sistema no que estamos inmersxs, o capitalismo é incapaz de criar unha outra cousa que non sexa pobreza, desigualdade e miséria material e moral. Os poderes económicos e políticos intentando aumentar os seus beneficios e contrarrestar a crise afondan mais na miseria do povo traballador, vemos nos recortes económicos e sociais a aposta do capitalismo para levar isto a termo e tamén vemos como recortan os dereitos democráticos e as liberdades coas suas medidas represivas para dificultar un movemento de protesta que os baixe das suas torres de marfil desde onde dirixen o mundo, lonxe das necesidades e dificultades da humanidade. É pois evidente que o capitalismo está ao servizo dunha minoría privilexiada que vive do traballo dunha maioria explotada que somos xs traballadorxs.
A pesar de que o capitalismo é global e explota en todo recuncho no que se atopa, non o fai igual dependendo das distintas realidades sociais nas que se atope, pois así non vai evolucionar de igual forma na Galiza que en Francia, nos EEUU ou na Andalucia. É por iso que tamén o temos que combater de forma concreta (a análise concreta da situación concreta). Na Galiza sofremos a política de recortes que os poderes económicos internacionais (FMI, UE, Banco Mundial…) impuxeron a través do governo español (reforma da negociación colectiva, laboral, de pensións, recorte no gasto público, suba do IVE, do IRPF, ERE´s, etc), dentro dun marco de loita de clases que está condicionado pola sociedade da que facemos parte, da sociedade galega e da sua coxuntura propia.
É por iso polo que non valen receitas globais que non analisen polo miúdo a realidade galega. Por este motivo temos a necesidade de reclamar a independencia nacional para que o povo traballador galego poida decidir por si propio o seu futuro.
A experiencia histórica demostrounos que só mediante a protesta, a mobilización, a loita e o combate podemos facer frente aos nosos inimigos, á patronal, aos poderes económicos e políticos do capitalismo. Como xa vimos en loitas do proletariado galego como a reconversión do naval ou as folgas do metal, o que se conqueriu fíxose nas ruas. Así pois atopámonos ante a necesidade de reverter a situación de recortes e reformas, de botar atrás a ofensiva do capitalismo e ao mesmo tempo de criar a alternativa a este modelo social inxusto. Temos a necesidade como povo traballador, como clases agredidas polos intereses do capitalismo de mellorar as nosas condicións de vida e de traballo e de prepararnos para destruír este sistema, para construir u n h a s o c i e d a d e x u s t a , equ i t a t i v a e l i b r e , o n d e p r imen os i n t e r e s e s da maioría.
Temos a necesidade de reclamar, de urxir mais umha folga xeral que nos sirva como ponto para reverter esta situación de reformas e de recortes que nos fan cada vez a existencia mais difícil (paro, EREs, represión…) e para construir umha masa crítica a un modelo inimigo da clase obreira e pola construcción do progreso social e a xustiza, pola construcción do socialismo.
Todos os dias estamos vendo como os estados dan cantidades astronómicas de riqueza, recadada mediante impostos que pagamos todxs aos banqueiros e oligarcas que na sombra dirixen estes estados.
Eles son os culpábeis da crise e da depresión económica actual, polo que deben de ser procesados e encarcelados!.
Establecemos ou propoñemos un programa de reivindicacións mínimas:
1- Traballo para todxs com un salario digno.
2- Derogación dos decretazos anti obreiros e do pensionazo.
3- Un salario social para todas as persoas sen traballo.
4- Un programa de vivendas públicas de aluguer social.
5- Fin da represión laboral por empregar a língua galega.
6- Marco galego de relacións laborais.
7- Reducción da xornada laboral.
8- Xubilación aos 60 anos.
9- Que as empresas fechadas, arruinadas ou en suspensión de pagos (lei concursal) pasan a ser controladas pola clase obreira.
10- Fin dos desasaucios das familias obreiras.
11- Fin da represión política á clase obreira, liberdade para os presos políticos e anulación das multas e sancións froito d e m o b i l i z a c i ó n s populares.
Procesamento de banqueiros,patronos e oligarcas, responsábeis da actual crise.
1 2 - E x p r o p i a c i ó n e nacionalización dos bancos e dos oligopólios.
13- Fin da discriminación, e igualdade plena para a muller traballadora.
14- Legalización e igualdade d e d e r e i t o s p a r a o s inmigrantes.
15- Liberdade de: folga, manifestación, expresión e autodeterminación

10 DE MARZO: Contra a ditadura do capital, adiante a Folga Xeral Nacional

10 DE MARZO: DIA DA CLASE OBREIRA GALEGA

Conmemoramos máis unha vez o Día da Clase Obreira Galega, unha data moi importante e simbólica, inserida para sempre no noso calendario e no adn do proletariado galego, unha xornada de reivindicación, sempre de combate e de esixéncia con nós mesmos.
Este 10 de Marzo é o 40 aniversario que tivo a súa orixe nos feitos acontecidos en Ferrol naquel dia en que a represión policial do réxime franquista sobre os traballadores da Bazán asasinou a Daniel e Amador e causou numerosisimos feridos, encarcerados e epresaliados entre os milleiros de obreiros manifestantes.
Uns feitos que provocaron a solidariedade por toda a xeografía da Galiza obreira e unha rebelión heroica naqueles anos da tiranía fascista que se extendeu rapidamente á toda a nosa nación e especialmente a Vigo, cidade na que a que a clase obreira organizada e as súas organizacións revolucionarias fóron quen manter e acrescentar durante meses (singularmente no mes de setembro) unha rebelión que ia máis aló das reivindicacións laborais para converterse na práctica nunha acción de protesto anti-fascista de todo o povo, nunha Folga Xeral Política que tivo no seu decurso accións e experiencias exemplares e precursoras que marcaron e reorientaron decisivamente a historia do Movimento Obreiro organizado Galego, por si e para sí.
Hoxe, coma daquela, a nosa situación está marcada polo incremento da explotación e represión de direitos, e “inxustiza”, “despidimentos”, "desigualdade", "emigración" ou "precariedade" son termos que se perpetúan e intensifican.
A brutal Reforma Laboral en curso impulsada polo governo do PP é continuadora dos ataques que nos dirixiron nos últimos anos ditadas polos oligarcas e polos organismos internacionais do grande capital; as medidas anti-obreiras e antisociais sempre están ao servizo da grande patronal e contra os intereses do povo trabalhador.
Acentúanse os niveis de desemprego e a miseria vóltase en certos casos dramática; recurtan os nosos direitos, abaratan os despedimentos e facilitan cada vez máis as represalias da patronal sobre sobre parte máis consciente dos/as asalariados/as; dificultan a laboura sindical e a defensa dos nosos direitos; multiplican descaradamente os beneficios de bancos e multinacionais ao tempo que recurtan os salarios de amplas capas do povo traballador; deterioran deliberadamente os servizos públicos á costa de suculentas subvencións de entidades, colexios educativos e clínicas privadas. E, todo hai que dicilo como é o noso deber, co consentimento e apoio de dous sindicatos maioritarios españois, cada vez máis amarelos.
Hoxe, como hai 40 anos, temos que erguermos do xeito máis enérxico. Neste 10 de Marzo temos que berrar moito mais alto e forte; temos que rebelarmos e exercermos o noso direito a ter unha voz propia que, coma noutros eidos da vida, nos permita decidir por nós mesmos. 
Non precisamos dos que nos levan á ruína e ao abismo. Non precisamos dos patróns. Non precisamos nen aturamos máis deste réxime capitalista inservíbel e corrupto que nos arruína e saquea de forma inmisericorde!. Non precisamos de xenocidas e políticas de agresión imperialistas. Non precisamos dun estado español, nauseabundo e bourbónico que impede a nosa libre autodeterminación e perssigue, reprime barbaramente e encarcela a unha parte digna, insubmisa e combativa da nosa clase obreira e mocidade.
Esiximos máis traballo digno e estabel na Nosa Terra, especialmente para a nosa mocidade; contratación indefinida, garantías laborais e salariais; prestacións sociais xustas e dignas, liquidación da subcontratación e das ETTs explotadoras; aumento do poder adquisitivo e dos salarios. 
Esiximos o cese das agresións e desmantelamento dos sistemas productivos tradicionais do noso país e un marco própio de relacións laborais. 
Esiximos medidas de control, e mesmo de confiscación (expropiación) pública sobre a banca e os grandes poderes económicos.
As organizacións de clase temos que reflexionar sobre o que mudou e que aínda está por facer. Hoxe, como naquel ano terribel de 1972, a clase obreira e o conxunto do noso povo traballador; o conxunto das forzas políticas, sociais e sindicais estamos chamados a erguermos como fixeron os irmáns Daniel e Amador, a recuperar o combate necesario que outrora nos situou na vangarda da loita de clases e nos elevou á cimeira dos povos máis dignos.
Contra a ditadura do capital, adiante a Folga Xeral Nacional

8 DE MARZO: DEFENDER AS CONDICIÓNS DE VIDA DA MULLER TRABALLADORA E DO POVO. REBELARSE POR UNHA SOCIEDADE MELLOR: O SOCIALISMO


8 DE MARZO: DEFENDER AS CONDICIÓNS DE VIDA DA MULLER TRABALLADORA E DO POVO. 
REBELARSE POR UNHA SOCIEDADE MELLOR: O SOCIALISMO

Mais que nunca en decenios asistimos ao agravamento e precarización nas condicions de vida da clase obreira e moi particularmente da muller traballadora, relegada a tarefas pouco cualificadas, humillada e agredida por un trato remunerativo desigual, pola precariedade e a inestabilidade ou sometida, de non ter traballo, en moitos casos á absoluta dependencia económica e a un xénero de escravitude que non poucas veces desemboca en violencia e maltrato físico e psíquico.
Na súa crise terminal, un capitalismo desaforado coa súa ofensiva reaccionaria en curso impón por toda parte códigos que só conducen á perda dos dereitos acadados no pasado coa sangue de mulleres e homes, mediante durísimas e prolongadas loitas. Ë o imperio do abaratamento de custes e do medre do beneficio, do crecemento desmedido da taxa de lucro e da disminucion implacabel dos investimentos estatais  e do "control do déficit público..."
Mais que nunca tamén fican ao descoberto as hipócritas políticas burguesas “para a muller” que, neste contexto, son meros lavados de cara dun sistema que dicia ofertar solucions para casi todo, mais que non serve para resolver ningún dos problemas de fondo da humanidade. As conquistas sociais do povo traballador e moi particularmente os avances da muller traballadora, os dereitos laborais e sociais derrúbanse como castelos de naipes, esa é a realidade arrepiante.
Os xestores do sistema de explotación que padecemos xa non saben como manter a ficción, fora da trama aparente de medidas sociais “para a muller” a intrincada selva de burós aparentemente destinados á solución dos “asuntos da Muller”, en abstracto, mentres se mantén a discriminación legalizada a todos os niveis.
Neste contexto, non é de extrañar a pervivencia de graves e danosos prexuicios ideolóxicos, de tipo burgués, extendidos como unha mancha de aceite a toda a sociedade e a reducción da cuestión “femenina” a tema recorrente nos mass-media das élites politiqueiro-intelectuais ou para charlas "progres".
Entretanto o verdadeiro debate que nos interesa sobre este tema, o debate aberto e honrado, é un desafío ao que a clase obreira e os povos asoballados como o noso teñen a obriga de responder con toda a batería ideolóxica revolucionaria, enfrentandonos nesta loita de ideas a un inimigo astuto, poderoso e implacabel, con grandes recursos para o engano e a confusión.
O PCPG considera que algúns dos peares desta loita ideolóxica pasa por:
-Loitar sen tregua pola asunción da igualdade real de dereitos (na casa, no traballo, na sociedade).
-Loitar decididamente pola superación real dos prexuizos sexistas a todos os niveis. Homes, mulleres e nen@s estamos, o saibamos ou non, contaminados pola ideoloxía dominante e temos que combater sen tregua a esa ideoloxía, tamén nese aspeito, dun xeito  permanente, contra as consignas e estereotipos emitidas polos medios de comunicación, centros de ensino e da igrexa.
-Visibilización da historia e a cultura proletarias, revolucionarias e feministas pois vivimos inmersos nunha cultura (a oficial) feita por burgueses e para a opresión de clase e de xénero e, que como tal, é parcial, incompleta, inxusta e falaz.
-Denunciar a hipocresía das institucións burguesas cando se pretenden defensoras da muller e dos falsos valores da obediencia, fraxilidade e tontería no ideario católico integrista que impera. Denuncia de tódos os demáis estereotipos capitalistas.
Un novo ser humán está a abrirse paso dende o ventre da humanidade en loita. Un ser humano cuio sexo define diferencias biolóxicas mais non pode implicar inxustizas nin desigualdades de dereitos.
Un ser humano que baixo o signo da emancipación da muller traballadora, debe de estar preparad@ para superar tamén a degradación da que a outra metade machista da humanidade é causa e víctima á vez.
Abaixo a barbárie capitalista e a opresión que produce en todas as súas formas!
Adiante a loita da muller traballadora!. Viva a loita da clase obreira!.
Adiante Folga Xeral Nacional Galega!!

LEMBRANDO A MANUELA SÁNCHEZ, GUERRILHEIRA GALEGA INESQUECÍBEL. (Testemunho do camarada Francisco Rei Balbís "Moncho")


Á esquerda unha foto do comandante "Moncho" con fondo o río Eume (cando nos visitou nos anos 90), último xefe da Guerrilla Galega nos anos  finais da década dos 40, que dá testemunho da última acción de  Manuela.

Debaixo, poema de Lorenzo Varela e gravado de Luís Seoane adicados á memoria de Manuela Sánchez.
Queremos render homenaxe a Manuela Sánchez (*), umha mulher galega asasinada pola represión franquista na aldea de San Vicente Carres-Cesuras, a mediados dos anos 40. 
Ela foi umha heroina do noso povo (hoxe infelizmente case esquecida) que deu a súa vida en combate por defender unha partida da 4ª agrupación do Exército Guerrilleiro Galego que luitaba naqueles anos contra a tiranía fascista.

Testemuha emocionada do lendario FRANCISCO REI BALBÍS, camarada ("Moncho"), que foi o último Xefe do Exército Guerrilleiro Galego:
“Lembro, naturalmente a Manuela Sánchez. Foi na aldea de San Vicente Carres, concelho de Cesuras. Descansaba un pequeño destacamento na súa casa. Como en tantas outras ocasións os “civiles” non andaban lonxe. E en silencio tínhannos rodeados...O combate durou horas...
Cando non se podia prolongar, Manuela mandou saír aos guerrilheiros pola parte traseira da casa. Ela seguia disparando. Caiu Antonio Moreche Costa. Fuxiu outro guerrilleiro. Ela desangrábase, ferida. Mais continuaba protexendo a fuxida dos guerrilheiros. Aínda demoraron os guardas en penetrar na casa. Manuela tinha os olhos abertos, empunhaba o fusil, descansaba numha fochanga de sangue. 
Aquela noite chorouse en toda Galiza...Horas tardaron en secar as nosas bágoas. 
Manuela Sánchez era como a Terra, como os costumes, tradicións e historia da nosa pequena e doente patria. 
MANUELA SÁNCHEZ ERA O NOSO POVO SEMPRE ASOBALHADO, NUNCA SOMETIDO.”

"MANUELA SÁNCHEZ"

Pomba, ponla, mai, señora,
guía, vara, mai de nós:
Hoxe non quero saber como te chamas
nin perguntar qué foi da túa mocedade.
Hoxe non quero máis que te lembrar de novo
no cume mais antergo das mámoas proteitoras,
ergueita, xurdia, forte, lanzal coma ninguén.
E fose coma fose, ti chamaraste ponla,
a mais verde do verde carballo que se vira.
Aguia mortal na guerra, na paz señora pomba,
mai e guía de nós, da nosa vida enteira.
Ti chamaraste ponla, ti chamaraste a vara
mais outa do pombal.
Non chegan a ti as balas dende que pomba és,
verde no zumo verde da figueira e da vide,
verde ponla,
pros labregos de Lugo e pros granxeiros
dos verdes cómaros do mundo.
Pomba branca e máis branca
pros brancos mariñeiros de Vigo sempre branco
ou pros dourados mariñeiros de Siam.
Pomba, ponla, mai, señora,
guía, vara, mai de nós.        [Lorenzo Varela]

(*) Nota: É tal a ignorancia que produciu a brutalidade fascista e o esquecimento de protagonistas e datos, que de Manuela Sánchez non hai case información, agás deste caso concreto. Tanto é así, que hai algúns historiadores que sostenhen que nen sequer se chamaba Manuela Sánchez, senón Manuela López.

Crónica do acto polo 50 aniversario da II Declaración da Habana




II Declaración da Habana (Fidel Castro): “En Punta del Este librouse unha grande batalla ideolóxica entre a Revolución Cubana e o imperialismo ianqui ”. Cuba representou aos povos e Estados Unidos aos monopolios; Cuba ás masas explotadas e Estados Unidos aos intereses explotadores; Cuba pola soberanía e Estados Unidos pola intervención; Cuba pola nacionalización das empresas extranxeiras e Estados Unidos polas inversions e pola ignorancia. En síntesis Estados Unidos estivo pola agresión e a guerra, Cuba polo socialismo, a loita e a independencia plena."

Para ler a Declaración completa premer aquí (hai que esperar un pouquiño). Está en português: "Download da PDF

Con notable presenza de camaradas e destacados militantes da esquerda política e internacionalista galega e  numeroso público celebramos o acto unitario polo 50 aniversario da II Declaración da Habana, na localidade de Marín do que xa informamos anteriormente.
O evento foi organizado de xeito conxunto polo PCPG, CN de Marín, a FPG, a FOGA e a Asociación de Amizade Galego-Cubana “Francisco Villamil”.
Fixo a intervención inicial o xornalista e compañeiro Xurxo Rodríguez saudando a iniciativa unitaria das organizacións convocantes, apresentando o acto e  os outros dous ponentes, cunha precisa e breve intervención onde contextualizaba e xustificaba por razóns históricas e mesmo de actualidade este evento que se ia realizar en Marín (terra de orixen dos irmaos e herois da Revolución Cubana Frank e Josué Pais), dando paso de seguido ao tamén xornalista e compañeiro Gustavo Luca que realizou unha extensa e detallada reflexión sobre o proceso histórico no que se deu a II Declaración da Habana e a súa relación e influencia con outras causas da libertación dos povos naquel momento histórico, facendo despois unha referencia, na segunda parte da sua reflexión, a certos aspectos que atinxen a temas históricos pouco divulgados ou manipulados/deturpados polos media burgueses do sistema capitalista dalgunhas etapas da construcción socialista, especialmente na URSS e outros procesos revolucionarias e de libertación dos povos.
Pola sua banda o Cónsul Xeral de Cuba en Galiza, Dr. Alejandro Fuentes Hernández  centrou a súa a pormenorizada intervención, seguida con moita atención, nunha primeira parte na que fixo un repaso da historia e do proceso libertador e anti-imperialista de Cuba desde insurxencia independentista contra a corona española e o intervencionismo ianqui até o triunfo da Revolución do M26-J; da orientación socialista deste proceso encabezado por Fidel e sobre todo do importantisimo pronunciamento da II Declaración (4 de febreiro de 1962) aclamado por máis dun millón de asistentes na Praza da Revolución da Habana como resposta ás presións exteriores e á ameaza contra-revolucionaria e criminal de EE.UU contra o povo cubano. Era, en definitiva, a contestación  revolucionaria e rebelde do povo cubano fronte á manobra agresiva do imperialismo ianqui e dos seus aliados lacaios, que no día 31 de xaneiro excluiran a Cuba da Organización de Estados Americanos (OEA) na oitava  “Reunión de Cancilleres” en Punta del Este-Uruguai. 
Unha II Declaración da Habana que se adiantaba ao futuro e ofrecía a grande leizón, exemplo e mensaxe de esperanza libertadora que Cuba estaba dando, mostrando que a Revolución era posibel e sobre todo necesaria. Medio século despois a marcha dos acontecimientos ven a confirmalo.
Concluiu a segunda parte do seu discurso cunha exposición sobre o bloqueo decretado polos USA contra Cuba, que era en realidade contra a VIA SOCIALISTA E SOBERANA CUBANA eque centrou especialmente na sua relación fraternal coa URSS (malia certos desencontros); a chamada “Crise dos misís” de Outubro de 1962 e o proceso histórico máis recente coñecido como “período especial”, sumamente crítico para a economia cubana como consecuencia da caída da Unión Soviética e do sistema socialista do leste de Europa hai 20 anos, que significara nos primeiros momentos a caída do 85 % do seu comercio exterior, consecuencias que chegan até o presente, mais que o povo cubano coa sua resistencia e firmeza revolucionaria vai superando paulatinamente.

FRAGA, candidato fracasado en Madrid e ministro de Franco en Galiza


Gustavo Luca [xornalista]
A Fraga botouno, como xefe da oposición en Madrid, o seu propio partido. Esgotáranselle todos os recursos: o insulto aos nacionalistas, contar chistes nas Cortes, aceptar entrevistas en programas de humor, renovar por idade o que el chamaba "o governo na sombra". O voto non chegaba. "É o mellor pero non lle votan porque asusta", dicía o seu equipo.

Fraga sabía a verdade: "non me negan o voto a min, néganllo a Franco". Outros candidatos marcaban distancias coa Ditadura mentres el buscaba un "franquismo sociolóxico", algo parecido a un peronismo sen Perón. Adoitaba repetir que acabarían levando a Franco aos altares.

Unha canonización que talvez o alcanzase a el mesmo como ao can de San Roque: fora voluntario na masacre de Vitoria, onde daba ordes á tropa desde o Goberno Civil, mentres mantiña o engano de que se atopaba en Bonn; defensor da tortura e asasinato de Grimau, das malleiras aos folguistas de Langreo e do corte de pelo ao cero ás súas mulleres; falsificador dun perfil de suicida para o estudante Enrique Ruano, arroxado pola escaleira polos gardas; ordenante dunha malleira de madrugada, case mortal, para José Antonio Novais, polo delito de ser correspondente de Le Monde, ameazado polo poderoso ministro en vociferantes roldas de prensa; dinamitador do diario "Madrid" e responsabel de asedio e multas insoportabeis para 550 publicacións.

Cando alguén lembraba estas medallas, o seu gabinete protestaba: "É certo que o seu carácter traizooulle moitas veces, mais é honrado". Habería que recordar con que xeneroso desprendemento saldaron o Sahara nos Acordos de Madrid. Non unha industria do INI cedida a un banco, non un daqueles fabulosos contratos do BOE franquista, senón un país enteiro. Fraga presidía a mesa de liquidación.

O Estado non lle cabía na cabeza, como aínda repiten os seus, senón nun ficheiro do CESID ao que tiña acceso directo. Fraga creou un goberno paralelo conectado aos servizos de información. Estaba mellor informado que a contorna de confianza de Franco. Aínda asi, o Ditador utilizouno e logo entregoullo ás feras do Opus Dei.

Despois de Franco mantivo a súa rede de información, mais iso non lle conseguía votos. Até o día en que a Romay Beccaría se lle ocorreu procurarlle un "destinito" en Galiza. Antes, cando xa estaba queimado como candidato á Moncloa, ofrecéronlle a Alcaldía de Madrid mais el disolveu o consello con voces e lanzamento de cinceiros.

Ao goberno do seu partido, díxolle: "Vou a Galiza cunha condición: esixo maioria absoluta". Unha maioria que el mesmo consideraba inalcanzabel para a Moncloa lle parecia doada en Galiza. O seu plan consistía en preparar unha saca de 850 votos de emigrantes en Venezuela que aplicados ao exiliado censo de Ourense prometían os 4-5 escanos de seguridade sobre enquisas. De feito, Fernando González Laxe, candidato do PSOE, teríao superado en votos de non darse a trampa de Ourense. Cuevas garantiu a Fraga unha campaña sen teito de gasto a cambio da subvención de plantacións de eucalipto e o bloqueo indefinido do Plan Forestal anunciado polo PSOE. Unha pavorosa campaña de incendios cargaba de pólvora a campaña do ministro contra os seus adversarios e estendía enormemente a especie ignífuga cobizada pola CEOE.

O voto anómalo dos emigrantes de Venezuela por Ourense en 1989 apareceu colgado na páxina do PP até que alguén do propio partido comprendeu que era, máis que un trofeo eleitoral atribuído ao Xefe, o recoñecimento dunha fraude electoral.

Os fondos do FEDER facilitaron a Fraga sucesivas campañas millonarias con informativos e portadas comprados, transporte masivo de votantes de idade e novas sacas de voto emigrante. Un acta de deputado autonómico da esquerda custaba cen veces máis votos que un escano do PP. Fraga non citou nunca en Galiza a palabra democracia. É que cabía esperar outro discurso dun ministro de Franco e de Arias Navarro que adoitaba presumir da súa biografía de fascista?. A modernización proposta a Galiza foi, de feito unha grande privatización con comisións para o partido. O clientelismo da Restauración foi reconstruído con prensa dunha soa tendencia, contratas millonarias, deserción do parlamento autonómico. A recuperación do idioma propio de Galicia, obxectivo central do Estatuto de Autonomía, foise convertendo nunha caza de bruxas dos profesores galego-falantes.

Hoxe Galiza ten o indice de paro e emigración xuvenil máis alto da UE. A povoación é a máis envellecida do mundo. O nivel de asistencia sanitaria pública e as pensións, son as máis baixas de todo o Estado. Os medios de comunicación privados e os do Governo Autonómico están ao servizo do Partido Popular. Nun ano fecharon todos os medios escritos de información diaria en Galego: tres xornais e tres sitios electrónicos.
[17 de Xaneiro de 2012]